Nisa Öztürk
@lavinianisa
Yalnızlığı en çok biriyle konuşma ihtiyacı duyduğunda aynalara derdini anlatanlar bilir. Bir de başka türlü bir yalnızlık vardır. Senin gibi olmayanların arasında kalırsın, seni anlamayanların arasında. O an seni anlayacak ve anlatacak tek şey kitaplardır
Aslında hepimiz yaralıyız. Sadece bazılarımızın yarası diğerlerinden daha fazla belli, o kadar.
Reklam
Bilgiyi gerçekmiş gibi göstermedikçe, batıl inanç olmaktan, efsane olmaktan öteye geçemez.
Orhan Pamuk ile tanışmam ilk bu kitap ile oldu ve kitabı bitirdiğimde bu tanışma bu kadar olduğu için içten içe kendime kızdım. Çok yalın, anlaşılır ve sade dili kitabın daha akıcı gitmesini sağlıyor. 80'lerdeki Türkiye yi yüzeysel bir şekilde kahramanlarla göz önüne seriyor. Orhan Pamuk kitabında Sophokles'in Kral Oidipusu, Firdevsi'nin Şehnameyi farklı dönemlerde farklı coğrafi bölgelerde ele almış olmalarına rağmen aslında bu eserlerin çok eskilerde kalıp unutulmadığını, günümüzde sadece isim ve sıfat değiştirerek halâ aramızda yaşadıklarını bize hatırlatıyor. Unutulmaya yüz tutmuş, gerçekliğinden kaçtıkları olayları insanlara tekrar hatırlatmış. Kitapta yer alan Mahmut Usta'nın anlattığı kıssadan hisseleri de kitaba renk katıyor. Başta büyük bir puzzle'ın parçaları gibi başlayan kitap, ilerledikçe geçmişi şimdiye katarak bir çığ halini alıp sonunda bir bütün olarak karşımıza çıkınca aslında anlıyoruz ki şunu hatırlatmak istiyor; Tarih tekerrürden ibarettir ve insan kaderinden kaçamaz. Baba-oğul ilişkisi, insanın doğasındaki bireycilik güdüsü çok başarılı bir şekilde ele alınmış. Halâ okumadıysanız geç değil.
Keyifli okumalar! :)
Reklam