Nisa Öztürk
@lavinianisa
Yalnızlığı en çok biriyle konuşma ihtiyacı duyduğunda aynalara derdini anlatanlar bilir. Bir de başka türlü bir yalnızlık vardır. Senin gibi olmayanların arasında kalırsın, seni anlamayanların arasında. O an seni anlayacak ve anlatacak tek şey kitaplardır
Orhan Pamuk
Kuvvetli, kararlı bir babamız olsun, bize neyi yapıp neyi yapmayacağımızı söylesin isteriz. Niye? Neyi yapıp neyi yapamayacağımıza, neyin ahlaklı ve doğru, neyin ise günah ve yanlış olduğuna karar vermek zor olduğu için mi? Yoksa suçlu ve günahkâr olmadığımızı işitmeye her zaman ihtiyaç duyduğumuz için mi? Bir baba ihtiyacı her zaman mı vardır, yoksa, kafamız karıştığı, dünyamız dağıldığı, ruhumuz daraldığı vakit mi isteriz babayı?
Reklam
Spoiler içerir (!)
Kafka'nın tüberkülozun pençesinde kıvranırken yazdığı ve bitiremediği kitabı; Şato.
Hiçbir şeyi yarım bırakmaktan hoşlanmayan ve yarım kalan şeyleri tamamlamayı takıntı haline getiren mükemmeliyetçi insanlar için iç gıcıklayıcı bir kitap. Zira kitabın aslında daha çok olaya gebeyken bitmesi, çoğu sorunun cevapsız kalması ve daha da kötüsü kalacak olması mükemmeliyetçi duyguların can çekişmesine sebep oluyor. Kafka'nın çoğu kitabı gibi Şato da gizemli bir yapıya sahip ve bu gizemin çözülecek olması düşüncesiyle kitabın sonuna kadar büyük umutlarla gelinip kitabın sonunda da en baştaki gizemini koruyor olması küçük çaplı bir beyin mıncıklamasına neden olmuyor değil. Kasvetli bir kitap gibi görünse de baş karakter K.'nın kadastrocu olarak bir köye gitmesini, aslında köyün bir kadastrocuya ihtiyacı olmadığını öğrenmesiyle, her şeyi düzeltmek amacıyla tüm düzenin başı olan şatoya ulaşmak için umudunu yitirmeden oradan oraya suruklenmesini anlatıyor. Şatoya ulaşmak başlarda çok kolay gibi görünse de K.'nın kitabın sonunda halâ şatoya ulaşamadığını görüyoruz. Şatoyla ilişkisi olan herkes bir gizeme sahip. Aslında mevcut sistem alaycı bir şekilde eleştirilmiş ve okudukça haklılık payı olduğunu görüyoruz.
Keyifli Kafka'lar :)
