Puan vermedi·40 syf.·
2026 10. kitabı
kitabında mutlu ve huzurlu bir toplum anlatılıyor. Ancak bu mutluluğun devam etmesi, kötü şartlarda yaşayan bir çocuğun acı çekmesine bağlıdır. Herkes bunu bilir ama çoğu insan durumu kabul eder. Bazıları ise bunu kabul edemediği için Omelas'tan ayrılır.
Kitap beni vicdan ve adalet konusunda düşündürdü. Bir toplumun mutluluğunun tek bir çocuğun acısına bağlı olması bana çok haksız geldi. Okurken sürekli "Ben olsaydım ne yapardım?" diye düşündüm. Bence Omelas'tan ayrılan insanlar da bu haksızlığı kabul edemedikleri için gitmişlerdir.
Kitap kısa olmasına rağmen insanı düşündüren ve sorgulatan bir eserdi.
Beğenmedim. Yazarın başka kitaplarını okumadım ama umarım diğerleri bu kitap gibi sıkıcı değildir. Konu ziyan edilmiş gibi hissettim daha iyi dramatize edilebilirdi. Gezegen tasviri güzeldi en azından ya o Kış'ın ve uçsuz bucaksız buzun soğuğun etkisini bu sıcak yaz aylarında bile hissettim. Konu olarak çok zayıftı ama ya kitaptaki insan ilişkileri diyaloglar vs acayip basit geldi gözüme.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
harry potter serisini defalarca bitirdikten sonra her kelimesini ezberledim seriden başka birşey okumak için fantastik edebiyat kitaplarını araştırırken denk geldim kendisine. ilk kitap olmasına rağmen birden bire olayın içinde buluverdim kendimi. bir büyücünün büyücü olma yolunda ilerlemesi, bir okula başlaması, ondan önce hocası ile geçirdiği bir yıl. birden bire geçiverdi. jesper'ın hep onun içindeki aşağılık kompleksini tetiklediğini, kitapta o yönünü göstermek için yerleştirildiğini düşündüm. diğer arkadaşı ise, yüce gönül ve bilgelik sanırım. ged ise bildiğin ergen. çok affedersiniz bazen çat diye kafasına vurup n'apıyorsun sen demek isteğimi bastıramadım. gölgeyi çağırdığı an da tam böyle bir andı benim için. 190 sayfa çok çabuk bitti. kitabın final bölümündeki mücadelenin geçtiği kumsal, bana narnia günlüklerindeki aslanın kaybolduğu kumsalı anımsattı. birde, büyücü isminin başkaları tarafından bilinmemesi kısmı günümüzde de olan şu göbek ismi koyulması ve sadece annenin bunu bilmesi bunun sebebinin de büyüden korunma olması ile aynı olduğu için kitap bende çok yerel, bizden bir dünya hissiyatı oluşturdu.
Mülksüzler, Amerikalı yazar Ursula K. Le Guin’in kaleme aldığı, bilimkurgu edebiyatının en derinlikli, en entelektüel ve en sarsıcı başyapıtlarından biridir. 1974 yılında yayımlanan roman, ikircikli bir ütopya alt başlığını taşır ve iki farklı toplumsal düzeni karşı karşıya getirerek kusursuz bir sistem eleştirisi sunar.
Hikaye, birbirinin uydusu olan iki farklı dünyada geçer: Urras ve Anarres. Urras; mülkiyetin, kapitalizmin, devlet otoritesinin, lüksün ve aynı zamanda derin sınıfsal eşitsizliklerin hakim olduğu zengin bir dünyadır. Anarres ise, iki yüz yıl önce Urras'taki bu sisteme başkaldıran anarşist bir grubun yerleştiği, mülkiyetin, paranın ve yasaların olmadığı, tamamen dayanışmaya dayalı, kurak ve zorlu bir çöl dünyasıdır. Romanın başkahramanı dahi fizikçi Shevek, kendi dünyası olan Anarres'teki anarşist düzenin zamanla hantallaştığını, kurumlaştığını ve düşünce özgürlüğünü kısıtlamaya başladığını fark eder. Shevek, zaman ve mekan algısını kökten değiştirecek olan Eşzamanlılık Kuramı'nı tamamlayabilmek ve iki dünya arasındaki duvarları yıkabilmek için, yüzyıllardır hiçbir Anarreslinin yapmadığı bir şeyi yapar ve Urras’a seyahat eder.
Ursula K. Le Guin, Shevek’in bu iki dünya arasındaki yolculuğunu ve içsel sorgulamalarını kronolojik olarak dönüşümlü bölümlerle aktarır. Yazar; dili, mülkiyet algısını (örneğin Anarres dilinde "benim" yerine "sahip olduğum" ifadesi kullanılır) ve insan doğasını muazzam bir sosyolojik ve felsefi altyapıyla irdeler. Mülksüzler; gerçek özgürlüğün hiçbir şeye sahip olmamaktan geçtiğini savunan, mülkiyetin insan ruhunu nasıl tutsak ettiğini gösteren ve mükemmel bir toplumsal düzen arayışının asla bitmeyeceğini hatırlatan anıtsal bir edebi şaheserdir.
Ged'in Gölgesi!İnceleme
Yerdeniz Büyücüsü, Ursula K. Le Guin'in 1968 yılında yayımlanan fantastik romanıdır. Bu eser, yazarın Yerdeniz serisinin ilk kitabıdır.
Bu, Le Guin'den okuduğum üçüncü kitap oldu. Daha önce Anlatış ve Mülksüzler'i büyük bir beğeniyle okumuştum. Yazarın bilimkurgu türündeki bu iki romanından sonra, Yerdeniz serisine de hiç düşünmeden başlama kararı aldım. İyi ki de başlamışım. Çünkü Yerdeniz Büyücüsü, büyümeyi, bilgeliği
ve büyü dünyasını anlatan, farklı ve etkileyici bir eser olarak bende kalan etkisi yoğun oldu.
Roman, yazarın kurguladığı Yerdeniz adlı adalar dünyasında geçiyor.
Dikkatimi çeken noktalardan biri de Yerdeniz haritasının bizzat Ursula K. Le Guin tarafından hazırlanmış olmasıydı. Böyle bir harita oluşturmak bile başlı başına emek, sabır ve hayal gücü gerektiren bir uğraş. Bu harita sayesinde yazarın yarattığı dünyayı ne kadar önemsediğini ve ona gerçeklik duygusu kazandırmak için gösterdiği çabayı hissetmek mümkün.
Dikkatimi çeken bir başka konu ise Yerdeniz serisinin, daha sonra yazılan bazı ünlü fantastik eserlere ilham verdiğiydi. Özellikle Harry Potter serisine yapılan benzerliklerden okuduğum ve dinlediğim pek çok yazıda da söz ediliyordu. Harry Potter dünya çapında çok tanınan ve sevilen bir seri olmasına rağmen, Yerdeniz Büyücüsü'nün aynı ölçüde bilinmemesi doğrusu beni biraz üzdü. Çünkü okudukça, bu eserin fantastik edebiyatın önemli yapıtlarından biri olduğunu hissettim.
Ancak Yerdeniz Büyücüsü'nü benim için özel kılan şey, büyülerden çok insanın kendi yarattığı gölgesiyle yüzleşme olayını anlatması oldu.
Romanın kahramanı Ged, olağanüstü yeteneğe sahip genç bir büyücü adayıdır. Güçlüdür, zekidir ve öğrenmeye son derece heveslidir. İlk büyücülük derslerini kendisini büyüten teyzesinden alır.
Gont Adası'nda yaşayan Duny, henüz bir yaşındayken
Kadınlar, Rüyalar, Ejderhalar bana göre yalnızca bir deneme kitabı değil; Ursula Le Guin’in dünyaya bıraktığı düşünsel izlerin haritası. Kadınlık, dil, güç, edebiyat, mitoloji ve insan olmanın yükü üzerine konuşurken hiçbir zaman parmağını sallayan bir öğretmene dönüşmüyor. Daha çok arka kapakta söylendiği gibi: “Le Guin uzay gemisindeki bilge kocakarıdır. Varoluş kadar kadim bir lisanla konuşan ejderha, gücünü yalnızca zorunluluk karşısında kullanan büyücü…” Onu okurken insan, cevaplardan çok soruların peşine düşüyor. Çünkü Le Guin’in derdi dünyayı açıklamak değil; dünyayı yeniden görmeyi öğretmek.
Benim tarzımla söylersem; bu kitap, gürültüyle hükmedenlerin çağında sessizliğin bilgeliğini hatırlatıyor. Le Guin her sayfada şunu fısıldıyor gibi: Güç dediğimiz şey gerçekten başkalarına hükmetmek mi, yoksa kendine hükmedebilmek mi? Ejderhalarından büyücülerine, kadınlarından rüyalarına kadar anlattığı her şey aslında insanın kendi içindeki karanlık ve aydınlıkla yaptığı pazarlık. Kitabı bitirdiğimde aklımda tek bir düşünce kaldı: Belki de olgunluk, dünyayı değiştirmekten önce ona başka bir gözle bakabilme cesaretidir. Le Guin o gözü açan nadir yazarlardan biri.
