Bana aşkın nasıl bir şey olduğunu soruyorlar.
Onlara Ahmet Arif'i anlatıyorum.
Ahmet Arif Leyla'sına mektup yazardı ve mektuba yapıştıracağı posta pulu için iki saat boyunca hamallık yapardı.
Bizim aşk bellediğimiz budur.
Şarj bittiğinde biten ya da mesaja cevap gelmediğinde tükenen zamane sevgilerin yabancısıyız biz.
youtu.be/Vlm9_JXqDhY?si=...
Bir gün, bizim Mecnun yine serhoş yine divane bir vaziyette 'Leyla, Leyla' diye feryat edip gezerken, Leyla onun feryadını duydu, kalbi mahzun oldu ve 'gideyim şu miskine kendimi bir göstereyim. O benim için gece gündüz niyaz eder' dedi. Mecnun'un bulunduğu yere gitti ve karşısında durdu. Ama nafile Mecnun hâlâ 'Leyla... Leyla...' diye feryat ediyor, ağlıyordu. Kimseyi görecek, işitecek bir halde değildi velhasıl. İnleyerek, sızlayarak şehirden çıktı, sahraya düştü. Güneşe karşı bir yerde oturdu ve Leyla'sını anmağa devam etti. Merak ve hayretler içinde Leyla peşinden gitti, oturduğu yere vardı, dört tarafını dolanarak ona kendini gösterdi. Mecnun oralı olmadı, Leyla'ya iltifat bile etmedi. 'Leyla, Leyla' diyerek kendinden geçti, bayıldı. Fakat yattığı yerde bile bütün vücudundan Leyla adı işitiliyordu. Neyse uzatmayayım, Leyla bundan bir şey anlayamadı. Bekledi. Mecnun kendine gelip yattığı yerden doğruldu. Bu defa, Leyla güneşin bulunduğu tarafa gitti ve Mecnun'un önünde durdu, gölgesi Mecnun'un üzerine vurdu. Mecnun başını kaldırarak uzun uzun Leyla'nın yüzüne baktı 'kimsin, ne istiyorsun?' diye sordu. Leyla da ona 'aşk elinden halin nicedir?' diye soruyla karşılık verdi. Sonra da ekledi 'beni tanımadın mı? Leyla Leyla diye istediğin ve inlediğin işte benim! Nasıl tanımazsın?' Mecnun hiç yüzüne bakmadan 'var git işine, âlem bana hep Leyla oldu. Gönlüme hep Leyla doldu. Eğer sen gerçekten Leyla isen, ya bu bendeki Leyla kimdir?' diye sorup durdu.
Mesele bu değil mi? Sen gerçek Leyla isen bu bendeki Leyla kimdir?
(Alıntıdır)
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hepiniz Mecnun’u bildiniz ya ben Leyla!.. benim hikayemi biliyor musunuz?
Beni hep onun adıyla andınız.
Leyla… ve Mecnun.
Sanki ben onun bir ekidir, sanki ben sadece onun sevdası için varım.
Peki kimim ben?
Ben, sevmenin günah sayıldığı bir dünyanın içinde sessizce yanan kadınım.
Ağlamadım sanmayın…
Benim gözyaşlarım içime aktı,
duvarların görmediği, kelimelerin tarif edemediği bir sessizlikte boğuldum.
Mecnun çöllere düştü dediniz ya,
ben neye düşmedim ki?
Bir baba korkusuna…
Bir töreye…
Bir yasaya…
Bir susturulmuşluğa.
Onun aşkı meşhur oldu,
benimki neden utanç sayıldı?
O adımı haykırdı, ben onun adını içimde bile kısık söyledim.
Çünkü kadınların sesi kalplerinde boğulur.
Bize aşk yakışmaz, yakıştırsak da saklamamız gerekir.
Ben de sakladım.
Ama her saklanan, büyür içte.
Kök salar, tutar insanı.
Ben Mecnun’u içime gömdüm,
bir mezar gibi taşıdım yıllarca yüreğimde.
Hiç soran olmadı,
“Sen ne hissettin Leyla?”
Ben sevdim.
Ben bekledim.
Mecnun bir gün kalem-kâğıt aldı ve Leyla'ya mektup yazmak istedi. Sonra durakladı, düşündü ve şöyle dedi:
'Hayalin gözümde, adın dilimde, yâdın da kalbimde iken; ben kime, niye mektup yazıyorum?' Böylece kalem-kâğıdı bir kenara atıp, Leyla ile meşgul olmaya başladı.
1x1 
Taşkın Tuna
1x1 Taşkın TunaSalt sana inanıyorum.
Kıvancım,
gururum senden canım.
Ne güzel şey senden gayrısını tanımamak, takmamak!
Gözlerini, ellerini öperim. İstanbul'a gidince yaz e mi? Ya da adres ver. İyi izinler, iyi tatiller sevgili canım.
Ahmed Arif 
Leylim Leylim
Ahmed Arif Leylim LeylimLEYLA’YA MEKTUPEdebiyat
Leyla, biz böyle nasıl çocuklarız
Hep ateşle oynarız, ateşle oynarız
Gurbet, hasret, uzaklar
Kızgın çöller, kum fırtınaları
Leyla, biz böyle nasıl çocuklarız
Su akar, kuş uçar, yılan sürünür
Mecnun, yanar!
Mecnun yanar, diye
Leyla da mı yanar
Leyla, biz nasıl çocuklarız
Ezelde verilmiş hükmümüz
Büküldü boynumuz, kıldan incedir
Leyla, uzun ve karanlık bir gecedir
İçinde yana yana kül olduğumuz
Kaybolduğumuz
Hadi ben neyse Leyla
Mecnun’a yanmak yaraşır
Sen terk edip haymelerin, hurmaların gölgesini
Girdin kor yüreğime, ateş mekânındır
Yandın, yakınmadın
Bir “ah!”ını duymadım yıllar yılı
Cehennem olsa utanır, bir günahsızı yakmaktan
Desem “Usandım seni içimde taşımaktan”
Leyla kırılır, Leyla darılır
Yüzyıllar oldu görüşmeyeli
Saçlarıma aklar doldu bir görsen