Esra Yılmaz
@lightsoflibrary
Modern hayatın sunduğu imkanların çokluğu da mutsuz eder, çünkü hayat, şimdiye dek hiç olmadığı kadar uzadıysa bile, bunların hepsini gerçekleştiremeyecek kadar kısadır.
Ben bunu neden düşünemedim?!?!?!?
Daha fazla beyhude karşı koymak yerine kendi kendine "Bu benim yazgım. Olacak olan olur, hayrını şerrini kimse bilemez" demek, kişinin elindedir.
Bir insan neden ağır bir hastalığa yakalanır? Neden o adam veya o kadın? Bir ceza mıdır bu, cezaysa neyin cezası? Eli uzun bir görünmez gücün yazdığı bir senaryo mu söz konusudur? Bir yazgı mı vardır, yazgıysa yazan kimdir?
Eski İngiliz malikanesinin baş uşağı olarak çalışan Bay Stevens, Lord Darlington’un ölümü üzerine malikaneyi içindeki çalışanlarla birlikte satın alan Bay Fradday’e baş uşaklık yapmaya başlar. Bay Farraday’ın isteği üzerine önerilen tatile çıkmayı kabul eder. Tatile çıkmasındaki diğer amaç malikanenin eski çalışanı Bayan Kenton ile görüşecek olmasıdır. İçinde onu malikaneye geri döndürme isteği de yok değildir. Bu gaye ile yolculuğa başlar.
Yolculukta okurun beklediği, ömrünü malikanede geçirmiş birisinin dışarıdaki hayatı görünce büyülenmesini görmektir. Ama ne yazık ki durum pek de öyle değil. Çünkü Bay Stevens bu yolculukta fiziken orada ama aklı ve düşünceleri orada değil. Onun kafasında yalnızca malikane ve içindeki anıları vardır.
O sadece bir baş uşak değil, tüm ömrünü "vakar sahibi bir baş uşak" olma emelinde yaşayan biri. Duygularını ifade etmeyen, adeta bir robot gibi sadece gelen emirleri kusursuz yerine getirmekle sorumlu hisseden bir çalışan. Böyle bir insanın sadece bu mertebede -kendince layıkıyla- olmak için kendini bu kadar paralamasını okumak hem çok üzücü hem de sinir bozucu.
Onun duygularını görmek mümkün değil, karşısındaki insanların verdiği tepkilerden bir miktar anlayabiliyoruz hissettiklerini. Kitabı güzel kılan da bu.
