...şimdi, aşk denilen şeyin, kalbin parçalanması gibi bir şey olduğunu anlamıştı Lisbeth.
Ama Lisbeth için bir şey değişmemişti, geride kalan hayatının ilk günüydü yalnızca.
Reklam
Eğer böyle giderse, Lisbeth hastaneyi yalnızca başında bir delikle terk edecekti. Ama bu kızın ruhunda açılan yaraların nasıl iyileşeceğini bilemiyordu
Lisbeth Salander, hayatında ilk defa -hiç değilse çocukluğunu geride bıraktığı günden beri- kendi üzerindeki kontrolünü kaybetmişti. Kavga etmiş, şiddete maruz kalmış, resmî ve özel kurumların haksızlıklarına uğramıştı. Bedeni ve ruhu, başka birinin altından kalkamayacağı, ağır darbeler almıştı.
"BEN NEYSEM OYUM," dedi Salander. "Her şeyden, herkesten kaçtım. Biliyorum, veda etmem gerekirdi."
Reklam
Reklam