Her şey mekanik ve kusursuzdu. Sonunda
serbest birakıldı, kapılar açıldı. Galiba dünyada olabilecek en sağlam kimlik saptamasını, bir çocuğun sevgisiyle
anlamışlardı. Zeynep'in, "Baba!" deyişi, Leyla'nın o sessiz, güçlü duruşu, hiçbir pasaportun kanıtlayamayacağı
bir gerçeği ortaya koymuştu: O, gerçekten bir insandı kimliksiz bir Homo sapiens değil, bir aileye, bir sevgiye, bir anlama ait bir insan.
Demek ki insanlığa güven duymanın tam olarak yıkıkışı böyle oluyormuş diyordum, umut kapılarının, pencerelerinin sıkı sıkıya kapatıldığı bir kararlılık hali, artık hiç kimsenin aralayamadığı bir demir kapı...