Livâneli neredeyse her kitabında bu etkisinden çıkamama hissiyatını vermeyi başarıyor bence ve bu kitabı da çok başka. Çok kültürel, çok içimizden, çok bilinesi, öğrenilesi olaylara sahip her zamanki gibi.
İnsan değişime açık bir varlıktır ama. Ve bu her zaman çaba gerektirmeksizin gerçekleşmez, bazen çaba ister. Dönüştürülmekten ziyade dönüşmek isteyebiliriz. Ama bunu başarabilir miyiz? Ve bunun üzerine düşündüğümüzde bile Borges'in bu güzel tavsiyeleriyle ile çelişmiş mi oluruz?