Eveet. Sonunda bitirmeye karar verdim. Önecikle kitabı bu yayından okumadım söylemem gerek. "Özet"ini okudum arkadaşlarımın küçümseyici ifadeleri eşliğinde çünkü elimde bu vardı, almaya da üşendim açıkçası. Ama sorun yok çünkü bir kez daha okumanın bana asla zorluk vermeyeceği bir kitap. Ve şunu anladım ki, evet benim okumaktan en çok zevk aldığım kitaplar bunlar. Biraz utanıyorum gerçi geç okumaktan ama bu yaşlar iyidir bence. Rus edebiyatıyla devam edeceğim sanırım. İçeriğini anlatmayacağım elbette lüzum görmüyorum sadece tüm bu olaylar boyunca asla mutlu ve aydıklık bir son beklemediğimi itiraf etmem gerek. Kitap o kadar boğuktu ki okumakta zorlandığım ve beni gerçekten geren yerler oldu. Dolayısıyla kötü ya da havada kalmış bir son beklerken karşıma klişe olmasına rağmen beklemediğim bir şey çıktı. Raskolnikov umutluydu. İçindeki o sıcaklığı kısa olmasına rağmen çok yakından hissettim. Kitapta gerçekten keşke orijinalini okusaydım dediğim yerler oldu, ayrıntılı bir şekilde görmek çok daha fazla zevk verirdi ama sorun yok dediğim gibi. Hayat uzun, bir şekilde tekrar okuyacağım. Son olarak demek istediğim böyle bir karakter için bile umut varsa, hepimiz için vardır. Buna inanmak gerek. Bu gece sıkıntılı geçiyordu ama kitabın sonu iyi geldi iyi ki bitirmişim. Bu kadardı. Raskolnikov çok ilginç ve ciddi anlamda sıkıntılı bir karakter, kesinlikle kendimi görmedim onda ve bu mutluluk verici. Ama onun da insan olduğunu gördüğüm yerler bana huzur verdi. (kitapta hiç görmediğim alıntılar buldum internette kendimi öldüreceğim)