Jules Verne, bilimkurgu ve macera edebiyatının öncüsü olmasının yanı sıra, bu erken dönem gotik ve felsefi öyküsünde okuru zamanın, kibrin ve ölümsüzlük arzusunun karanlık dehlizlerine fırlatıyor. Eser, Cenevre’nin en ünlü, adeta zanaatıyla büyüleyen saat ustası Zacharius’un, kendi kusursuz icatlarının arkasındaki gücün Tanrı değil, bizzat kendisi olduğuna inanmasıyla başlayan trajik düşüşünü konu alıyor.
Zacharius Usta, zamanı kontrol edebildiğini ve saatlerine adeta kendi ruhundan birer parça üflediğini düşünecek kadar büyük bir kibir sarmalına kapılır. Ancak bir gün, şehirdeki tüm saatleri esrarengiz bir şekilde aynı anda durmaya ve ne yaparsa yapsın tamir edilememeye başlar. Saatlerin durmasıyla birlikte usta da fiziksel olarak çökmeye, hayata tutunduğu o tıkırtılar kesildikçe ölüme yaklaşmaya başlar. Bu çaresizlik anında, zamanı ve ölümsüzlüğü elinde tuttuğunu iddia eden gizemli, tekinsiz ve adeta Şeytan'ı andıran bir figür olan Signor Pittonaccio ile yolları kesişir. Zacharius, ruhunu ve kızının geleceğini bu karanlık güçle pazarlık masasına sürmekle yüz yüze kalır.
Yazar, bu sarsıcı alegori üzerinden bilimin ve teknolojinin insanı Tanrılaştırma yanılgısını, doğanın yasalarına karşı gelen insanın uğrayacağı mutlak hüsranı ve zamanın acımasız ritmini işliyor.
*Zacharius Usta*; Faustvari bir temayı saat çarklarının, zembereklerin ve tıkırtıların arasına gizleyen; insan aklının sınırlarını, ölümlülüğün zarafetini ve zamanı durdurmaya çalışan insanın kendi yarattığı mekanik hapishanede nasıl yok olacağını fısıldayan, sarsıcı ve felsefi bir Jules Verne klasiğidir.
Jack London, insanı vahşi doğanın karşısında çırılçıplak bırakan o amansız ve dondurucu evrenini, bu kez Alaska’nın uçsuz bucaksız beyazlığında geçen sarsıcı bir hayatta kalma ve gurur mücadelesiyle örüyor. Kitap, altının ve zenginliğin peşinden Klondike’ın o ölümcül soğuğuna gözü kapalı dalan beyaz adamın medeniyetten uzaklaştıkça geçirdiği zihinsel ve fiziksel dönüşümü, yerli halkların doğayla kurduğu o kadim ve saygılı bağla karşı karşıya getiriyor.
Yazar, insanın doğaya hükmetme yanılgısını ve kibrini, eksi elli derecede donan nehirlerin, uluyan kurtların ve sessizliğin ortasında birer birer kırıyor. Kar kaplı o çetin coğrafyada hayatta kalmanın kuralı kas gücü ya da teknoloji değil; doğanın dilini anlamak, sabretmek ve içgüdülere kulak vermektir. London’ın o alametifarikası olan yarı belgesel, sert ve bir o kadar da lirik dili, okurun teninde o dondurucu Kuzey rüzgarını bizzat hissettiriyor.
*Bir Kuzey Macerası*; sadece bir macera öyküsü değil; insanın kendi sınırlarıyla, yalnızlığıyla ve en ilkel korkularıyla yüzleştiği, medeniyetin sahte konforundan uzakta, doğanın o acımasız ama adil adaletini fısıldayan kısa, yoğun ve sarsıcı bir Jack London klasiğidir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Daniel Defoe, dünya edebiyatının ilk roman örneklerinden biri kabul edilen bu ölümsüz eserinde, rasyonalizmin, insan iradesinin ve doğaya karşı verilen o amansız hayatta kalma mücadelesinin zamansız bir destanını sunuyor. Genç bir denizciyken bindiği geminin batması sonucu ıssız bir adada tek başına mahsur kalan Robinson Crusoe’nun, sıfırdan bir medeniyet kurma yolculuğunu anlatıyor.
Çöllerin ve vahşi doğanın ortasında, yalnızlığın getirdiği varoluşsal sancılarla boğuşurken inancını, aklını ve elindeki kısıtlı araçları kullanarak adayı adeta kendi krallığına dönüştüren kahramanımız; yıllar sonra hayatını kurtardığı yerli Cuma (Friday) ile de insan ilişkilerinin, dilin ve dostluğun köklerine inen bir bağ kuruyor.
Sadece bir macera romanı olmanın çok ötesinde; insanın yalnızlığa karşı direnişini, sömürgeci zihniyetin ve mülkiyet duygusunun birey üzerindeki yansımalarını sosyolojik bir ayna gibi işleyen, insanın her koşulda küllerinden yeniden doğabileceğini kanıtlayan kült bir başyapıt.
“Hiç kimsenin geleceğe inanmadığı umut dolu bir ülke, hiç kimsenin geçmişe inanmadığı anılarla dolu bir ülke”
Grange gerçekten hayal gücümün sınırlarını zorlayan yazarlardan biri ve Koloni ile bunu bir kez daha başardı. Bu kitap, klasik bir polisiyeden çok gizem ve macera unsurlarının ön planda olduğu bir roman. Grange'ın en sevdiğim yönlerinden biri, ele aldığı konular üzerine son derece kapsamlı araştırmalar yapması. Koloni de bunun en iyi örneklerinden biri. Şili, Fransa ve Nazi Almanyası ekseninde ilerleyen hikâye; siyasi ve tarihî detaylarla oldukça zenginleştirilmiş. Cinayetlerin işleniş biçimi son derece ilkel ve rahatsız edici. Özellikle Tibet ses frekanslarının cinayetlerle ilişkilendirilmesi, okurken beni en çok etkileyen detaylardan biri oldu. O anlarda sık sık “Bu nasıl bir zihin?” diye düşündüm. Romanın merkezinde, 63 yaşında emekli bir polis olan Kasdan bulunuyor. Kilisesinde işlenen bir cinayetin ardından olayın peşine düşmeye karar veriyor. Diğer tarafta ise uyuşturucu bağımlılığıyla mücadele eden Volokine var. O da cinayetleri kendi karanlık geçmişiyle bağlantılı görüyor. Yolları kesiştiğinde, ikili resmi yetkileri olmaksızın bu seri cinayetleri araştırmaya başlıyor. Araştırma derinleştikçe “Koloni” adı verilen karanlık bir tarikatın varlığı ortaya çıkıyor. Bu tarikatın ergenliğe girmemiş erkek çocuklarını kaçırdığı öğreniliyor. Peki kaçırılan çocuklarla işlenen cinayetler arasında nasıl bir bağ var? Romanın en sürükleyici tarafı da tam olarak bu gizemin peşinden gitmek. Koloni, bence Grange ile tanışmak için en uygun başlangıç kitabı değil. Ancak yazarı zaten seviyorsanız ve bol gizemli, macera dozajı yüksek, araştırma yönü güçlü romanlardan hoşlanıyorsanız kesinlikle şans vermenizi tavsiye ederim.
Karantina
Kitap hakkında detaylı bir bilgi vermek istemedim okumayanlar için.
Benim gibi macera ve gizem dolu yazıları seviyorsanız tam da size göre bir kitap içindeki gizem gayet fazla aynı zamanda romantizm de içeren bi kitap hepsi bir arada Gizem macera ve romantizm okumanızı önerebileceğim bir kitap ben iki kez okudum Beyza Alkoç'un severek okuduğum kitaplarından biri.(Kitabı da 24 saatte okuduğum görünüyor ama daha önce başlayıp bitirdim hemen eklemek istediğimden öyle oldu)
Karantina: Mahşerin Dört Atlısının Hikayesi — İkinci PerdeBeyza Alkoç · İndigo Kitap · 201719,1bin okunma
Hiç böyle hayal etmemiştim.
Biliyorsunuz ki 
Labirent: Ölüm Emri ve 
Labirent: Virüs Kodu , bayıla bayıla okuduğum iki kitaptı lakin bu kitabı üzülerek söylemeliyim ki hiç sevemedim.
Üçüncü kitaba büyük bir beklentiyle başlamış bulundum. Asıl kitaba girmenin heyecanı vardı üzerimde. Sanıyorum ki filmi böyleyse kitabı bal börek...
Sanki yazar, kendi kitabını çalmaya çalışıyormuş da çalamamış gibi bir hissiyat yarattı bende.
Öncelikle kitabın sıkıntılarını tane tane ele alalım.
Yazar, bu hafıza kaybı olayını çok fena eline yüzüne bulaştırmış. ilk, iki kitabında karakterler bu kadar güzel ve derinlemesine işlenmişken; olay örgüsü, yer, mekan, zamanda cabası... hepsini sıfırlamak hangi akla mantığa sığar, işte bunu anlamıyorum.
Madem Labirent: Ölüm Emri ve Labirent: Virüs Kodu'nu yazacaktın o vakit neden bize bu üç seriyi okuttun.
Şimdi birde bu kronojik okuma karmaşaşı var ortada. Hani orada da kitabı yazılma sırasıyla okursan büsbütün kördüğüm olursun.
Bana kalırsa bir yerde tercih yapılmalıydı ve bu tercih kesinlikle ama kesinlikle bizim bildiğimiz üçlemeden ziyade sonradan yazılan "ÖLÜM EMRİ VE VİRÜS KODU'NDAN" yana olmalıydı.
Yukarıda bahsettiğim kitapları ya okumayın yada ilk üçlü ve sonrasında Newt'e ne oldu sorusunun cevabını 
Labirent: Deli Sarayı'nda alıp bu kitabı tadında bırakın.
BUNDAN SONRASI SPOİLER;
İkinci kitapta aile olan bu grubun birbirine tamemen yabancı olduğu bir kitap düşünün, Thomas'ın zekilerden aptallığa terfi ettiği bir evren.
Her şey Teresa ve Chuck'tan ibaret olan bir dünya.
Abi ben anlamıyorum. Bu karakterler senin önceliğinse sen arkaadaşların için ne diye labirente girdin? Kaç git.
Hafıza kaybından sonra da bu önceliği değişmedi ama bir aptal gibi oraya girmesi ve onlarca insanın ölmesi sonucu kalan tek karakterimiz de Thomas ve Teresa'ydı. Olan minik Chuck'a ve Alby'ye oldu.
Beyaz Leke'de de benzer bir durum söz
Labirent: Ölüm Emri ve Labirent: Virüs Kodu , bayıla bayıla okuduğum iki kitaptı lakin bu kitabı üzülerek söylemeliyim ki hiç sevemedim.
Üçüncü kitaba büyük bir beklentiyle başlamış bulundum. Asıl kitaba girmenin heyecanı vardı üzerimde. Sanıyorum ki filmi böyleyse kitabı bal börek...
Sanki yazar, kendi kitabını çalmaya çalışıyormuş da çalamamış gibi bir hissiyat yarattı bende.
Öncelikle kitabın sıkıntılarını tane tane ele alalım.
Yazar, bu hafıza kaybı olayını çok fena eline yüzüne bulaştırmış. ilk, iki kitabında karakterler bu kadar güzel ve derinlemesine işlenmişken; olay örgüsü, yer, mekan, zamanda cabası... hepsini sıfırlamak hangi akla mantığa sığar, işte bunu anlamıyorum.
Madem Labirent: Ölüm Emri ve Labirent: Virüs Kodu'nu yazacaktın o vakit neden bize bu üç seriyi okuttun.
Şimdi birde bu kronojik okuma karmaşaşı var ortada. Hani orada da kitabı yazılma sırasıyla okursan büsbütün kördüğüm olursun.
Bana kalırsa bir yerde tercih yapılmalıydı ve bu tercih kesinlikle ama kesinlikle bizim bildiğimiz üçlemeden ziyade sonradan yazılan "ÖLÜM EMRİ VE VİRÜS KODU'NDAN" yana olmalıydı.
Yukarıda bahsettiğim kitapları ya okumayın yada ilk üçlü ve sonrasında Newt'e ne oldu sorusunun cevabını Labirent: Deli Sarayı'nda alıp bu kitabı tadında bırakın.
BUNDAN SONRASI SPOİLER;
İkinci kitapta aile olan bu grubun birbirine tamemen yabancı olduğu bir kitap düşünün, Thomas'ın zekilerden aptallığa terfi ettiği bir evren.
Her şey Teresa ve Chuck'tan ibaret olan bir dünya.
Abi ben anlamıyorum. Bu karakterler senin önceliğinse sen arkaadaşların için ne diye labirente girdin? Kaç git.
Hafıza kaybından sonra da bu önceliği değişmedi ama bir aptal gibi oraya girmesi ve onlarca insanın ölmesi sonucu kalan tek karakterimiz de Thomas ve Teresa'ydı. Olan minik Chuck'a ve Alby'ye oldu.
Beyaz Leke'de de benzer bir durum söz