Murat Adatepe

Murat Adatepe
@madatepee
şu kalbime dert diye yuva yapan kim? kitapyurdu.com/kitap/yasamak-s...
vedalar, vedalar, vedalar. hayatın kanunu böyle. böyle de işte biz alışamıyoruz.
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
Bir kötülüğün içine düştüğümde, düştüğümde değil bile isteye adım attığımda, tanıdığım en temiz, saf, masum yüzler aklıma üşüşüyor ve o an oturup ağlayasım geliyor. Gerçekten ağlamak ama. İçimi çeke çeke, hüngür hüngür ağlayasım geliyor. Onların temiz yüzleri gözümün önüne geldikçe pişmanlığım artıyor ve daha iyi bir insan olmak için tekrar kendime sözler veriyorum. Bu sözü de tutamıyorum.
Kendimi yavaş yavaş öldürmeyi hak edecek ne yaptım, diye soruyorum bazı zamanlar. Hafifletici sebepler arıyorum kendi hakkımda; bütün olup bitenlerin, bütün karanlık tercihlerimin altında benim dışımda sebepler olmalı diye kafa patlatıyorum. Olmuyor. Kabul edilebilir sebeplerim yok. Aklım başımdayken, her şeyin farkındayken, sonunun ne olacağını gayet açık görebilir haldeyken karanlığıma teslim oldum. Beni bu dibi olmayan kuyuya kimseler itmedi, kimseler bu ıssız yolun ortasında terk edip gitmedi. Kendimi affedemediğim için de bir başkasının verebileceği zararlardan çok daha fazlasını, tuhaf bir uyanıklık haliyle, uzun yıllar birikerek gelmiş bir öfkeyle, korkutucu bir gaddarlıkla, başkalarının sezemeyeceği zayıflıklarımı kollayarak kendi ellerimle veriyorum.
Asla yapmamam gereken, kesinlikle uzak durmam gereken tek bir şey oluyordu ve ben onu yapıyordum. Kendi kendimin pususunu bekler gibi, her durumda en zayıf anımı kolluyordum. En savunmasız halimde, başıma gelebilecek karanlık bir olayı gözetleyip doğru zaman gelinceye kadar katillere özgü bir serinkanlılık ve sessizlikle bekleyip sonrasında da en zarar verici tercihleri yapıyordum. İnsanın kendi kendini pusuya düşürmesi, kendi savunmasız anını kollaması, kendi düşüşü için kuyular kazması, karanlığa düşmesi için çevresini ve içini aydınlatan bütün ışıkları söndürmesi ve öylece çaresiz, bir karanlıkta yapayalnız kalmasına neden olması durumu kolay anlatılabilir bir şey değil; ama gerçek bu.
Bir kere aklından geçsem bir daha yalnızlık nedir bilmez kalbim.