Bu dünyada hiçbir düşmanım yok, çünkü en çetin kavgaları kendi içimde yaşıyorum. Kendim
varken bana zarar vermesi muhtemel bir başkasına ihtiyacım yok.
Kendi evinde
yabancılık hissetmek, artık iflah olmamak demektir; bu keskin bir düşüşün
işaretidir, herhangi bir müdahalenin, yardımın sonuçsuz kalacağının da.
Bir an bile olsa “burası neresi, hangi oda nerede, ben neredeyim?”
şaşkınlığına düşmek, yüksek düzeyli bir tehlike işareti olarak kabul
edilmelidir.
Gözlerimi kapatarak,
bölük pörçük uykumu ucundan bir yerden yakalama çabasına devam ettim.
Gözlerini kapamak, kimi insanlar için böylesi zor, sıkıntılı anlarda
gerçekleşsin istenilen beyhude bir kaçış girişimidir. Çaresiz insanlar son
bir umut olarak, son bir kurtulma arzusuyla, toprağın altına girer gibi,
karanlıkta bir okyanusun sularına dalar gibi gözlerini kapatırlar. Gözlerini
kapamak çocukluktan kalma ilkel bir savunma silahıdır; hiçbir sorunu
çözmez, sadece sen görmeden olup biter her şey. Bu da iyi bir şeydir.