Az yemenin faydaları sayılamayacak kadar çoktur. Mesela insanı masiyete çağıran şehveti ve nefs-i emmareyi kırar, uykuyu kovar böylece kişinin daha çok uyanık kalmasını sağlar. Az yiyen kimse ibadet vazifesini kolaylıkla eda eyler, böyle kimselerin bedeni sıhhatli olur, hastalıklara yakalanmaz. Çok yeme ibadetlerin yapılmasını engeller, fikirleri durağanlaştırır. Böylece fikirler bulanır. Buna karşılık az yiyen kimsenin zihni açılır, kuvvetlenir, berraklaşır. O kimse ibadetlerini huzur içinde eda eyler. Az yiyen kanaatkar olur. Böylelikle kimsenin minneti altında kalmaz. Böyle insanlar izzet ve ihlas sahibi olur, cömerttir, gönlü toktur, alicenaptır hoşgörülüdür, yetim ve miskinlere yardım elini uzatır. Kısacası, zühdün, iffetin, takvanın anahtan az yemek ve şehveti öldürmektir. Dünyaya rağbetin ve kötülüklerin anahtarı ise şehveti kendi haline bırakmaktır.