maide gel
@maidegel
8 okur puanı
Aralık 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ben hiçbir şeyin simgesi olmak istemiyorum. Ben yalnızca benim.
Ayn Rand "Buraya gelip, başkaları için yaşamayan bir insan olduğumu söylemek istedim. Bunun söylenmesi gerekiyordu. Dünya bir fedakârlık âlemi içinde yok oluyor."
"Buraya gelip, kişinin dürüst ve yaratıcı ürünleri, her türlü hayırseverlik girişiminden daha önemlidir, demek istedim. Aranızda bunu anlamayanlar, dünyayı mahvedenlerdir."
"Buraya gelip kendi şartlarımı ortaya koymak istedim. Başka şartlarla var olmak istemiyorum."
"İnsanlara karşı, bir tek sorumluluk dışında, başka hiçbir sorumluluk kabul etmiyorum. O sorumluluk, özgürlüklerine saygı göstermek, köle toplumuna katılmamaktır. Eğer ülkem artık var olmayacaksa, ona hapiste yatacağım on yılı sunabilirim. O on yıl boyunca, ülkemin eskiden nasıl bir yer olduğunu minnetle hatırlarım. Onun yerine gelen yeni düzende yaşamak ve çalışmak istemeyişim, benim sadakatimdir."
Size yazarı, kitabın genel hatlarını, konusunu tanıtmakla uğraşmayacağım. Çünkü bu kitap konu bütünlüğü ve bir olay akışından çok daha derin bir roman. Çok daha derin bir felsefesi olan, okudukça içine çekileceğiniz, kendini yapayalnız bir hayat savaşında hisseden herkesin içinde kendinden bir şeyler bulabileceği bir roman. Ve benim şahsi kanaatimce herkesin kendince farklı yorumlayabileceği bir roman.
Ayn Rand toplumu en derininden anlayan bir sosyolog olmakla kalmamış, insan psikolojisini ve varoluş felsefesine öyle incelikle ve ustalıkla işlemiş ki hayran olmamak elde değil.
Howard Roark isimli idealist, kendi deyimiyle egoist, ideolojilerine hayata tutunmak için aldığı nefes kadar bağlı ve sadık bir mimarın, kendinde olmayan yaratıcılığı başkalarında gördüğünde taşlamaktan, ezmekten, yok etmekten geri duramayan ve boş bir kabuk gibi yaşayıp kendi bencilliklerinde boğulmasına rağmen hayırsever ve ahlaklı gibi görünen insan topluluğuylaRoman-Edebiyat
Ayn Rand "Buraya gelip, başkaları için yaşamayan bir insan olduğumu söylemek istedim. Bunun söylenmesi gerekiyordu. Dünya bir fedakârlık âlemi içinde yok oluyor."
"Buraya gelip, kişinin dürüst ve yaratıcı ürünleri, her türlü hayırseverlik girişiminden daha önemlidir, demek istedim. Aranızda bunu anlamayanlar, dünyayı mahvedenlerdir."
"Buraya gelip kendi şartlarımı ortaya koymak istedim. Başka şartlarla var olmak istemiyorum."
"İnsanlara karşı, bir tek sorumluluk dışında, başka hiçbir sorumluluk kabul etmiyorum. O sorumluluk, özgürlüklerine saygı göstermek, köle toplumuna katılmamaktır. Eğer ülkem artık var olmayacaksa, ona hapiste yatacağım on yılı sunabilirim. O on yıl boyunca, ülkemin eskiden nasıl bir yer olduğunu minnetle hatırlarım. Onun yerine gelen yeni düzende yaşamak ve çalışmak istemeyişim, benim sadakatimdir."
Size yazarı, kitabın genel hatlarını, konusunu tanıtmakla uğraşmayacağım. Çünkü bu kitap konu bütünlüğü ve bir olay akışından çok daha derin bir roman. Çok daha derin bir felsefesi olan, okudukça içine çekileceğiniz, kendini yapayalnız bir hayat savaşında hisseden herkesin içinde kendinden bir şeyler bulabileceği bir roman. Ve benim şahsi kanaatimce herkesin kendince farklı yorumlayabileceği bir roman.
Ayn Rand toplumu en derininden anlayan bir sosyolog olmakla kalmamış, insan psikolojisini ve varoluş felsefesine öyle incelikle ve ustalıkla işlemiş ki hayran olmamak elde değil.
Howard Roark isimli idealist, kendi deyimiyle egoist, ideolojilerine hayata tutunmak için aldığı nefes kadar bağlı ve sadık bir mimarın, kendinde olmayan yaratıcılığı başkalarında gördüğünde taşlamaktan, ezmekten, yok etmekten geri duramayan ve boş bir kabuk gibi yaşayıp kendi bencilliklerinde boğulmasına rağmen hayırsever ve ahlaklı gibi görünen insan topluluğuyla
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Seni sevmiyorum, Gail."
"Ona bile aldırmıyorum."
Dominique başını eğdiğinde, Wynand onun cilalı metalden solgun bir miğfer gibi görünen saçlarına baktı.
"Dominique."
Dominique başını kaldırdı.
"Seni seviyorum, Dominique. Seni o kadar çok seviyorum ki, benim için hiçbir şeyin önemi kalmıyor. Senin bile. Bunu anlaya biliyor musun? Yalnız kendi sevgim önemli, senin cevabın değil. Senin kayıtsızlığın bile değil. Dünyadan hiçbir zaman fazla bir şey almadım. Fazla bir şey istemedim.
Aslında hiçbir zaman, hiçbir şey istemedim. Yani katıksız ve bölünmemiş biçimde, ültimatom haline gelen bir arzuyla, 'evet' ya da 'hayır' cevabı alabilecekken 'hayır'a dayanamayacak biçimde, 'hayır' gelirse varlığımın son bulacağı biçimde istemedim. Sen O'sun işte bana. Ama insan o aşamaya varınca, artık önemli olan o nesne değil, kendi sevgisi oluyor. Sen değil, ben. Böylesine işleyebilme yeteneği. Bundan eksik şeyler, hissetmeye de, onur duymaya da değmez. Ben de daha önce hiç bunu hissetmemiştim. Dominique, ben hiçbir şey için 'benim' demesini öğrenemedim. Senden söz ederken ki anlamda, 'benim' diyemedim. Benim. Sen buna yaşama sevinci mi demiştin? Evet, dedin. Anlıyorsun. Korkamıyorum. Seni seviyorum, Dominique. Seni seviyorum. Artık söylememe izin veriyorsun. Seni seviyorum."
