bookslawer
@maivekan
Mütemadiyen okur, kitapkolik.
“Çünkü,” dedi Koralin, “bir şeyi korkmana rağmen yapıyorsan, bu cesurcadır.”
Selammm millet! Bugün, pek çok ödül sahibi yazar Neil Gaiman tarafından kaleme alınan, stop motion tekniğiyle animasyon olarak beyaz perdeye uyarlanıp Altın Küre’ye aday gösterilen ve birçok ödüle layık görülmüş bir kitapla geldim karşınıza: Koralin.
Meraklı genç kız Koralin; yeni taşındıkları, garip komşularla çevrili evlerinde evebeynleri ile sıkıcı bir hayat sürerken, bir gün misafir odasındaki gizli, küçük kapıyı keşfeder. Entelektüel faaliyetlerinde boğulan anne ve babasının ilgisizliği sonucu orayı burayı kurcalarken bulduğu bu geçit çok geçmeden Koralin’in tek eğlencesi oluverir. Kapıdan geçince kendi hayatının bambaşka bir versiyonuyla karşılaşır. Bu evrende anne ve babası oldukça hoşgörülü ve sevecen bir şekilde karşısına çıkar. Karolin’e burada kalmasını, kendisiyle her daim ilgileneceklerini ve gerçek anne babasının kendisini sevmediğini söylerler. Koralin bu teklif karşısında bir karar vermek zorundadır. Burada, düğme gözlü diğer anne ve babasıyla kalmayı mı, yoksa geldiği kapıdan girip sıkıcı hayatıyla tekrar yüzleşmeyi mi tercih edecektir? Daha doğrusu, tercih hakkı var mıdır?
Kendini sevdiren ama bir o kadar da gerilmeme neden olan enteresan bir romandı. Bu haliyle Koralin, ortalama bir çocuk için fazla karanlık, fazla kasvetli ve fazla ürkütücü. Gerilim dolu hikâyesiyle bir çocuğu geçin, sizleri dahi birazcık ürkütebilir. Yıllar önce filmini izlediğimde, bir kitaptan uyarlandığını bilmiyordum bile. Kitabını da en az filmi kadar sevdim. Yalnız, filmde çok sevdiğim Wybie karakterini kitapta görememek bir tık üzdü. Verilmek istenen mesajları zorlamadan iletmesi ise güzel noktalardan biriydi. Kitap, hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını bize göstermeyi hedefleyen metaforlarla
Reklam
“Nefesten sonra ilk giden isimlerdir ve yüreğin atışı. Anılarımızı isimlerimizden daha uzun süre saklarız.”
“Her canlı varlığın bir baharı ve güzü oluyor.”
Se-laammm!
2021 yılını #cengizaytmatovla1sene ilan ettiğimiz ocak ayından beri yazardan güzel eserler okuma şansı buldum, sayesinde okuma hevesim de katlanarak arttı. Aytmatov’un bu incelememin konusu oluşturan kitabı da ‘İlk Öğretmenim’ olacak.
Hani derler ya: “Hayatta en büyük mucize, küçükken iyi bir öğretmene rastlamaktır.” İşte bu kitap; tam da bir çocuğun hayatını değiştiren, ona yol gösteren, kabuğunun kırılmasını sağlayan bir öğretmene, Altınay’ın ilk öğretmeni Düyşen’e, ithafen yazılmış. Eserde Ressam Kukureu aracılığıyla; Altınay adındaki bir felsefe profesörünün mektubunu okuyor, âdeta zamanda yolculuk ederek, yaşadığı yürek burkan çocukluk öyküsüne tanıklık ediyoruz.
Yetim ve öksüz olan Altınay; köyde amcasıyla yengesinin yanında yaşayan, hayatında hiç okul ve öğretmen görmemiş bir kız çocuğudur o zamanlar. Devrim ideallerine inanmış bir Kırgız genci olan Düyşen ise, savaşta edindiği sınırlı okuma yazma becerisini henüz ataerkil geleneklerin hüküm sürdüğü topraklardaki çocuklara aşılamak istemektedir. Aslında eğitim metodolojisi hakkında en ufak bir fikri yoktur. Ama ondaki yürek de başka kimseciklerde bulunmaz. Elbirliğiyle çocuklarının eğitileceği bir okul yapılması için köylülerle konuşur ama nafiledir. Eğitimin öneminden bihaber olan halk, destek vermek bir yana köstek olmaya kalkışsa da Düyşen yılmayıp okulu inşa etmek için bir başına kolları sıvar.
Hem kendisinin, hem köyün hem de tüm gelecek kuşakların kaderini değiştirecek olan bu girişim, Altınay’ın bir ömür yüreğinde ve zihninde yaşatacağı çok acılı ve hüzünlü bir hikayenin de başlangıcıdır, bir destanın başlangıcı olduğu kadar!
Eğitimin, öğretmenin ve öğrenmenin ne muazzam ve doğru bir yol olduğunu vurgularken kadın ve kız çocuklarına verdiği
Reklam