bookslawer
@maivekan
Mütemadiyen okur, kitapkolik.
Selaamm dostlar! Yeni bir Türk edebiyatı klasiği yorumu ile geldim. Bugün, edebi çalışmalarının yanı sıra gazeteci ve eğitimci kimliğiyle de ön plana çıkan Fazlı Necip’in Türk Hayatı mecmuasının sayfaları arasında kalan eserlerinden biri olan “Ah, Anne” romanından söz edeceğim sizlere.
Roman; takıntılı, mazide yaşayan bir anne ile yüzü geleceğe dönük oğlu arasındaki çatışmayı konu edinir. İstanbul’un kalburüstü ailelerinden birine mensup olan Nedim, henüz bir yaşında yetim kalır. Annesi Nazime Hanım ise bundan böyle bütün sevdasını, emelini, hayatını oğluna adar. Nedim, günlerini geleneklerine çok bağlı olan annesinin baskısı altında, neredeyse kimseyle görüştürülmeksizin eski usullerle yetiştirilerek geçirmektedir. Bir gün konağın karşısında, sokağın öte tarafında bulunan ev Mecdi Bey ve ailesi tarafından tutulur. Nedim bu yenilikçi ailenin yaşayışına tanıklık ettikçe annesinin kanadı altından çıkmak, kendi kanadıyla uçmak hevesini duymaya başlar. Mecdi Bey’in oğlu Süreyya ve kızı Rezzan ile olan dostluğu onun için yegane eğlence ve neşe kaynağıdır. Zamanla Rezzan ile birbirlerine karşı birtakım özel hisler de beslemeye başlarlar. Samimi hallerinden bir şekilde haberdar olan Nazime Hanım ise bu ilişkiye katî suretle karşı çıkar. O; Nedim’i, kız kardeşi Ayşe’nin kızı Leman ile baş göz etmek ister. Sesi sedası çıkmayacak, kaynanasına esir gibi itaat edecek böyle bir gelinin tatlı hayallerini kurar. Vaziyet açıktır, Nedim için iki yol vardır: ya itikatlara, âdetlere, tutuculuk hislerine karşı isyan ederek kendi saadeti uğruna annesini ve ailesini feda edecek ya da içinde yaşadığı muhitin âdetine, eğilimlerine boyun eğerek onların rahatı ve saadeti için kendi sevdasından, emellerinden vazgeçecektir. İşte iki yol… Biri isyan, biri intihar…
Nazime Hanım’ın cümleleri
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Galip yoktur hainin oyununda.
Yalnız ayakta kalanlar olur oyun sonunda.
Kandır, yoksa kandırılan olursun.
Ez geç, yoksa ezilen sen olursun.
Oyna… yoksa öldürülürsün.
Şimdi hamle sırası bende.”
Seelaammm millet! Distopya ve fantastik kurgunun harmanlandığı The Traitor’s Game serisinin ilk kitabı ile karşınızdayım: Hainin Oyunu.
Kestra Dallisor, büyülü Endrick soyundan gelen ve acımasızlığı ile bilinen Antora hükümdarı Lord Endrick’in sağ kolu olan babası Henry Dallisor tarafından Lav Çayırları’na sürgüne gönderilmiştir. Aradan geçen üç yılda bir leydi gibi yetişmiş olması gerekirken o at binip, kılıç kuşanan dikbaşlı bir kıza dönüşür. Ait olduğu krallığa geri dönüş vakti geldiğinde ise yolda asilerin kurduğu pusuya düşer. Aralarında geçmişte yakından tanıdığı ve artık Koraklar’dan biri olan Simon da vardır. Hükümdarlık kalelerine erişimi olan Kestra’dan, hayatına karşılık Lord Endrick’in sonunu getirecek olan kayıp Olden Hançeri’ni bulmasını isterler. Hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığı Antora’da sırlar birer birer çözülüp hedefler değiştikçe, her biri kim ve ne uğruna savaştıklarına karar vermek zorunda kalacaklar.🗡
Bu kitabın bazı yan etkileri var: baş dönmesi gibi...
Zira matruşka bebekler gibi oyun içinde oyun, entrika içinde entrika saklı. Her ters köşede ağzınız açık kalacak. Güçlü kadın karakterleri okumaya bayılan ben, Kestra karakterine hayran kaldım diyemem. Kabul, acayip hazırcevap ve zeki davrandığı noktalar vardı. Fakat inatçı bir keçiye dönüşüp pervasız, kibirli hareket ettiğinde kendisini tokatlamak istediğim de oldu. Diğer rahatsız edici nokta Kestra ve Simon arasındaki ilişkinin yüzeyselliğiydi. O duygular bana geç(e)medi ve bu serilerde aradığım son şey. Ayrıca, klanlarla dolu bir hükümdarlık yaratıyorsun kitabında, insan bir harita iliştirir
“Her insan bedeninin çürüyeceğini bilir ve bundan korkar. Ama çoğu insanın ruhu gövdesinden önce çürür; nedense bundan kimse korkmaz!”
Selaammm. Yine bir kitap, yeni bir kurgu ile geldim bugün. Geç de olsa tanıştığım ve tanıdığıma çok memnun olduğum “Kardeşimin Hikâyesi” ile. “İnsanların duyguları olmasaydı her şey ne kadar kolaylaşırdı” düşüncesinden yola çıkılarak yazılmış bu romanda, sakin bir balıkçı köyünde genç bir kadının cinayete kurban gitmesiyle başlar hikâye...
Geçmişi acıyla dolu gizemli bir kişilik olan ve Podima isimli bir köyde inzivaya çekilen emekli inşaat mühendisi Ahmet Arslan, bir sabah kendisine gelen bir telefon ile uyanır. Önceki gece, evindeki davetine katıldığı Arzu Kahraman’ın vahşi bir cinayete kurban gittiğini öğrenir. Tepkisiz kalışıyla dikkatleri üzerine çekerken, Arzu’yu gören son kişilerden biri olması hasebiyle de şüpheliler listesinde yerini alır. Haber değeri taşıyan bu cinayetin ardındaki sır perdesini aralamak için bölgeye gelen gazeteci kız ile tanışmaları da bu vesileyle olur. Genç kız, zor da olsa Ahmet ile iletişim kurmayı başarır ve ondan olup biten her şeyi öğrenmeye çalışır. Fakat bu sırada, Ahmet’in geçmişine dair anılar da hiç beklenmedik şekilde ortaya dökülüverecektir.
Kitap bir cinayetle başladığından polisiye bir roman okuduğunuzu düşünebilirsiniz başta. Fakat bu romanda cinayet örgüsü ana tema değil. Kitabın özünü ana karakterin kendi içsel yolculuğu oluşturuyor. Katilin kim olduğunu anlamanız da mühim değil, zaten asıl sürpriz o değil.
Kitapta eleştirdiğim noktalardan biri Olga ve Mehmet karakterleri arasında yaşanan duygunun tam olarak bana geçmemesiydi. Havada ve boş kalıyor gibiydi, o ilahi aşkı bir şekilde hissedemedim. Ludmilla ve Olga’nın durumu da biraz eğreti durdu doğrusu. Yine de, iki günde eriyiverdi
Evrendeki yegâne hayırlı şey buydu. Hayat acı veren bir bezginliğe dönüşünce, ebedi uykusuyla ölüm teselliye hazırdı.
