Makes Hanım
@makeshanmm
Kitaplarla kalmaya çalışan biri
Şermin Yaşar, hep sevdiğim bir yazar oldu. Bizi insanı anlamaya, değer bilmeye, empati yapmaya çağıran, hayatımızın tam da ortasından bahseden bir anlatımı bana iyi hissettiriyor. En son okuduğum kitabı yine empati odaklı bir kitap olan 
Söyleme Bilmesinler idi. Bunda da benzer hisler yaşadım, ama daha çok içime işledi.
Selime Teyze'ye ayrı üzüldüm satır aralarında, Meltem'e ayrı. İkisinin de şefkat ve sevgi beklentisi o kadar yaralıyor ki insanı. Bir şey yapmak istiyorsun.
Kendimce, yeşilçam edasıyla keşke birlikte yaşayıp birbirine derman olsalar diye düşünüyordum ki; şu diyaloğa denk geldim:
" Ortada bir sorun gördüğümde, her şeyi çözebileceğimi, herkese merhem olabileceğimi, herkesi iyileştirebileceğimi sanırdım. Sonra fark ettim ki, yardım etmeye çalıştığım kişiden daha çok ben koşuyordum onun derdine. O ise kendiyle benim kadar uğraşıyordu. Kırkından sonra öğrendim herkesin bir tekamül yolculuğu olduğunu. Kimseyi yolundan çeviremedim. Saygı duyman gerekir. Müdahale edemezsin."
Bu da benim gibi fazla empatlara bir çıkarım olsun ne diyelim.
Velhasılkelam ben çok beğendim, bir tık içimi keder kaplasa da.
Söyleme Bilmesinler idi. Bunda da benzer hisler yaşadım, ama daha çok içime işledi.
Selime Teyze'ye ayrı üzüldüm satır aralarında, Meltem'e ayrı. İkisinin de şefkat ve sevgi beklentisi o kadar yaralıyor ki insanı. Bir şey yapmak istiyorsun.
Kendimce, yeşilçam edasıyla keşke birlikte yaşayıp birbirine derman olsalar diye düşünüyordum ki; şu diyaloğa denk geldim:
" Ortada bir sorun gördüğümde, her şeyi çözebileceğimi, herkese merhem olabileceğimi, herkesi iyileştirebileceğimi sanırdım. Sonra fark ettim ki, yardım etmeye çalıştığım kişiden daha çok ben koşuyordum onun derdine. O ise kendiyle benim kadar uğraşıyordu. Kırkından sonra öğrendim herkesin bir tekamül yolculuğu olduğunu. Kimseyi yolundan çeviremedim. Saygı duyman gerekir. Müdahale edemezsin."
Bu da benim gibi fazla empatlara bir çıkarım olsun ne diyelim.
Velhasılkelam ben çok beğendim, bir tık içimi keder kaplasa da.
Reklam
Yine alıp bir kenara attığım kitaplardan biriydi. Ben sondan başlamış oldum ama Başkomser Nevzat bir seriymiş galiba . Ama gayet bağlantısız okunabilecek bir kitap .
Geç tanıştığıma üzüldüm derdim ama her kitabın bir zamanı vardır belki de. Bu kitap da okuma alışkanlığımı yeniden kazanmaya çalıştığım bu dönemde bana çok iyi geldi. Çok ama çok akıcı, elimden bırakmak istemedim hiç.Beni çok içine çekti.
Yozlaşmanın, bozulmanın devletin her kurumuna yayıldığı gerçeğini hatırlatan , merak uyandıran , acaba dedirten detaylarıyla insanı zaman zaman arafta bırakan bir kitaptı.
Yazarın kitabın başındaki alıntısıyla bitiriyorum."Bir kere sınırı aşan için artık sınır yoktur ."Epiktetos
Amin Maalouf 'un hep önüme çıkan bir kitabı idi, nedense hep sıkıcı gibi gelmişti o yüzden şans vermemiştim.
İlk kez yazarın bir kitabını okuyorum.
Kurgu ve tarihin harmanlandığı bir kitap. 4 bölümden oluşuyor. Ama aslında zamansal olarak 2 'ye ayırabiliriz. Bir kısmı 1000 yıl geçmişe götürürken diğer kısmı daha yakın bir geçmişe dair izleri taşıyor.Bu iki hikayenin ortak noktasındaki karakter Ömer Hayyam.
İl kısımda ana olarak Ömer Hayyam ,Hasan Sabbah, Nizamülmülk karakterlerine rastlıyoruz. Karakterlerin hayatı, olayları, dünyayı ,ölümü ele alış biçimlerini ve bakış açılarını onların pencerelerinden görmemize olanak sağlıyor.
Hikaye masalsı bir anlatımla , sizi de orada tanıklık ediyormuşcasına içine alıyor. Hasan Sabbah'ın ideolojileri doğrultusunda , dünyayı değiştirmeye çalışan azim ve kararından( hırsından) da , Ömer Hayyam'ın şüpheci ve dünyayı anlamlandırma odaklı yaklaşımından da da alacağımız birçok ders var.
Şahsen beni çok içine çekti bu kısım, sek tarih okumayı sevemeyen biri olarak kurguyla bağlantılı bu kitap beni, yazılanları ve perde arkasındakileri araştırmaya itiyor istemsizce.
Fedailerin Kalesi Alamut ile çapraz okuma yapılmasını tavsiye ettiler hatta.
İkinci kısma gelince Ömer Hayyam'ın el yazması Rubaiyat'ı gölgesinde İran yakın siyasi tarihi ele alınıyor.Bu kısımlar açıkçası beni oldukça sıktı, biraz zor aktı. Yazarın özellikle günümüz şartlarında Amerika gibi bir ülkenin, İran siyasi hayatına ve demokrasisine olumlu katkılar sunuyor gibi lanse edilmesi, bana gerçeklerden uzak geldi.
Finalde Ömer Hayyam'ın o gizli saklı tuttuğu Doğu'nun değerli el yazmasının,Batı'nın bunu Tanrı bile batıramaz dediği Titanic ile okyanus dibine batması da çok manidar bir son olmuş açıkçası.
Okumanızı tavsiye ederim.🪻
Kitap iki bölümden oluşuyor, ilk kısmı ailenin köyde yaşadığı süreç. İkinci kısmı şehre göç edişi ile yaşadıkları. O ilk 70-80 sayfalık bölüm bitene kadar gerçekten çok zorlandım, kitabı bırakmamak için uğraştım. Yoğun, dağınık, karmaşık geldi; hurafeler gerçekten normal olamayacak kadar fazla idi bu beni çok yordu ve sıktı. İkinci bölüm giderek daha okunabilir hale geldi ama her sayfada yine ben bu kitabı neden okuyorum diye sorguladım kendimi .
Sonradan öğrendim ki Dirmit yazarimizin ta kendisiymiş.Dirmit için zor bir bir yol olmuş, attığı her adım, yöneldiği herhangi bir uğraş ailesi tarafından engellenen , var oluş çabasına sürekli ket vurulan biri için akli dengesini korumak bile bence azımsanacak bir başarı değil. Fakat yine de hayatımda hurafelere pek alışkın olmadığımdan bana çok absürt geldi bu kadar yoğun batıl inanç .Zorlandığım bir kitap oldu. Büyülü gerçekçilik sanırım herkesin okuyup sevebileceği bir tür değil.
Bu kısa hikâyede Yaşar Kemal yine bizi doğduğu topraklara götürüyor, portakal çiçeklerini koklatıyor, mağaralara , dağlara , çatışmalara sokuyor. Her an bir yerden İnce Memed çıkacakmış hissiyatı geldi bana.
En kötüsü ise insanlar, ah o insanlar ki.. Yine bir zulmün çamurunu yoğuran insanlar burda da karşımıza çıkıyor. Kısa ama Y.Kemal'in kalemini hissedeceğimiz bu kitap biraz içine kasvet veriyor insanın .Yazar o puslu havayı, o deliliğe sürükleyen toplumun karanlığını güzel yansıtmış.
Reklam