İnsan bir görüşü öğrenmeye niyet ettiğinde veya bir şeyin akıbetini düşündüğünde kendisiyle baş başa kalır, tüm duyulur şeyleri kendinden uzaklaştırmaya çalışır, duyularla meşgul olmayı nahoş görür ve onları eylemsiz kılmaya çalışır. İşte bu durumda nefis, kendi içine girer, zatına dönen birinin kapanması gibi kapanır ve aradığı manayı kendine kapanmasındaki gücünün durumuna ve vehmindeki arazlardan uzaklığına göre idrak eder.