Taceddin Çakmak
@mamosste
Zerrede bir âdem. Kendi, kendine hâkim. Ötekiye mecbur, ötesine muhtaç.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Gerekçelendirilmemiş bir duygu, yalnızca, aynı duyguyu muhataptan temin edebilmek için vücut bulur. Yani lütuf dilenebilmek için hürmet ediyordur.
Söz gelimi, bir kimse neden saygı duyduğunu bilmiyorsa muhtemelen önemsenmek, dışlanmamak kaygısıyla saygı duyuyordur.
Kelam dilde değil kalpte dövülünce keskinleşir. Kalpten ayrı kalan dilin misali, muhatabı nerden vuracağını bilmeden kılıcını savurmak ve onu kan revan içinde bırakmaktır. Kılıcı savuran nasıl ki ellerdir, desteği bacaklar ve gözlerdir; kelamı savuracak olan da kelimelerdir, kalptir, marifettir. Zira bazen savaş meydanında da olsan yaralamaman gerekebilir. Nitekim usta bir el ile dil arasındaki benzerlik, nereye vuracağını bilmek ve alt ettiğinde öldürmemeyi de tercih etmek ihtiyarında saklıdır.
Hevesleri gölgesine hapsolmuş, inancı toprağa sinmiş olanlar, duyun!
Bir gün yeryüzündeki zulmü yarmak üzere o meşhur savaş tahakkuk ederse, gözü oyulan kadınlar adına, bacakları ip yumağına dönen çocuklar aşkına; secdede başı kesilen erlerin inadıyla demirden kanlar akacak damarlarmızdan.
Dinin iç dinamikleri olan ibadetler yalnızca Allah'ın emri olduğu için eda edililir. Davranışları tashih etmek, hayra sevk etmek için değil. Zira kuran, ibadetlerin yanısıra insanları müstakil davranış bütünü olan salih amel işlemeye de mecbur eder. Bu sebeple İbadetler, ihlaslı şekilde eda edildiğinde tezahür edecek olan faziletler, ibadetin gayesi değil yalnızca tabii bir sonucu olabilir.