Taceddin Çakmak
@mamosste
Zerrede bir âdem. Kendi, kendine hâkim. Ötekiye mecbur, ötesine muhtaç.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Nicedir gözyaşım bir çukurda mahsurdur, Acıdan başka yoktur tahliye edecek.
Niyedir saadet sefalete meftundur,
Bilmezden alınacak yoktur söylenecek.
Kabirde zâlim, sokakta zemindir dövülecek
Ölüme raptedilen sade acı değildir
Dilde kelam, tende şehvettir akılacak
İnsanı çürüten sade yaşamak değildir.
Gece örtünce sûretini, zamanın seyri sona erer. Baskılanır ruhum, şişer de şişer sanki canından olacakmış gibi. Gezdirilir dinlenme bahanesiyle; ne diyârlar gösterilir, ne ölümler özendirilir... Fakat bu, yalnızca bir ruh sancısıdır uykuda çekilen. Sensiz kalışın sancısı.
Şimdi sana koşmak için uyandırılışımın bilmem kaçıncı günündeyim. Göğsümde müzmin bir sancı, gözlerimde mahmurluk devam ediyor. Sen gelinceye dek tanımadığım bir kavganın içinde, yalnız başıma savaşacağım.
Kalkınca güne, biraz su serp gözlerine ki aydınlansın dünyam, var olduğumu hissedeyim. Çünkü ruhum daima senin etrafında ve seni gözlemektedir yaşamak için...
Çoğunluk sanır ki inkâr etmemek bir tercihtir. Fakat bir inancın etrafında toplananların ekseriyeti, inkâr sonrası süreci göğüsleyecek imkana ya da kudrete sahip olmadığı için üzerlerindeki kisveyle yaşamaya devam ederler. İçinde şıkıştıkları şeyin kendilerine yakışmadığını bilmelerine rağmen devam ettirirler bu trajediyi. Biri çıksa ve dese ki "şunu yapmanız icap etmektedir;" düşünülmeden kabul görür, duyulduğu andan itibaren tatbike konu edilir. Başlangıçta teklif edildiği düşünülen bu tür gereklilikler zamanla ödev haline gelir, sıradanlaşır. Çünkü bir şeyi olduğu gibi kabul etmek idrak ve inkâr etmekten daha kolaydır.