Marcel Proust’un Kayıp Zamanın İzinde serisinin bir parçası olan ve Mahpus’tan seçilmiş bölümlerden oluşan Kıskançlık, insan ruhunun en karmaşık duygularından birine odaklanıyor. Proust’a göre kıskançlık yalnızca bir duygu değil; bireyin kendi zihninde inşa ettiği ve zamanla içinde hapsolduğu bir tür içsel hapishanedir.
Yazar, karakterlerinin yaşadığı duygusal karmaşayı öylesine ayrıntılı ve incelikli bir şekilde aktarıyor ki, okur olarak düşüncelerin içinde kayboluyorsunuz.
Kıskançlığın insan zihninde nasıl büyüdüğünü, sıradan bir şüphenin nasıl takıntıya dönüşebildiğini büyük bir ustalıkla gözler önüne seriyor.
Cümleler uzun, betimlemeler yoğun ve anlatım oldukça detaylı. Bu nedenle okuması kolay değil; ancak Proust’un derin psikolojik çözümlemeleri ve insan doğasına dair keskin gözlemleri, kitabı son derece etkileyici ve keyifli bir okuma deneyimine dönüştürüyor.
İnsanlık tarihinde “armağan” kavramının yerini araştıran önemli bir kitap.. Hatta yazılan ilk kitaplardan… Ancak belirli kültürlerdeki yerini incelemiş. Bunu bizzat da gözlemlemiş. Bu açıdan çok değerli…
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
#305973426
“En büyük korkularımız da, en büyük umutlarımız da, gücümüzü aşan şeyler değildirler; zamanla korkularımızı yenebilir, umutlarımızı gerçekleştirebiliriz.”
#305972398
“Ben öldükten sonra insanlar ne isterse düşünebilir.”
Bu sözlerle incelememe başlayayım.
Bir aşçı okurumuz 4-5 ay önce bu kitaptan alıntı paylaşınca dikkatimi çekti. Başladım şu seriye. Ölenin arkasından konuşulmaz demişler, ben de ölünün arkasından kötü konuşmayacağım. Bazı ciltlerini keyifle okudum, bazılarını da ne zaman bitecek diye bitirmeye çalıştım. Genel olarak seri güzeldi ama beni en çok etkileyen son cilt olan 7. Ciltti.
Eserde genel tema eşcinsellik üzere idi. İnsanların psikolojik tahlilini çok güzel ifade etmiş yazar. Yer yer Türklerden de bahsetmiş ve biraz havalı yönlerinin olduğundan bahsetmiş. Eşcinsellik bölümlerini hiç beğenmedim çünkü dinimiz İslam, erkeğin erkek ile kadının kadın ile cinsel ilişkisini haram ve yasak kılmış, onun haricinde okunmaya değer bir eser.
Keyifli okumalar
Yakalanan Zaman
Marcel Proust
Yakalanan Zaman
Marcel Proust
Aşk, kıskançlık, arzu, sitem.. mahpusluk..Alıntı
Ve Albertine bir mektup bırakıp gitti.. içeriğini bilmediğimiz ancak tahmin ettiğimiz bir mektup. Beklenen son olsada, beklenmedik acı verir ayrılıklar..
Serinin bu kitabı ilk beş içinde en iyisi diyebilirim. Albertine ile birlikte yaşamaya başlayan yazarın aşk, sevgi, nefret, kıskançlık gibi bir çok konuda derin gözlerimlerine şahit oluyoruz. Hasta haliyle büyük oranda kısıtlı bir hayat yaşayan yazarın mahpusluğu.. Müzik hayranlığı çok üst seviyelerde. Bu hayranlığı oldukça derinlemesine ele alıyor. Hatıraların genelde acı olanlarını oldukça samimi aktarılıyor..
Yedi kitaplık serüvenin beşinci halkası oldukça etkiliydi. Belli bir okuma alışkanlığı olan ve dikkati dağılmadan okuyabilen herkese tavsiye ederim. Okuduğum ve sevdiğim birçok yazar için esin kaynağı bu seriymiş gibi düşündürdü..
"İnsan ancak kendi yaşadığı hazdan bir bilgi ve ıstırap çıkarabilir.." s.367
Swannların Tarafı
Çok büyük hayallerle almıştım bu kitabı. Beklentimi karşıladı diyemem fakat beni hayal kırıklığına uğrattı da diyemem. Swann’ı yeterince tanıdım diyebilirim ama. Sanırım serinin diğer kitaplarını da okumadan yorum yapmak için erken
Dünden Sonra Aynı Kişi DeğilizFelsefe
Kitaba bir Proust incelemesi okuyacağımı düşünerek başladım. Proust gibi büyük bir yazarın gölgesinde kalacağını düşünüyordum ama Beckett’in sesi o kadar baskındı ki Proust’u anlatırken bile kendi düşünsel üslubunu kaybetmemesi hatta zaman zaman metne damgasını vurması beni çok etkiledi. Bunu Beckett’in yalnızca bir yorumcu olmadığını, başlı başına bir yazar olduğunun göstergesi olarak gördüm.
Ben bu kitapta 
Kayıp Zamanın İzinde metinlerinin karakter ve olay örgülerinin açıklanmasını beklerken Proust’un dünyasını oluşturan temel gözlemleri fark ettim: zaman, alışkanlık, aşk, sanat ve bellek.
Beckett’in Proust’u yorumlama şekli bazı yerlerde 
Gilles Deleuze’ün 
Proust ve Göstergeler’ini hatırlattı. Her iki yazar da Proust’u bir romancıdan çok bir düşünür gibi yorumlamış ve iki metinde de bu ayrıntıyı çok sevdim. Karakterlerden ziyade onların arka planına, onları harekete geçiren düşünsel yapılara odaklanmışlar.
Kitabın ana teması ZAMAN’dı. Bu bizim zamanı nitelendirdiğimiz şekliyle kronolojik bir zamanlama değil zamanın insanı sürekli dönüştürmesi ve eski benliğe dönüşün imkânsızlığı üzerine odaklanmıştı.
“Saatlerden ve günlerden kaçış yoktur. Ne yarından ne dünden. Dünden kaçış yoktur çünkü dün bizi çarpıtmıştır.” (s.12)
Zaman temasını vurgulandığı kısımlarda 
Paul Ricoeur da akla gelebiliyor. Çünkü o da belleği depolama alanı gibi görmeyip sürekli dönüşen ve yeniden yapılanan benliğin yansıması olarak görüyor.
Diğer bir tema hafızanın güvensizliği ve insanın kendine yabancılaşmasıydı. Dün istediğimiz şeyler, bugünkü benliğimiz için artık aynı anlamı taşımayabilir. Çünkü dünkü ego ile bugünkü ego aynı değildir. Geçmişe dönmek, artık tam olarak bize ait olmayan bir benlikle karşılaşmak gibidir.
“Saatlerden ve günlerden kaçış yoktur. Ne yarından ne dünden. Dünden kaçış yoktur çünkü dün bizi
Kayıp Zamanın İzinde metinlerinin karakter ve olay örgülerinin açıklanmasını beklerken Proust’un dünyasını oluşturan temel gözlemleri fark ettim: zaman, alışkanlık, aşk, sanat ve bellek.
Beckett’in Proust’u yorumlama şekli bazı yerlerde Gilles Deleuze’ün Proust ve Göstergeler’ini hatırlattı. Her iki yazar da Proust’u bir romancıdan çok bir düşünür gibi yorumlamış ve iki metinde de bu ayrıntıyı çok sevdim. Karakterlerden ziyade onların arka planına, onları harekete geçiren düşünsel yapılara odaklanmışlar.
Kitabın ana teması ZAMAN’dı. Bu bizim zamanı nitelendirdiğimiz şekliyle kronolojik bir zamanlama değil zamanın insanı sürekli dönüştürmesi ve eski benliğe dönüşün imkânsızlığı üzerine odaklanmıştı.
“Saatlerden ve günlerden kaçış yoktur. Ne yarından ne dünden. Dünden kaçış yoktur çünkü dün bizi çarpıtmıştır.” (s.12)
Zaman temasını vurgulandığı kısımlarda Paul Ricoeur da akla gelebiliyor. Çünkü o da belleği depolama alanı gibi görmeyip sürekli dönüşen ve yeniden yapılanan benliğin yansıması olarak görüyor.
Diğer bir tema hafızanın güvensizliği ve insanın kendine yabancılaşmasıydı. Dün istediğimiz şeyler, bugünkü benliğimiz için artık aynı anlamı taşımayabilir. Çünkü dünkü ego ile bugünkü ego aynı değildir. Geçmişe dönmek, artık tam olarak bize ait olmayan bir benlikle karşılaşmak gibidir.
“Saatlerden ve günlerden kaçış yoktur. Ne yarından ne dünden. Dünden kaçış yoktur çünkü dün bizi