"Hiç konuştular mı peki?"
"Bilmem."
"Konuşmadılar yani."
Bazı insanlar bir şey anlatmak istediklerinde konuşurlar, bazılarının bir şey anlatmak için konuşmaya ihtiyaçları yoktur." dedi annem.
"Hiçbir şey söylemezsen nasıl konuşursun ki?" diye merakla sordum.
"Sözsüz konuşursun. Biz daima sözsüz konuşuyoruz."
"Öyleyse kelimeler ne işe yarıyor?"
"Çoğu zaman hiçbir şeye. Çoğu zaman da asıl söylemek istediklerini gizlemeye ya da bilinmesini istemediklerini saklamaya yararlar."
"Peki onlar da konuşuyor mu?"
"Sanırım konuşuyorlar. Oturup kahve ve sigara içiyorlar. Ağızlarını hiç açmıyorlar, yine de devamlı konuşuyorlar. Birbirlerini anlıyorlar, bunun için ağızlarını açmaya ihtiyaçları yok, çünkü saklayacak bir şeyleri yok."
"Gerçekten ne konuştuklarını biliyorlar mı?"
"Tabii ki."
"Ne konuşuyorlar peki?"
"Bunu ben bilemem." dedi annem, "Çünkü kelimelerle konuşmuyorlar. Ama onlar biliyorlar."