“Burun deliklerime yitik kentlerin kokusunu üfle ve ellerim unutulmuş bir güney sahilini andıran beyaz gerdanında ölmeme izin ver.
Şu uykusuz gözlerimdeki özlemi al ve bir güz tarlasında uçuşan kırlangıçları besle onunla çünkü seni seviyorum, Camilla, ve adın dönmeyen sevgilisi için son nefesini verirken gülümseyen cesur prensesin adı kadar kutsal.”
insanların uyuduklarından ötürü hiçbir şeye gereksinmedikleri varsayılır, sanki uyumak gerçekte yığınla edebiyatçının söylemeye bayıldığı şeymiş gibi: yaşamsal gereksinimlerin askıya alınması, ölüme en çok benzeyen şey.
