Kültürel Dil1000Kitap
Yazarın okuduğum ikinci kitabı. İlk kitabı Bin Muhteşem Güneş, harika bir etki yaratmıştı bende. İnanılmaz çok sevmiştim. Bu kitabı da aynı beklenti ile okumaya başladım. Baştan ele alalım dersek;
Kitap, harika bir dev hikayesi ile başlıyor. Her ne kadar harika olsa da romanın geneli ile çok bağlantı kuramadım. Sadece bana şu atasözü ile bağ kurabildi o da: Yeter ki sağ olsun, yel essin kokusu gelsin. Devamında ise asıl hikayeye giriş yapıyoruz. Baba, Abdullah ve küçük kız kardeşi Peri'nin doğup büyüdükleri küçük kasaba olan Şadbağ'dan yürüyerek Kabil'e gittikleri bir yolculuk ile başlıyor. Bu öyle neşe dolu bir yolculuk değil. Asla dillendirilmiyor ancak baba da Abdullah da durumdan hoşnut değil. Küçük Peri ise olayların farkında değil elbette. Yolculuk devam ederken kitabın geri kalanında da sıkça rastlayacağımız şekilde geçmişe dönük bilgiler, öyküler, aile ilişkileri, Abdullah ve Peri'nin ilişkisi, diyaloglarda devam ediyor. Mesela Peri'nin çok sevdiği köpeği gibi. İşte ilk kısım 1952 sonbaharında Kabil'de Peri'nin, şehrin zengin ve elit ailelerinden birisine evlatlık verilmesi ile başlıyor. Bu da çok dramatize edilmiyor ancak sonrasında Abdullah ve Baba'nın acılarını derinden hissedebileceğiniz cümleler yer ediniyor. Ve işte beni hazırlıksız yakalayan şeylerden birisi oluyor. Buna alışmam zaman alıyor, kitap bitti hala beni bir noktada rahatsız ediyor. Kendimi Abdullah ve Peri'nin öyküsüne o kadar odaklamıştım ki bir anda çocukların üvey dayısı Nebi'nin -aynı zamanda Peri'nin evlatlık verildiği ailenin aşçısı ve şoförü- hayat hikayesini ya da çocukların üvey annelerinin çocukluktan beri gelen hayat hikayesini, sonrasında Peri'nin onu evlat edinen, muhtemelen mental sağlık sorunları yaşayan -nitekim sonrasında intihar eden- annenin öyküsünü, bu arada Nila'nın
Vahyedilişinden Derlenişine Kur'an Tarihi bir süredir baskısı yoktu. İz Yayıncılık tekrar baskı yapınca kitabı hemen edindim. Özellikle Kur'an'ın bozulduğuna dair son zamanlarda çok fazla tartışma vardı. 1400 yıl önceki bir metnin günümüz şartlarına cevap verip veremediği, bazı ayetlerin anlamlarının yorumcudan yorumcuya farklılık gösterdiği gibi birçok ithaflı konu vardı.
Muhammed Mustafa el-A'zami çok derli toplu bir çalışma ile Kur'an'ın bozulmadan günümüze kadar nasıl korunduğunu çalışma yöntemleriyle, ilgili mushafları karşılaştırarak, alfabelerdeki sesli ve sessiz harf değişimine kadar incelemiş. Farklı lehçelerde okunmasının anlamda yarattığı değişiklikte buna dahil. Kitabın son bölümünde Eski Ahit ve Yeni Ahit'in de karşılaştırmasını yapıyor. Sonuçta Kur'an tamamen Allah'ın kelamı olarak kabul edilirken; Yahudilik ve Hristiyanlık'taki kutsal metinlerde ise farklı yazarlar vardır. Babil sürgününden sonraki 2.500 yıl boyunca Yahudilerin kullandığı İbranice'de sesli harf yoktu. Hristiyanlıkta Luka, Matta, Yuhanna ve Markos incilleri var. En nihayetinde Muhammed Mustafa el-A'zami şunu diyor; oryantalistler Kur'an'ın güvenilir olmadığını iddia ederken neden Eski Ahit ve Yeni Ahit üzerindeki kuşkuları görmezler.
Son olarak yıllar içinde Müslüman kesimin içindeki en önemli ihtilaf da şuydu. Özellike Sünni ve Şii uleması arasında olmuştur. Şii'ler malum ilk üç halifeyi kabul etmiyor. Kur'an ilk önce Hz. Ebubekir döneminde derlenip toplanıyor. Hz. Osman döneminde ise tek bir mushaf olarak hazırlanıyor. Ve bundan sonra tüm Kur'an'ın bu muhsaf üzerinden dağıtılması için diğer tüm kopyaları imha ediyor. işte bundan dolayı bazı muhalif ve farklı mezhepler bu süreçte Hz. Osman'ın Kur'an'da tahrifat yaptığını ekleme ve çıkarma yaptığını iddia ediyordu. Bu tartışma devam edecektir maalesef. Bize düşen Kur'an'ı okuyup iyi bir insan
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kuran-ı Kerim’den sonra okuduğum ikinci kutsal kitap İncil. İki kitapta da birçok benzer cümlelerle karşılaşmak birbirine yakın ama bir o kadar da uzaklaşmış olduğunu gösteriyor. Çünkü İncil tamamen tek kişinin anlatımından oluşmuyor . Toplam 27 kitaptan oluşan İncilde Hz.İsa’nın sözleri havarileri tarafından birçok millete aktarılıyor ve seneler sonra yazıya dökülüyor. Aynı zamanda bu kitapta din adamlarının mektupları da mevcut. En önemli dört incil: Matta, Markos, Luka, Yuhanna…
İncil’de en çok Hz.İsa’nın hayatı, mucizeleri ve sevgi üzerine öğütleri yer alıyor. Kuran-ı Kerim’de de benzer öğütler geçiyor fakat ufak tefek farklılıklar var örneğin kısasa kısas hakkı İncil’de yok. İncil, ne olursa olsun sevgiyi ve affediciliği öğütlüyor.
Kitap Hz.İsa’nın insanlık için çarmıha gerilip öldürüldüğünü esas alır fakat Kuranda Nisa Suresi 157.-158.ayetlerde __“Onlar ‘Biz Allah’ın elçisi Meryem oğlu İsa Mesih’i öldürdük’ demeleri sebebiyle (lanetlendiler).
Oysa onu ne öldürdüler ne de çarmıha gerdiler; fakat onlara öyle gösterildi.
… Bilakis Allah onu kendine yükseltti.”__ diye açıklıyor.
Hz.İsa’nın mucizelerinden kaynaklı Hz.İsa’nın kutsallaştırılıp Tanrı’nın oğlu olarak baba, oğul, kutsal ruh düşüncesi oluştuğunu düşünüyorum. Kuran’da da Hz.İsa’ya birçok mucize verildiği tasdiklenir. Ali İmran Suresi 49: __“Ben size çamurdan kuş şeklinde bir şey yapar, ona üflerim de Allah’ın izniyle kuş olur.
Doğuştan körü ve alacalıyı iyileştiririm.
Allah’ın izniyle ölüleri diriltirim.
Evlerinizde ne yediğinizi ve ne biriktirdiğinizi size haber veririm…”__
Kısacası okunması gereken kitaplar arasında olmalı. Akıcı, anlaşılır ve sürükleyici bir eser ortaya çıkmış. Güzel olan her öğütten faydalanmak elbette ki insanlık için büyük öneme sahiptir.
Kısaca yazmak istiyorum.
Eğer bir yaratıcı varsa, kulları ile kesinlikle bu şekilde iletişim kurmasını isterdim. Ben bir kul olarak, kendimi bu kitapta inanılmaz sevgi dolu ve yaratıcı ile oldukça yakın hissettim diyebilirim. Yaşadığımız coğrafyanın doğuştan getirdiği dini dogmaları bir kenara bırakarak, önyargısız bir şekilde okunulduğunda insanı gerçekten etkiliyen bir hissiyatı var. İlk 4 kısım, İncil’in bilinen 4 kitabından oluşuyor: Matta, Markos, Luka, Yuhanna. Daha sonra elçilerin işlerini, Pavlus’un inanlılara yazdığı mektupları, diğer başka mektupları ve en son da Vahiy denen ve simgelerle dolu olan, Yuhanna’nın görümlerinden oluşan oldukça ilginç bir kitabı görüyoruz. Genel olarak baktığımda, içinden oldukça güzel tarihi ve manevi anlamda ilim çıkarabildiğim bu kutsal kitabı okuduğum için çok mutluyum.
Ve dağlar yankılandı kitabını başta hiç sevmedim daha doğrusu okuduğum bir tür değildi. Okumaya heveslenmedim. Babam görüp almış öylece köşede boş boş duruyordu. Bir gün gözüme çarptı. Öyle ya kitaplığımda okumadığım kitap olması beni bir noktada geren bir şey.
Ki yeni bir kitap aldığımda bile onu sırayla her rafa koyarım. Diğerleriyle tanışsın diye. Saçma belki gereksiz bir hareket ama çocukluğumdan kalan bir şey kendimi bununla güdülemişim. Sanki ben uyuduğumda kitaplarım birbiriyle konuşacak, tüm karakterler kaynaşacakmış gibi. Ve yeni kitabı da acilen o sıcak yuvaya alıştırmam gerekiyormuş edasıyla.
Her neyse kitaba final haftamda kafa dinlemek için başladım ve tabii ki bırakamadım. Kitabın konusu ve üslubu epey farklı. Hani bir hakim bakış açısıyla yazılmış gibi, bir de aynı zamanda sanki birinci tekilden okurmuş da karakter o duyguları en ince ayrıntısına dek size aktarıyormuş gibi.
Tek bir hikaye etrafında şekillenen hayatları görmüyorsunuz bu kitapta. İçinde, birbiriyle çok uzaktan da olsa bağlantılı, birden fazla hikaye var.
Ama hepsi öyle sürükleyici öyle merak uyandırıcı ki bırakamıyorsunuz bağlıyor, her karakter derin, okudukça yaşamının o anlarında siz de onunla birlikteymişsiniz gibi.
Her şey bir süreç halinde. Kitabın ana hikayesi Peri ve Abdullah adlı kardeşlerin, birbirinden çok uzak iki farklı yaşama sürüklenişi. Abdullah'ın Perisiz hayatı, Peri'nin Abdullah'sız hayatı.
Farklı kültürlerde yeşermek zorunda bırakılan bu iki çocuk, anlam veremedikleri bir yoklukla hayatlarını sürdürmek zorunda kalıyor. Diğer hikayeler ise bu ana hikayeden dallanıp budaklanıyor.
Ana konu buyken kendinizi Pervane ve Masume kardeşlerin, Peri ve Abdullah'ın babaları; Sabır'ın, üvey dayıları; Nebi'nin, Bay Wahdati ve Bayan Nila Wahdati'nin, Amra'nın, Timur ve İdris'in,
Peter Esterhazy (1950-2016), Macar romancı.
László Krasznahorkai, Dezso Kosztolanyi, Magda Szabo, Sandor Marai, İmre Kertesz ve Agota Kristof’tan sonra okuduğum başka bir Macar yazar. Bu da okuduğum ilk kitabıydı.
Kitap, Markos İncil’i versiyonu altbaşlığıyla başlıyor. Kahramanımız, sağır-dilsiz bir çocuk. Yeni rejim tarafından kırsala sürgün edilen anne, üvey baba, üvey abi ve büyükanneden oluşan bu aileyi, kahramanımız tarafından tanıyorsunuz. Tanrı inancı, İsa’nın yaşamı ve İncil’de geçen olaylarla ilgili şeyleri, kahramanımızın düşünceleri üzerinden okuyoruz.
‘’İnsana düşüncelerini gizlemesi için dil vermişler.’’
‘’Tanrı’nın varlığı ölümü kolaylaştırmak için değilmiş... Anlamı olması içinmiş.’’
En sonda bulunan ‘notlar’ kısmında İncil’in yanında Simone Weil, Stendhal, Kertezs, Ludwig Wittgenstein, Nietzsche.. gibi yazar ve filozoflardan da alıntıladığı cümlelerin sayfalarını belirtmiş. Kolay okunan, farklı bir eser.
