“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
görünürde her zaman gülümsüyor olsamda içeride çaresiz bir mücadeleyle debeleniyordum,
kimse yok benim necla
insanlar yok oluyorlar hayatımdan birbir
ve ben kimseyi durdurmuyorum
biraz halim kalmadı gibi
bunları yazarken bile hala sana sesleniyorum
bilemiyorum
başka nasıl yaşanır,
konuşulur,
hissedilir…
üzülüyorum
yine gelip sana anlatıyorum
aslında duymuyorsun
sadece hep sana sesleniyorum
küçük anlamın içindeki büyük anlamsızlıklar
bir gün beni duyarsan diye ümit ediyorum
ki duyarsan da
duyar mısın necla?
nerde olduğumu bilirsin
bilir misin necla?
belki derimde
-pek fazla-
yara bere bırakmamış
olabilirsin
ama ruhumun her yerinde
böğürtlen renginde
devasa çürükler
bıraktın
