Mavi bir denizdir şimdi uzayıp giden anılar,
Üzerine gölge düşmüş aynalarda acımasızca geçiyor yıllar.
Hatıralardır yüreğimin gelgitlerinde
Dalga dalga kıyıya savrulan.
Düşlerimin karanlığında
Deniz feneri gibi
parıldarken gözlerin
Hasretindir içimde kavrulan.
Şimdilerde ne sen duyarsın kısılan sesimi
Ne karlı dağların rüzgarı üşütür
Yokluğunla nasır tutmuş tenimi...
Gülünce kısılan buğulu gözlerimde
Silmeye kıyamadığım bir iz bırakarak
Camı kırık tahta penceremde
Kavak dalları gibi sallanır saçların kıvrılarak.
Boş sorular kadar var mı boşluklar
Dilim dilime pelesenk gözyaşım iniyor kepenk, acıyor ama sıkılıyorum artık, olmalar bitmiyor ve çok oluyor. Yalnızlığım sar beni, of of of, bitmiyor bu kendini kendine satmalar, savrulmayıp kokmalar, kokuşmalar, ıslatınca yürümüyor kadırgalar. Çekme kürekleri, alnının akından süzülmüyor ter, anca kendini ger ve suspus kendine, şiş ama sis çekme hiç içine yeter be yeter demeler dahi yitmişliğimin n*ok*dağ(.)
.. . ..... . . .... ........Ö.Ö ANLAMSIZ bir mors, ses yok
Ne kırmızı ne mavi
Renklerin unutuşum
Ölgünerkek
Renklenmedikçe renkler, renkler mi renkler
Aşk bir yerinin üzerine oturmuş. Altında kendini bulmuş. İyi oturmuşsa demek, çok uyuşmuşlar!
Bir adım sonrasına göz çiziyorum. O göze gölgelip bir adımdan bahsetsinler diye kupkuru bir sıkma sallata sözüm var. Kaşsız göze tozlar kumlar armağan olsun. Batacaklara selamlar ben üstüne yattıkça
Gitmeye bir gidiş olsa gerek. Gelmeye geviş. Bulunmayanları seviş. Karanlık da yapar anca aydınlıkta iniş. Yoksa neden durmadan sişiş, kanım dökülmeden bitiş ya da kimine göre finish. Yaşlansa da aynı dikiş. Elin giderse söküş kafan giderse büzüş. Dilin bi yere gitmiyor tükür...
Kendi kendine ne şekersin! ne şükela... Konuştukça baydım bai, saymaya başlasam kaç adım var
Kendime zırvalardan lavralar.lar.lar ve zort sesi ama çok seslilerden değil, az-gün-düz(mece). Yahu sus be adam diyorum ne olduğunu anlamadan. Sen sen olsan sensizliğinde sessizlik olur muydu? Sessizliğinde sensizlik bıraksan, komşuda da yoktur şimdi, al işte, bu yüzden bizden değiliz. Mavişneişgüzararsın
Gidengelmeyorganımauzanmazayaklarımdardamelreçelinebulanmışhiçdeaçdeğilimkalbimeinmegelendermanesatıyorsakorsanlarvar
Sahiciyiler
MİK Serisi
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
otlar diken diken bu bedende ben kulakları kızarmış toprağın altında hatrına yatır sayılmışım ıssızlığın doğmuş da küllerimden hayal-et sesinde dağılan
MİK Serisi - 4 Mart 2022, 22.22
Mavi bakışlarına hiçbir zaman hazır olmadım ama onları üzerimde hissetmediğim, beklemediğim zamanlar da bakışlardan uzakta kalan yönden ayrılamadılar. Ne adil bir dünya — her şeyin karşılığını veriyor. Yine de kendimi torpilli hissediyorum. Kendimce acılarımı sevebilmek bir yana, onları sevinçlerimdeki acılardan daha çok sevebilmek ayrı. Kafam karıştı. Olmadığım yerlere nasıl geldim? Sormadığım sorularla sanırım...
MİK Serisi - 5 Mart 2022, 23.42
10/100Şiir
ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün
bu kadar benden uzak
bu kadar mavi
bu kadar geniş olduğuna şaşarak
kımıldamadan durdum.
Nazım Hikmet Ran
Nazım Hikmet RanZÜMRÜDÜANKAŞiir
Serin bir rüyanın hatırınadır
çektiğim dünya ağrısı.
Bir hayalden geldim ben,
bir hayal verdim sana,
mavi-yeşil bir hatıra: işte dünya
ruhum! ovada sert es, yamaçta sus,
ırmakta ağla.
İşte dünya kapısı, işte dünya kederi
ister dağının gölgesinde dur, ister
incirin neşesine vur
ağrı kendini ve tamamla.