Deniz ve Gökyüzü
Mavi, bir renkten daha fazlası bence. Sonu olmayan bir gökyüzü, umut dolu bir deniz... Cemal Süreya
Bir tepe bulsam kendime Veyahut gitsem denizlerin birine Kimse duymasa beni, bağırsam Canımı sıkan ne kadar konu varsa Haykırsam, mavi bir boşluğa doğru Kaç tane endişem varsa savursam, Yıkılsam orada kimse beni görmese Yıllarca biriktirdiğim hüzünlerimden, Ve beni bunaltan boşluklardan kurtulsam Dağıtsam kafamı toplasam kendimi Bir ağaç bulsam ipleri çeksem Yıldızlara kadar sallansam Tıpkı eski günlerdeki gibi Çocukluğumu yeniden yaşasam.
Duygu ve Düşünce
Reklam
Hanımelim ve rüzgârla savrulan kokusu.. Özlemin en nahif hâli♡𐙚
belki haziran'da mavi benekli çocuksun ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor ne vakit bir yaşamak düşünsem sus deyip adınla başlıyorum içim sıra kımıldıyor gizli denizlerin hayır başka türlü olmayacak ben sana mecburum bilemezsin. Attila İlhan 100 Aşk Şiiri s.101
Şiir
Uyu şimdi, Rüyaların arkasındaki o yeşil kapıyı kilitledim. Anahtarı bir kırlangıcın kalbine sakladım, Gözlerini açtığında, Odamızın tavanında uçan mavi atları göreceksin.
Ben Sana Mecburum...
Ben sana mecburum bilemezsin Adını mıh gibi aklımda tutuyorum Büyüdükçe büyüyor gözlerin Ben sana mecburum bilemezsin İçimi seninle ısıtıyorum Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor Bu şehir o eski İstanbul mudur? Karanlıkta bulutlar parçalanıyor Sokak lambaları birden yanıyor Kaldırımlarda yağmur kokusu Ben sana mecburum sen yoksun Sevmek kimi zaman rezilce korkudur İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur Tutsak ustura ağzında yaşamaktan Kimi zaman ellerini kırar tutkusu Birkaç hayat çıkarır yaşamasından Hangi kapıyı çalsa kimi zaman Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu Fatihte yoksul bir gramafon çalıyor Eski zamanlardan bir Cuma çalıyor Durup köşe başında deliksiz dinlesem Sana kullanılmamış bir gök getirsem Haftalar ellerimde ufalanıyor Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem Ben sana mecburum sen yoksun Belki Haziranda mavi benekli çocuksun
Anonim...
Çok hatırlamıyorum. Sadece gündüzü anımsatan bir geceydi... Gözleri ay gibi, siyahı kıskandırıyordu adeta. Ve bütün renkler aşikar oldu o gece. Sahi... Gökyüzü mavi değil miydi? Gerçekten hatırlamıyorum... Işık gözüne dokunur dediler Onun gözleri bana öyle bir dokundu ki... Kendi gözlerimi bile hatırlamıyorum...
Şiir
Reklam
Reklam