915.jpg){kind=small}
Yusuf'u ne kadar sevsem de kızdıklarım çok daha fazla oldu. Okuyan arkadaşlarımla mütalaa ettiğimde Ali'yi vasıfsız eleman yerine koydular, borcu ödesin diye ortaya çıkmış kıyıda bir karakter. Ben de Ali'yi sevmedim ama Yusuf'un yaptığını da yapmazdım herhalde yani hep bir vicdan azabım olurdu. Muazzez'e sahip olmaktan utanırdım. Şunu net bir şekilde anladım ki erkek güçlü olmalı, hatta acımasızca olacak belki ama bunalıma felan da girmesin. Yusuf kendi içindeki dünyadan sıyrılamamanın cezasını çekti de çektirdi de. Ailesini o şekilde kaybetmek belki de onun dünyasındaki en büyük olaydı ondan sonra hiçbir şeyin pek de ciddiye alınacak şeyler olmadığını mı düşündü dedim bazen. Sabahattin Ali'nin ruhu havada kalmış karakterleri beni fazlasıyla yoruyor sanırım, biraz da yıpratıyor.İnsan kendine hayatta bir yer edinemiyorsa veya nasıl bir yer edinmesi gerektiğini bilmiyorsa naparsa yapsın ama bir şeyi yapmamalı; etrafında kendisine ihtiyaç duyacak kimse bırakmamalı. Onunla -hatta onun yüzünden- yıpranacak birine sahip olmamalı. Haysiyetli olmak yetmiyorsa sadece, güçlü olmak için çabalamalı. Önce haysiyetli sonra güçlü olmalı sonra sahip olmak istediklerini dahil etmeli.
Reklam
Kafam yandı diyebilirim. Asil'in ruh halleri, olayların nereye varacağını kestirememek beni çok zorladı. Hatta kitabı okudukça gerildim, ruhum daraldı. Asil'e inanmamayı tercih ettim. Ve beni en çok üçüncü kitap etkiledi, kendini eksiltmek için yazdığı kitaplardan biri işte... Bir de Yahya var tabi.. Kitabın sonunda yaptığı açıklama en güzel sayfalardan.
Kitabın dili çok akıcı, bitirirken hiç zorlanmadım. Ama bana biraz yavan geldi, son 60 sayfasını saymazsak hayal ettiğim gibi bir duygu yoğunluğu yaşayamadım. Bence kitap okumaya yeni başlayacaklar için oldukça güzel bir kitap. Ama alışkın insanlar kendini eksik hissedebilir bu kitapta. Beni ciddi bir şekilde düşündüren paragrafları yok denecek kadar azdı. Elbette romanın kahramanlarının acı hikâyesine ben de üzüldüm, yeterince hissedemedim sanırsam.Edebi değil de popüler kitap hissi uyandırdı bende. Suçlu belki de çevirmendir bilemiyorum..
Bir çocuğun inancının koca bi adamınkinden daha kuvvetli olduğundan bahsediyor. Ya ben çok duygusalım ya da Aytmatov canımızı yakmak istemiş.. Bir çocuğu bir şeye inandıracaksanız dokunulmaz şeyleri seçin. Çünkü hayatı bize acımasız olmayı öğreten şey olarak görmeyi inandırdıklarına ihanet edenlerden öğrendik, kaybediyoruz..
İlk sayfalarda kendine bağlamayı başaran bir kitap gerçekten okurken çok eğlendim ama katilin savunması pek de tatmin etmedi beni. İnsanın acımasızlığını, hırsını, ihanetini konu almış ve insanı savunmak için elimizde hiçbir şey bırakmamış. İnsan kötü kabul edelim diyor. Haklı da. Bu kitapta benim karakterim Araras oldu diyebilirim. Onurlu bir yazman..
Reklam