Mavuş
@mavus_
28 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Kâh tebessüm ederek kâh hüzünlenerek okuduğum bir romandı. Ama hepsinden de öte bir insanın iç sesini, daha doğrusu düşüncelerini duyabildiğimi hissettiğim bir kitap. İçindeki herbir cümle tıpkı düşüncelerimiz gibi yer yer dağınık olsa da esasında hiçbirinin birbirinden bağımsız olmaması beni büyüledi. Bilhassa herhangi bir yerinde noktalama işaretinin kullanılmadığı o bölüm fikrimce kitabın en güzel kısmıydı.
“Bilinç akışı nedir?” diye sorulacak olsa tereddütsüzce “Oğuz Atay’dan Tutunamayanlar” diye cevaplarım. Herkesin mutlaka okuması gerektiğini düşündüğüm muhteşem bir eser.
Öylesine tesirli bir kitap ki, sayfalar boyunca yazarla birlikte Füruzan’ı aradım. Baş karakterin acı çektiği her anına şahit olmakla kalmayıp onun hüznünü bölüştüm, kalbimde yaşadım.
Mevzubahis Tarık Turan’ın kaleminden bir kitap olunca söylenecek söz kalmıyor.
Bir İdam Mahkumunun Son GünüEdebiyat
Bir yazarın özgürlüğüdür elinde tuttuğu kalem.
Her sanatçı düşüncesini kendi yetenek dilinde anlatır. Victor Hugo’nun bu kitapta yaptığı da tam olarak budur.
Ufak bir araştırma sonucu öğrendiğim kadarıyla 1828 yılında, Place de l’Hôtel-de-Ville’de, bir cellatı giyotini yağlarken izlediğinde aklına bu kitabı kaleme almak gelmiş. Hugo idam cezasına olan bakış açısını kendi sanatıyla okurlara anlatmış bulunuyor.
Yazarkenki gayesi okuyanların bir idam mahkumunun son anlarında neler hissedebileceğini anlamasıdır. Öyle ki yazarımız bu mahkum için aslında herhangi bir empati uyandıracak bilgi vermemiştir. Ne tam olarak ne suç işlediğini biliyoruz ne de kişiliği hakkında sempati uyandıracak bir detay. Bir kahramanı değil, herhangi bir suçlunun yalnızca o anda hissettiklerini okuyoruz. Bu da aslında Victor Hugo’nun gerçekte yapmak istediğini başarmış olduğunun bir kanıtıdır.
Victor Hugo