Bu kitap, kalp kırıcı bir şekilde absürt!
Bu yıl gerçekten aşırı şanslı olduğumu düşünüyorum. Hem birçok yeni yazarla tanıştım hem de bu yazarlardan çok azı beni hayal kırıklığına uğrattı.
Neyse, mutluluğumu paylaştığıma göre sizinle daha önce de bahsettiğim Muhteşem Zaferler hakkında konuşabilirim.
Bu kitap, kalp kırıcı bir şekilde absürt!
Başlangıçta kitabın dili beni hikâyenin gerçekliğinden biraz kopardı. Antik Yunan’da bu kadar sokak dili duymayı beklemiyor insan. Ancak sayfalar ilerledikçe bunun kitabın en güçlü yanlarından biri olduğunu fark ettim. Hem okumayı inanılmaz derecede akıcı hâle getiriyor hem de yer yer çok eğlendiriyor.
Kitapta en sevdiğim şeylerden biri de hikâyenin Lempo’nun ağzından anlatılmasıydı. Gelon gibi daha tahmin edilebilir bir karakter dururken, öngörülemez bir karakteri anlatıcı yapmak yazar açısından riskli bir tercih. Ancak Lempo’nun sesi o kadar iyi kurulmuş ki ortaya müthiş bir okuma deneyimi çıkıyor.
İki işsiz çömlekçinin, Sirküza’daki savaş esiri Atinalılarla birlikte taş ocağında Medea ve Truvalı Kadınlar sahnelemeye karar vermesiyle başlayan hikâye; dostluk, umut, kayıp, sanat ve insan olmanın kırılganlığı üzerine unutulmaz bir anlatıya dönüşüyor.
Okuyucuyu bir sayfada kahkahaya boğup birkaç sayfa sonra gözlerini doldurabilen kitaplardan biri bu. Daha fazla spoiler vermeden anlatabileceğim kadarıyla burada bırakayım.
Bir de Lyria var tabii…
Kesinlikle tavsiyemdir.
“Dünyanın yalnızca hikâyeyle derman bulabilecek yaralı bir şey olduğuna inanıyordu…”
Medea efsanesi...
Medea Çok güzeldi ilgiyle okudum. Kitap tamamıyla bir tiyatro oyunu tadında yazılmış.
Aldatılan, intikam ateşiyle kendini yakan bir kadın Medea. Aşkı uğruna herşeyini feda eden ancak ihanete uğrayan bir kadının, kocası Liosan'dan aldığı dehşet verici intikamı konu alıyor. Öfke, ihanet, intikam, temaları çok güçlü işlenmiş." her şeyim olan adam-bundan eminim- erkeklerin en kötüsü çıktı." Enfes tadımlık bir tiyatro eseri okudum. 
Euripides 'in anlatımının müthiş kuvvetli olması, ve zaten kısa olması kitabı bir çırpıda bitirmemi sağladı. :)) Okuyacaklara son derece tavsiye ederim... Keyifli okumalar.
Medea Çok güzeldi ilgiyle okudum. Kitap tamamıyla bir tiyatro oyunu tadında yazılmış.
Aldatılan, intikam ateşiyle kendini yakan bir kadın Medea. Aşkı uğruna herşeyini feda eden ancak ihanete uğrayan bir kadının, kocası Liosan'dan aldığı dehşet verici intikamı konu alıyor. Öfke, ihanet, intikam, temaları çok güçlü işlenmiş." her şeyim olan adam-bundan eminim- erkeklerin en kötüsü çıktı." Enfes tadımlık bir tiyatro eseri okudum. Euripides 'in anlatımının müthiş kuvvetli olması, ve zaten kısa olması kitabı bir çırpıda bitirmemi sağladı. :)) Okuyacaklara son derece tavsiye ederim... Keyifli okumalar.Reklam
Bir psikanalist olarak Medea
… Bilmiyorum uzun süre sonra bir kitabı zorunluluk olmadan tek oturuşta bitirebildiğim için mi yoksa yeniden anlatıları hep çok sevdiğim için mi medea beni büyülediği için mi kitaptan çok etkilendim. Böyle her karakter olması gereken sonuna puzzle parçası gibi yerleşmiş gibi hissediyorum. Evet İason başından beri küçümsediği yol arkadaşlarından daha beter bir hale düşmeliydi, Agamedea nefreti yüzünden çok istediği saygın konumundan def edilmeliydi, Glauke yaşadığı travmayla yüzleşmeyi reddedip babasının tarafını tuttuğu için kuyuya atlamalıydı, Leukon sevdiği herkes ya ölmüş ya sürgün edilmiş ya yas içinde boğulurken kendini kulesine kapatıp yıldızlarına bakmalıydı, Akamas tüm o ince hesaplamalarıyla kralın bile etkisinin üzerinde kalarak yozlaşmış ülkeyi yöneten kişi olmalıydı. En kötü son Medea’nın payına düştü. Hem memleketinden hem şehrinden hem çocuklarından oldu ve tüm bunları kaybetmesinin sorumlusu olarak yazıldı. OFFFF bilemiyorum. Ne olacak bu insanlığın hali ya
Canım kadınlar not alın> Final böyle yazılır :)))
10/10
Ah Medea… Seni ne çok sevdim ben. Çektiğin acıları görünce pamuklara sarıp kalbimin en kırılgan köşesine koyasım geldi seni…
Evet, kitap tam anlamıyla bir kadının uğradığı ihaneti, çektiği acıları ve sonra o acıların içinde nasıl yavaş yavaş başka birine dönüştüğünü anlatıyor. Hani derler ya “kadınlar merhameti doğuştan taşır” diye… İşte insan okurken düşünmeden edemiyor: Bir kadını canavarlaştıran gerçekten kendi doğası mı, yoksa ona yaşatılanlar mı? Ben cevabı çoktan verdim bile. Çünkü bazı yaraların sadece izi kalmıyor; bazılarının bir de faturası oluyor. Medea da o hesabı öyle bir kesiyor ki… “ablacım sakin ol” diyemeden hayranlıkla izliyorsunuz. Aferin sana kız :)))
Bir de kitabın en sevdiğim yanı şu oldu: Sayfaları çevirmiyorsunuz da sanki bir tiyatro salonunda perdeyi izliyorsunuz. Her sahne gözünüzün önünde canlanıyor, karakterlerin öfkesi, kırgınlığı, ihaneti resmen sahneden üzerinize yağıyor. Zaten Euripides boşuna klasik olmamış dedirtiyor.
Kısacası; dram var, ihanet var, öfke var, bolca “erkekler gerçekten şaka mı?” hissi var :)Özellikle canım kadınlar… Bu kitabı sakın es geçmeyin. Çünkü bazen bir kadının sessizliği değil, öfkesi daha çok şey anlatır.
"Ben Kirke" mitolojik anlatıyı yeniden üretmenin yanı sıra kadın kimliği, yalnızlık, iktidar ve dönüşüm kavramlarını modern bir bilinçle yeniden yorumlayan güçlü bir romandır. Madeline Miller, Homeros’un destanlarında çoğunlukla “cadı” olarak görülen Kirke karakterini çok katmanlı bir bireye dönüştürüyor. Romanın olay örgüsü, Titan soyundan gelen ancak ailesi tarafından güçsüz ve yetersiz görülen Kirke’nin, ölümlülere karşı duyduğu merhametle birlikte kendi büyü gücünü keşfetmesiyle başlıyor. Tanrılar dünyasının acımasız hiyerarşisi içinde dışlanan Kirke, büyücülük yeteneğinin ortaya çıkmasının ardından, Aiaia Adası’na sürgün ediliyor. Kirke’nin hem cezalandırıldığı hem de kendi kimliğini inşa ettiği bir dönüşüm mekânıdır. Glaukos ve Skylla ile yaşanan trajik olaylar, Kirke’nin gücün yozlaştırıcı etkisini fark etmesini sağlarken; Hermes, Daidalos, Medea ve özellikle Odysseus ile kurduğu ilişkiler karakterin psikolojik derinliğini genişletiyor. Odysseus ile yaşadığı romantik bağ, ruhun birbirini anlama çabası olarak veriliyor. Ancak romanın merkezinde aşk değil, bireyin kendi benliğini yaratma savaşı var. Kirke’nin oğlu Telegonos’u koruma içgüdüsüyle verdiği mücadele, onun tanrısal kimlikten insani duyarlılığa geçişini simgeliyor. Miller’ın anlatım üslubu son derece şiirsel, sakin ve atmosferiktir; doğa betimlemeleriyle karakter psikolojisi iç içe geçirilirken, mitolojik evren modern roman tekniğiyle yeniden kurulmuş. İlk tekil anlatım tercih edilerek, Kirke’nin iç sesi güçlü biçimde hissediliyor ve okuyucunun karakterle empati kurmasını sağlıyor. Romanın alt metninde ataerkil düzenin kadınları “tehlikeli”, “baştan çıkarıcı” ya da “öteki” olarak konumlandırmasına yönelik ciddi bir eleştiri var.
Kirke, erkek kahramanların destanlarında yan karakter olmaktan çıkarılıp,
Euripides’in Medea adlı tragedyası, insan doğasının karanlık yönlerini cesurca ortaya koyan sarsıcı bir eserdir. Yazar, ihanetin birey üzerindeki yıkıcı etkisini Medea karakteri üzerinden dramatik bir biçimde işler. Medea, hem mağdur hem de suçlu kimliğiyle klasik trajedi anlayışını aşan çok katmanlı bir karakterdir.
Eserde özellikle kadınların toplumdaki konumu eleştirilir. Medea’nın yaşadığı dışlanmışlık ve çaresizlik, onun radikal ve korkunç kararlar almasına zemin hazırlar. Euripides, seyirciyi rahatsız eden bir etik ikilem yaratır: Medea’nın intikamı anlaşılabilir mi, yoksa tamamen kabul edilemez midir?
Dil ve yapı açısından eser, Antik Yunan tragedya geleneğini korurken karakter psikolojisine verdiği önemle döneminin ötesine geçer. Medea’nın çocuklarını öldürmeden önce yaşadığı iç çatışma, edebiyat tarihinin en güçlü dramatik anlarından biridir.
Sonuç olarak Medea, yalnızca bir intikam hikâyesi değil; adalet, cinsiyet rolleri, yabancılaşma ve insan doğasının sınırları üzerine derin bir sorgulamadır. Bu yönüyle eser, günümüzde de güncelliğini koruyan evrensel bir trajedidir.
Reklam
Reklam