Portekizli yazardan okuduğum ilk kitabın ilk sayfaları işte bu aradığım kitap, dedirtti ama bu heyecan pek fazla uzun sürmedi, sanki birer yemekti benim için bu kitap. Evet, aynen öyle, belki de ekşi hafif bir tatlı. Başlarda görünüşü ve damağa gelen ilk tadın hazzı bambaşka oluyor lokmaların devamı nedense o ilk deneyimdeki hissiyatı bozuyor daha iyisi yeniden inşa ediyor, bu okuduğum çoğu kitaptaki genel süreç: İnşa edilen ve edilmekte olan yapı ilk satırların ve sayfaların gölgesine bütünüyle özellikle de ortalarına doğru sığınmakla yetiniyor, onu aşamıyor. Ben şimdi bunun nedenini arıyorum, bu kitap bana bu konuda ciddi anlamda destek verdi, okurken fark etmemi sağladı üstelik okuma süreçlerinde ki bu deneyimi aktarmadan ki ben kendisi üzerinden deney yapmış bulunmaktayım. İlk başlarda işte aradığım tarz bu dedirtirken yavaş yavaş kendini soldurması tamamen olağan! İnsan her şeye alışır____haklılar, ben sıkıldım o kadar. Gerçi biraz da karakterin görüşleri etkili oldu, bu görüşler yer yer tekrara düştü, yer yer huzur dahi verdi! Eh, tabi huzursuzluğun kitabında huzur bulunca o kısa soluk alınan satır da bunalttı insanı.
Kitabın kendisine döneyim yazarın hayali olarak oluşturduğu yazarlarından birinin bilinç akışı aforizmaları deyip geçmeden gerçi aforizmadan çok kısa hikayesiz anekdot. Konu belli zaten, yaşamak! Ah, hayır, öyle değil! Bildiğimiz yaşamak değil. Uyuyan Adam'ı, Yer Altından Notları hatırlatıyor şayet uyuyanın sersemliği, yer altındakinin keskin virajlarını göz ardı edersek zira karakter eminsiz vücuda anlam yüklü kumaştan pelerin seriyor, uçmak için değil, yazar kendini izlemek istiyor olabilir ancak ben her cümleyi dikkatle irdelemek isteyebileceğim kadar oyuncu rolünü giremeyeceğim. Dedim ya yemek bu, belki de soğudu artık.
9/10
2026 35. kitabı
Samanta Schweblin’i ilk kez Yedi Boş Ev adlı öykü kitabıyla tanıdım. Başta gündelik hayattan kesitler okuyacağımı ve kitabı bitirdiğimde içimde hafif, tatlı bir his kalacağını düşünmüştüm. Oysa kitabı okurken kendimi sürekli diken üstünde, huzursuz ve rahatsız hissettim. Öyle sıradan şeyler okuyoruz ki, insan böylesine doğal olanda nasıl böyle güçlü bir terslik hissine kapıldığını sorguluyor.
Devamı:
medium.com/t%C3%BCrkiye/ye...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·517 syf.·
2026 3. kitabı
kitap hacimli bir kitap ve buna bağlı olarak çok uzun süre elimde dolaştı. başı ve sonu bir çırpıda okundu orta kısım ise aylar sürdü. bu yine kitapla ilgili değildi, benimle ilgiliydi.
alt sınıfta bulunan bir potansiyel kişiliğin üst(?) mertebelere çıkma serüvenini her zaman sevmişimdir. kitapta bunun işlenmesi beni tatmin etti. karakterin sözde hedefine ulaştığında yaşadığı o hisler ise tam da kendi zihin dünyamla örtüşen şeylerdi. yani burjuva aslında gerçek bir aydın olamamıştır… sadece ben alt sınıfta bulunmanın kişilik özelliklerinden öte sistemin hatası olduğunu da düşünenlerdenim. sanırım bu yüzden de martin eden’ın alt sınıf kadınları aşık olmaya layık görmemesi hissini sevemedim. çevresince ona yapılan sosyalist damgasının da onun bahsettiği gibi onunla ilgisi olmadığını zaten tek başına buradan anlayabiliriz.
kitabın çoğu yerinde notlar almadım ve altını çizmedim çünkü okuduğum ortamlar buna uyumlu değildi. eğer daha çok fırsatım olsaydı bu kitapta not alacağım çok daha fazla şey olurdu. kitap usta bir dil ve kurgunun dışında zengin bir kaynak da sunulmuş. psikoloji tarihi dersinde sıkça işlediğimiz düşünürlerin bu kitapta da ele alınması ve biraz farklı açıdan işlendiğini görmem beni besledi. çevirmenin arka sayfa notları da bu beslenmeye ciddi katkı sağladı. bu yüzden kendisinin emeğine teşekkür etmek isterim.
kitabın çoğu kitapta olduğu gibi ama bir açıdan da çoğu kitaba göre daha açık şekilde amaçsızlığa bağlı depresyona-tükenmişliğe girme sürecini kurgu-otobiyografik şekilde ele alınma başarısını hayranlıkla takip ettim. kitabın başında altını çizdiğim cümlenin kitabın kapanış hikayesi olması da ayrı manidar.. “.. ve uğruna ölmeye.”
hedeflerin insanı nasıl diri tuttuğu, büyük bir hedefin gerçekleşmesi sonucu onun dünya üzerinde bizdeki anlamıyla ses
Eslam Nalbant ile Medium’daki bir yorumda rastlaşıp kitabı olduğunu öğrenmiş, sonrasında kitabını sepetime eklemiştim. Sipariş geçene kadar yazılarını Medium üzerinden severek okuyor ve takip ediyordum ki halen de devam ediyorum.
Naif, sade kelimelerle iç içe geçen ve onlarla oynamayı sevdiği cümlelerinden oldukça belli. Bu çok hoş. Okurken kendinizi, hikayeleri genel olarak durum hikayesine mi yoksa olay hikayesine mi dönecek diye sorarken buluyorsunuz. Bir bakıyorsunuz hikaye noktalanmış. Tadından güzel ve severek okudum.
Öykü kitaplari okurken genelde eserdeki öyküler arasında geçişler yaparken içten içe hep 'bu tam öykü', 'bu tam romantik' hissini taşırım.
Burada özellikle 'Yaşama Sevinci' öyküsü merakımı uyandırdı. 200-250 sayfalık bir roman olarak okumak isterdim. Sanki uzun bir dizinin finalinden sonra yapılan film gibi tatlı bir tat bıraktı. Belki yazarsın 
Eslem Nalbant
Eslem Nalbant
How than god
How than god ? What people say to lefth anymore people medium philosopy change every day to talking how god to people live belevier ? It is what everyting to omg touch what every people and humanity ?
Kendi kalarak sevebilmenin hikayesi.
Puan vermedi·496 syf.·
2025 76. kitabı
medium.com/dili-turkce-in-...
Arzunun yıkıcılığından, aşk sanılan gösterişten ve başkalarının beklentilerinden uzak. Kendi kalarak sevebilmenin hikayesi.