verda
@meeeel
ama çok geçmeden bir o, bir öteki pencerenin önünden belli belirsiz süzüldüğünü gördükleri şahıs hep aynıydı: madame de priel içsel yalnızlığının mahpushanesinde yırtıcı bir hayvan gibi kendini çaresizce oradan oraya atıyor ve pencerelerden gelmeyen bir şeyi gözetliyordu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
yüreği kendini daima ana kaptırıyor, doğruyu söylerken yalan söylüyor ve aldatmak istediğinde de dürüst oluyordu: madamın her zaman tek bildiği, ne hissettiğiydi.
10/10
2026 1. kitabı
8/10
2025 12. kitabı
