Bir tasvirde, tasvir edilen mekânda bulunan nesneler, sonu gelmeyen
bir liste halinde peş peşe dizilebilir, ama gerçek, ancak yazarın iki farklı nesneyi
alıp aralarındaki ilişkiyi, bilimde benzersiz nedensellik yasasının sağladığı
ilişkinin sanat alemindeki karşılığını saptadığı ve onları güzel bir üslubun
zorunlu halkaları içine hapsettiği an ortaya çıkacaktır
Reklam
Sanat, hayatı tıpatıp yeniden
oluşturduğu için de, kendi içimizde ulaştığımız gerçekleri daima şiirsel bir hava,
bir esrarın hoşluğu sarmalayacaktır; bu da, aşmak zorunda kaldığımız gölgelerin
kalıntısı, bir eserin derinliğinin, altimetreyle ölçülmüşçesine kesin olan işaretidir.
Bize acı çektiren her insan, bizim kendisine atfettiğimiz tanrısal bir varlığın
kısmi bir yansıması ve en alt basamağıdır; ikisini bağdaştırdığımızda, bu tanrısal
varlığı (Fikri) seyrederken, daha önceki ıstırap, yerini bir anda mutluluğa bırakır.
Aşkta, mutlu rakibimiz, bir başka ifadeyle düşmanımız, velinimetimizdir.
Bizde sadece sıradan bir fiziksel arzu uyandıran kişiye, bir anda muazzam,
bilinmedik, ama bizim o kişiyle karıştırdığımız bir değer katar. Rakibimiz
olmasa, haz aşka dönüşmez. Olmasa veya biz olmadığını zannetsek. Çünkü
rakiplerin gerçekten var olması şart değildir. Bizim iyiliğimiz açısından,
şüphemizin ve kıskançlığımızın, olmayan rakiplere hayalî bir hayat vermesi
yeterlidir.
Puan vermedi·270 syf.·
14 günde okudu
·2024 28. kitabı
Reklam