Mehmet*
@mehmetkft
Ölürken ne kadar yitireceksek, doğarken yitirdik o kadarını. Her şeyi.
İntiharı düşünen birisi, neden kendisi için değil de başkaları için ölü olduğunu hayal eder?
Savrulurken raconun kırmızı pelerini o zarif öfkeye... Zaman ki sana hasta olmuş, incelikli haytasın, nüksederken raksına mahallenin maşallahı, eyvallahı, güzelleş be oğlum şimdilik ölümüne kadar hayattasın. Şimdilik, ölümüne kadar hayattasın…
İlk harfi morfin, son harfi sülfattı. Ve doğum yerimiz aynıydı: Acı. Çünkü beni, annem değil, doğum sancıları getirmişti dünyaya. İstendiğim için değil, sancıdan doğmuştum.
Babamdan çıkan spermlerin hızlarını bilmiyordum. Ama ölmek, doğmaktan daha kolay ve hızlıymış gibi görünüyordu
