Kahramanın Laneti1000Kitap
Frank Herbert’in "Dune" serisini yalnızca bir bilimkurgu klasiği olarak tanımlamak, okyanusu bir su birikintisi sanmaya benzer. Serinin ilk kitabı "Çöl Gezegeni Dune", klasik bir kahramanın yolculuğu anlatısının en görkemli örneklerinden biri olarak parıldar. Ancak bu görkemin ardındaki acımasız gerçeği ve anlatının asıl maksadını ancak devam kitabı "Dune Mesihi"ni okuduğumuzda kavrarız. Eğer "Dune" bir imparatorluğun kuruluş destanıysa, "Dune Mesihi" bu destanın arkasında bıraktığı kanlı enkazın, yıkılan hayatların ve mutlak gücün kaçınılmaz lanetinin ağıtıdır. İkinci kitap, ilkini yeniden okumamızı sağlayan, onu ters yüz eden ve Herbert’in asıl tezini açığa çıkaran bir anahtar işlevi görür.
Kahraman Miti ile Yüzleşme ve Yapıbozum
"Dune", Paul Atreides’in çöl gezegeni Arrakis’te ailesinin yok oluşundan, Fremen halkının mesihi Muad’Dib’e dönüşmesinin sürükleyici hikayesidir. Okur, yetenekli, asil ve haksızlığa uğramış genç bir adamın, doğaüstü yeteneklerini ve stratejik dehasını kullanarak zalimlerden intikam almasını ve halkını özgürlüğe kavuşturmasını coşkuyla izler. Bu, Joseph Campbell’ın monomit kuramının neredeyse kusursuz bir yansımasıdır.
"Dune Mesihi" ise tam da bu noktada devreye girer ve perdeyi acımasızca aralar. Kitap, Paul’un zaferinden on iki yıl sonrasında, tahttayken başlar. Artık karşımızda çölün özgür savaşçısı değil, adına başlatılan kutsal cihatta altmış bir milyar insanın öldüğü, bürokrasinin ve kehanetin labirentlerinde sıkışıp kalmış, evrenin en güçlü ve en yalnız adamı vardır. Herbert’in burada yaptığı şey, kendi yarattığı kahraman mitini bilinçli bir şekilde yapıbozuma uğratmaktır. İlk kitapta hayranlık duyduğumuz Mesih figürü, ikinci kitapta bir tiranın, farkında olmadan zincirlerinden boşanmış bir yıkım gücünün portresine dönüşür.
İlk kitabın finalinden sonra merakla hemen ikinci kitaba başlamıştım. Bugünde sizlere Kozmos serisinin ikinci kitabı hakkındaki düşüncelerimi söyleyeceğim.
Öncelikle 2. Kitapta kaos uygulamasıyla alakalı daha fazla bilgi öğrenmiş olmak çok hoşuma gitti. Yazar özellikle Kaos’un nasıl kurulup amacının ne olduğunu olay örgüsünün içerisine çok güzel bir şekilde işlemişti. Özellikle bu bilgileri öğrenirken bir yandan Ana erkek karakterlerimiz diyebileceğimiz (Arın, Mete, Dora, Uzay, Kutay, Berk ve Demir’den bahsediyorum૮₍ ´ ꒳ `₎ა) yedi erkek karakterin neler yaptığını bu uygulamada nasıl oyunlar oynadığınıda flashback sahneleriyle okumak aşırı ilgimi çekti. Umarım ilerki kitaplarda da böyle flashback sahneleri olur.
Olay örgüsünde özellikle Toprak’ın gözünden okusakta Melina ile sahnelerinin olması ve bu sahneler sayesinde Melina’nın düşüncelerini, anılarını okuyabilmek benim çok hoşuma gitti. Ayrıca kısacıkta olsa Toprakla sahnesi olmasıda çok güzeldi. Ben çok çok inanmaya başladım birbirlerine iyi geleceklerini^^
Fakat bu noktada ortada olan hoşlantı durumları çok çok zıt ve tehlikeli durumda. Toprak abisi Arın ile Elsa’yı seviyorlar. Elsa aylardır yurt dışında yaşıyordu fakat bu kitapta geri dönüyor. Kendisinin daha önceden Arın ile bir geçmişi olmuş ve anladığım üzere Arını unutmak için geldiği gibi Toprakla yakınlaşmaya çalışıyor. Açıkçası bana en baştan ber hiç iyi birisi gibi hissettirmedi. Toprak’a karşı tutumuda hiç içime sinmedi. Arın’ında Elsaya olan hislerinin geçtiğini çok fazla düşünmüyorum bu yüzden bu aralarında yaşanan aşk üçgeni tamamen bir yıkıma yol açıcakmış gibi hissediyorum. Umarım gerçekten iyi olanlar çok yara almadan olur her şey. ⚞(⸝⸝>⸝⸝<⸝⸝)⚟
Birazcık Toprak’ın gözünden okumayı anlatıcak olursam. Melina’nın anlatımından okurkende seveceğimi
Reklam
“…anlaşılmamak da öyle bir işkence ki…”
Servet-i Fünûn romanının öncülerinden olan Mehmet Rauf’un, Eylül’ün ön çalışması olarak nitelendirilen romanıdır Ferdâ-yı Garam.
Basit bir olay örgüsü var aslında eserin; son derece melankolik, içine kapanık, psikolojik anlamda zayıf Macit ile Sermet amca çocuklarıdır. Sermet, okuduğu kitapların etkisinden çıkamadığı için çevresine uyum sağlamakta zorlanır. Babasının memuriyetinden dolayı ailesinden ayrı yaşamak zorunda kalan Macit’in de Sermet’ten aşağı kalır yanı yoktur. Birbirleriyle sürekli didişen bu iki kuzen kavgaların arasında birbirlerine aşık olduklarını farkeder. Sonrasında ise olanlar olur.
Buram buram melankoli kokan, okuyucuyu karamsarlığa iten bu eseri ben pek beğenemedim maalesef. Zaten dönem itibariyle boğucu, sıkıcı eserler kaleme almışlar burada yazarlar. Bu eserde de bunu fazlasıyla bulmak mümkün.
Kitap kısa olsa da ben okurken çok bunaldım, çok yoruldum, çok ikilemde kaldım. Döneme vâkıf olmak için okunabilir belki, ancak şimdiden söyleyeyim bunalıma girmeye hazır olun. Kitapla kalın.
Merhaba kitapcanlar... Sizleri Stefan Zweıg'in "Mürebbiye" kitabıyla saygıyla selamlıyorum.
Zweıg okumayı çok seviyorum. Yazar anlatmak istediği duyguyu öyle bir hisle okuyucuya anlatıyor ki... Tek kelimeyle müthiş...
Kitap dört hikayeden oluşuyor. Kısaca bu hikayelere değineyim.
Mürebbiye
Çocukluğun saf dünyasının, yetişkinlerin ikiyüzlü ahlak kurallarıyla nasıl lekelendiğine dair sarsıcı bir "masumiyetin yitirilişi" öyküsü.
Yaz Novellası
Geç kalmış bir hayalin, platonik bir özlemin ve insanın kendi yarattığı illüzyonlara sığınma ihtiyacının melankolik anlatımı.
Geç Ödenen Borç
Yıllar sonra gelen bir vicdan muhasebesi... Geçmişin kahramanlarının çöküşünü izlemenin yarattığı o buruk minnet duygusu.
Kadın ve Yeryüzü
Belki de kitabın en etkileyici olanı... Kavurucu bir kuraklığın ve patlamak üzere olan bir fırtınanın, insan ruhundaki bastırılmış arzularla muazzam bir senkronizasyonu. Doğa uyanırken ruhun da onunla birlikte sarsılışı.
Karakterlerin dış dünyadaki olaylardan ziyade, kendi iç dünyalarındaki o devasa boşluklarla ve çatışmalarla nasıl yüzleştiklerini anlatan, her sayfasında duygu yoğunluğu barındıran derinlikli bir kitap.
Kısa ama etkisi uzun süren bir okuma deneyimi arayanlar için tavsiye ederim.
Kitaba notum 9/10
Gerçeği saklamak, onu çocuklardan gizlemek, hayatın o en korkunç, o en acımasız yanını onlardan uzak tutmak istiyorlardı. Ama hayatın kendisi onlara her şeyi anlatıyordu.
Hayatın en güzel tarafları, yaşanmamış olanlar ve sadece hayal edilenlerdir.
Minnettarlık bazen öyle ağır bir yüktür ki, insan onu ancak yıllar sonra, her şey bitip tükendiğinde ödeyebilir.
Ruhum tıpkı bu çatlamış topraklar gibi susuzdu; bir damla serinliğe, bir fırtınaya, bir kurtuluşa ihtiyaç duyuyordu.
#stefanzweig #mürebbiye #hayykitap #kitapalıntıları #kitaplarındünyası
Bir tarihçi olarak , edebiyat alanında ortaya konan eserleri incelemek de büyük keyif veriyor . Yazarla aynı ideoloji ,fikir ve hissiyata sahip değilim . Ancak okumak gayreti, şahsi anlayışımdır . Şairin melankolik yapısı fazlasıyla hissediliyor. Eser 13 bölümden oluşuyor . Meşhur “Haluk’un Defteri” , “Rübâbın Cevabı” ,”Tarih-i Kadim “ bu eserde toplanmış . Üstelik bu eserde bir araya getirilen diğer yapıtlar kendi içerisinde güzel bir şekilde tasnif edilmiş ( örneğin Hayat ve İnsan hakkında olanlar , Toplumsal Eserler gibi )
Matematiğe Takık Olanlar İçin1000Kitap
Sezgisel ve hatta kolayca kabul edilebilecek bazı gerçekleri matematiksel olarak ifade etmek için bu kadar derine inmek bana göre değil... Açıkçası insanın ufkunu açan ve ilham veren bir anlatı olmaktan çok üzücü derecede melankolik bir yaşantının çıktısı. Bu motivasyonun ateşleyicisi her ne ise, aslında tüm bu teori ve ispat çabası geçmişinde kaybettiği "özel" bir kişinin ilgisine yönelik bir yas sürecine benziyor.
Reklam
Reklam