mlk
@melikeliff
Uğultulu Tepeler benim için uzun süredir okuduğum bilim kurgu ve fantastik romanlara bir mola gibi oldu ve söylemeliyim ki çok güzel bir araydı. Uzunca bir süredir dönem kitabı okumuyordum ve bu yüzden çok zorlanacağımı düşünerek başlamıştım ama gel gör ki Emily Bronte'nin kalemi de kitabın çevirisi de o kadar iyiydi ki kitap su gibi akıp gitti. Ben herhangi bir dönem kitabını bu kadar kolay okuduğuma daha önce şahit olmamıştım.
Konusundan bahsedecek olursam Uğultulu Tepeler'de yaşayan birkaç karakterin arasında yıllar boyunca geçen olayları anlatıyor. Edebiyatın en romantik romanlarından diye bahsedilse de bu roman bende çok daha farklı hisler bıraktı açıkçası. Heatchliff ve Catherine'in aşkına gördüğüm en romantik aşk diyemesem de en saplantılısı olabilir sanırım. İçindeki karakterler size kendinden ya nefret ettirecek ya da üzecek. Başta Heatchliff olmak üzere (bence hiçbir zaman unutulmayacak biri) okuduğunuz en kaotik en kötü insanlarla karşılaşacaksınız. Beni en çok şaşırtan şey ise bu tarz karakterleri başka bir dönem kitabında görmemiş olmam bence hepsi çok orijinal.
Kitap hakkında söylenecek pek bir şey bulamıyorum çünkü bence bir solukta okunacak çok keyifli bir eser. Dönem kitabı aşkımı yeniden canlandırdı diyebilirim. Bronte kardeşlerden birkaç kitap daha okumak kesinlikle istiyorum. Siz de bir an önce okumalısınız bu yüzden keyifli okumalar.
Bu kitap hakkındaki düşüncelerim kitabın kendisi gibi çok karışık. Öncelikle fazlasıyla bilim kurgu klasiği okuyan biri olarak bu kitabın okuduğum bazı diğer bilim kurgu eserlerine benzer bir tarzı var. Buna tam anlamıyla büyülü gerçeklik denemez sanırım ama fazlasıyla onu hatırlatıyor. Bana birazcık Ay Zalim Bir Sevgilidir'i birazcık da Otostopçunun Galaksi Rehberi'ni hatırlattı.
Çoğu kişi kitabın bilim kurgudan çok fantastik olduğundan yakınmış ama benim için sorun bu değildi çünkü belirttiğim gibi buna çok benzer başka kitaplar da okudum.
Bence bu tarz kitaplarla alakalı genel sorun yazarların kendine ait güzel fikirlerinin olması ama bunları yazıya nasıl dökeceklerini bilememeleri. Buna ayrı bir yazım tarzı hatta çok orijinal diyebilirler ama bence okunması çok zor birkaç güzel fikirden ibaret. Bu yazarlar genelde kafaları zehir gibi çalışan insanlar olmalarına rağmen bunu karşı tarafa aktaramıyorlar. Bu yüzden de kitap büyük bir curcunadan ibaret. Diyaloglar, isimler, olaylar hepsi birbirine karışmış durumda. İlk bölümde kitabı bırakmayı bile düşündüm ben ne okuyorum diyerekten. Ki bu kitabın önsözünü okumamış olsaydım ne olduğunu bile anlamazdım sanırım.
Kitabı sevmeye baya bir uğraştım. Belli yerlerde ki bundan kastım olayların anlaşılabilir olduğu nadir yerlerde okurken hızlandım ve keyif de aldım. Ama bu kitabın genel sorunu burda da yazabileceğim bir konusunun olmaması ve bir yere gitmemesi. Her kitap büyük bir olayı anlatmak tabii ki zorunda değil ama bu kitabın ikinci kısmı sadece mekanı ve içindeki kişileri anlatmaya ayrılmış. Daha sonra bu karakterlerle bir işimiz olmayacaksa koca bir bölümü neden okumalıyım düşündürdü.
Yazarlar yazarken çok eğlendiklerini söylemişler. Keşke ben de aynısını okurken söyleyebilseydim. Kalemleri o kadar karmaşık ve
Her insan, ruhunun derinlerinde bir büyücüdür ama insan, ancak kendi hakkında daha az, başkaları hakındaysa daha çok düşünmeye başladığında, çalışmak onun için, bu kelimenin eski anlamında olduğu gibi eğlenmekten ziyade ilginç hale gelmeye başladığında büyücü olunur.
