Canım çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum. Beynim yorgun, bedenim yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık. Heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. Çok yorgunum.
Oblomov içini çekti:
Ah! Bu hayat, dedi.
Nesi varmış bu hayatın?
İnsana rahat vermiyor. Başını derde sokuyor.
Ne olur, şöyle bir yatıp uyuyabilsem... Hiç kalkmadan...
Birisini çok sevmiş olabilirsiniz,
hatta karşınızda ki insanda sizi çok sevmiş olabilir.
Ama her şeye rağmen
yapamamışsınızdır.
Olmaz bazen,
yaz mevsiminin ortasında yağmur yağar ve siz o pikniğe gidemezsiniz.
Belki zorlarsınız ama bu kez de her yeriniz çamur olur..
- seninle sanki, uzun yıllardır seni tanıyormuşum gibi konuşuyorum.
+ öyledir… insanlar birbirlerini anladıkları zaman, içinden geldiği gibi rahat konuşur.