Babayeva Nurgül
@melissalewis
740 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
-spoiler-
Bu kitabı neçə il əvvəl səhv etmirəmsə anksiyete haqqında kitablara baxarkən axtarmışdım, amma o zaman pdf-ni tapa bilməmişdim. Dünən yenidən qabağıma çıxdı və axtaranda artıq elektronlaşdırıldığını gördüm.
İlk niyəsə sevməyəcəyimi düşündüm.
Baş obrazı İnside out filmindəki baş obraza oxşatdım.
Alma adında bir baş obrazımız var. Bir gün qaranlıqda beynindəki canavarlar bir-bir ortaya çıxmağa başlayır. Bunlar anksiyete, ertemelek, depresyon, diqqət dağınıqlığı, basdırdığı duyğuları və.sdi. #281029880
Gün keçdikcə hərdən biri ortaya çıxır və onu içinə çəkirlər. Alma ilk vaxtlar dərslərindən, sonra dostlarından sonda isə ailəsindən yavaş-yavaş uzaqlaşır. Hər şey ona çox mənasız gəlməyə başlayır. Çünki 5-ci canavar onu ələ keçirirdi. Hər şeyin mənasız olduğunu düşünməyə başladığı üçün heç nə etmir. İmtahandan zəif qiymət alır, əylənmir, artıq hisslərini yavaş-yavaş gizlətməyə başlayır. Niyə belə qəribəsən? Niyə artıq gülmürsən? Suallarına cavab verə bilmir. Tək istədiyi o canavarlarla tək qalmaq olur, çünki artıq onları haqlı görməyə başlayır.
Ta ki, bir gün əsəb duyğusu, basdırdığı duyğular ortaya çıxana qədər... #281030316
Anası üstünə gəlməyə başlayır, o da artıq partlayır və stəkanı falan yerə çırpır, bu anda 7-ci canavar yox olur və 6 ortaya çıxır.
Ağlayır. Anası da əvvəldən etməli olduğu şeyi sonra etməyə başlayır. Bilmirəm. Bəlkə də doğru an o olur.
(Həyatında bir şeylərini qorxmadan paylaşa biləcəyin birilərinin olması çox qəşəng bir şeydi.Əslində bəzən bir şeyləri ağlamadan etmək olmur. Yəni yolunu bilirsən, amma ayağa qalxmaq üçün o hissi yaşamalısan. Amma basdırdığın duyğular da istəmədiyin vaxtda səni tuta bilir. Hər şeyə pis edir və düşdükcə düşürsən. Və o an gəlir.
"İnsan kendini bir
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
-spoiler-
Kitabı ikinci dəfədir oxuyuram, çünki youtube üçün video çəkəcəm və davam kitablarını da oxumaq üçün nə olduğunu dəqiq xatırlamalı idim. Ona görə hadisələri ətraflı yazacam.
Cinder, Sindrella nağılının reetelingidir. Amma burda hekayə gələcəkdə keçir, texnologiya çox inkişaf edib. Biləklərinə taxılan kimlik çipləri, uçan droidlər var.
Sinder bir sayborgdu və yaşadığı yerdə bilinən, bir mexanik ustasıdır. Sayborg metal hissləri olan kimsələrə verilən addır. Sinderin də bir ayağı və bəzi yerləri metaldı. Bir gün Prens Kai 20 illik androidini düzəltməsi üçün ona gətirir.
Bu arada yaşadıqları ölkə də vəba yayılıb. Və burda aycılar adlanan insanlar var, onlar yüz illər əvvəl aya yerləşən topluluqlardı. Aycıların bir çox bacarığı da var, məsələn olmayan şeyləri birinə göstərmək, hiss etdirmək kimi. Kraliça Levena da onların ən böyüyü imiş. Kraliça bu bacarığından istifadə edərək, çox gözəl görünə bilir.Amma aynalar həmişə gerçəyi göstərir. "Ayna ayna söyle bana, benden güzeli var mı bu dünyada?" Bu cümlə. Tanış gəldi? Hə, Kraliça Levena Pamuk Prensesin ögey anasıdır.
Və ölkəni elə keçirmək üçün Prens Kai ilə evlənmək istəyir. Bu arada Levena politik anlamda daha avantajlı olmaq üçün öz yoldaşını öldürdüyünü, ögey qızını sırf getdikcə gözəlləşdiyi üçün qızı öz üzünü parçalamağa məcbur etdiyini və tək rəqibi olan Prensen Seleneni de 13 yaşında öldürtdüyünü başqa yerlərdə isə qızın onun əlindən xilas olduğu və bir gün Kraliça Levenanın acımasızlığına son veriləcəyi deyilir.
Cinder də Sindrella hekayəsində olduğu kimi yaşadığı yerdə Adri adında qadın və onun iki qızı- Pearl və Peony var. Peony ilə az-çox anlaşa bilirlər.
Sinderin işi bir bazar yerindədi və vəba orda daha çox var. Bir gün Peonyə də vəba keçir. Vəbanın adı isə letimosisdi.
Vəbanın çarəsini tapmaq üçün
Öncə kitabın mövzusundan yazım, zatən kitab nəşr edilən kimi çox oxunmağa, hər kəs tərəfindən analiz edilməyə haqqında danışılmağa başlandı.
Kitabın baş obrazının adı Juniperdi. Juniperin düşündüyü kimi desək,çox da yaxın olmayan bir dostu var-Athena Lui. İkisinin də xəyalı çox yaxşı yazar olmaq, hətta yeri gəlsə klassikləşmiş əsər yazmaqdı. Əslində Juniper bütün mövzuları ən yaxşı Athena ilə danışa bilər. Amma onun çox şanslı olduğunu düşünür və içdən-içə çox qısqanır. Bir gün Athenanın yazarlıqla bağlı bir uğurunu qeyd etmək üçün bir yerə gedirlər, orda çox içdikdən sonra Athenanın evinə keçirlər. Və bu Juniperin onun evinə ilk dəfə gəlişidi. Çox danışırlar, dərdləşirlər, gülürlər. Və arada niyə bunu tez-tez etmədiklərini düşünürlər. Birinci dəfə idi ki ikisi də nələrisə kəsmədən danışırmışlar. Athena bunu xoşuna gələn şəkildə desə də Juniper bunu fərqində olur ancaq qəbul etmək istəmir. Sonra bunlar krep yeyirlər. Və birdən Athena boğulur. Juniper ağlında olan, videolardan gördüyü qədərilə onu xilas etməyə çalışır. (Sonralar əslində daha çox çalışa biləcəyini düşünür ölməməsi üçün.) Amma Athena ölür.
Bu arada Athena daha çox uğur qazanmış, səs gətirmiş yazardı, amma Juniper tam tərsidi. Anası da hətta ona deyir ki, sən yazarlıq etməməlisən (sonlara yaxın bunu onun yaxşılığı üçün etdiyini deyir) Amma Juniper yazmağı nələrdənsə xilas olmağın yolu kimi görür, bir tür sehir gözündə baxır ona.(məncə də elədi) Və yazmadan durmaq istəmir, kitablarının çox satmasını falan istəyir, ancaq elə olmur.
Athena kitablarını daktiloda yazırmış (ilk hallarını bu şəkildə yazıb, saxlayırmış, daktiloda yazarkən ciddən yazdığını sözlərin var olduğunu hiss edirmiş. Bu arada Mark Twain ilk dəfə daktiloda Tom Sawyerin Maceraları kitabını yazıb, bilirdiniz?) Juniper, Athenın son yazdığı,
Ani bir qərarla saat 03:38 də sonuncu kitabı da bitirdiyim üçün bu seriyaya incələmə yazmaq qərarına gəldim. Kimə faydası olacaq bilmirəm, amma kitaba qısa-qısa rəy yazmaq yerinə burda fikrimi yazım, qalsın.
Kitabları tez unudacağımı düşünürəm. Axıcı olması, beyni yormaması buna əsas əbəbdir, məncə.
Necə qərar verib, kitaba başladığımı bilmirəm, amma ilk kitabı bəyəndim.Reading slumpda rahat oxunar. Hətta mən iki kitabı da ayrı-ayrılıqda bir gündə bitirdim. Üçüncü kitabda isə Hizmetçi yəni Millie baş obraz olmaqdan çıxmışdı, hadisələr daha yavaş irəliləyirdi. Bu məni narahat etmirdi, amma ikinci hissəyə çatana qədər. Çox saçma şeylər olmağa başladı. Lazım olan heç nə də ayrıntı vermirdi(birdə məntiqsiz idi), onun yerinə gərəksiz şeyləri çox təkrarlayır. Məsələn tez-tez bir şeyin qırmızı rəngdə olduğunu xatırladır. Bildik, bildik. Yether.
Mükəmməl obraz yazmaq istəyi hardan gəlir, bunu da anlamıram. Enzodan bəhs edirəm, hə. Yaxşı, bacısının başına elə bir şey gəlib, deyə qadınlara qarşı həssasdı anladıq. Amma bir insanın heç mi qüsuru olmaz. Belə yazdıqda yaxşı göründüyünü düşünürlər, amma deyil. Millie sürekli onu güvəndiyini, amma sonra güvənmirmiş kimi davrandığını, Enzo ancaq bacısını deyir. Hə, bir də tez-tez yakışıklı, İtalyan kocası olduğundan, bütün qadınların ondan xoşu gəldiyindən danışılır. Çox qıcıq hərəkət edirlər. Belə yazdıqca sonrakı günlərdə incələməni oxuyarkən bu nədi yazmışam deyə düşünəcəm, bilirəm. Amma hazırda düşüncələrim də bu şəkildədir. İkinci kitabda da tez-tez sarı saçın, 10 yaş böyük olmasını təkrarlayırdı
Bir kitabın axıcı olması, azca maraq yaratması, beyni yormaması onun yaxşı olduğunu göstərməz ki. Bunu ilk kitaba aid edə bilərik, amma üçüncüyə yox. Başqa məsələn şey var, Cecelia ilk kitabda 10 yaşındadır, Enzo və Millie 11 ildi
Kitab rahat oxunur. Mən yazarın qələmini də sevdim, zatən kitablarından oxumaq istəyirdim, bununla başladım. İncələməmdə də spoiler var. (Əslində əvvəlcədən araşdırmış biri üçün olmaz, amma Atwood fərqli bir yorum qatdığı üçün oxumaq olar)
Kitab;
Odyessianın yoldaşı Penelopia haqqındadır və həm onun, həm də bəzi yerlərində xidmətçilərinin dilindən yazılıb.
"Şimdi herkesin solugu tükendiğine göre, artık masal anlatma sırası bende. Bunu kendime borçluyum."
Atası İkarios, anası Naiad olan Penelopianı uşaqkən dənizə atmaqlarını istəyiblər.
"Her neyse - denize atılmıştım işte. Üzerime gelen dalgaları hatırlıyor muyum, ciğerlerimin soluksuz kaldığını, boğulan insanların duyduklarını söyledikleri çan seslerini?"
Daha sonra ördəklər tərəfindən xilas olunur və artıq atası guya üstünə daha çox titrəyir.
Biraz böyüdükdən sonra görücü üsulu ilə Odyessia ilə evlənir. Hər ikisinin ortaq cəhəti var idi, valideynləri onları yox etmək istəmişdi və bu da onlar üçün daha çox bir-birilərinə güvənmələri, bağlı qalmalarına səbəb yaradırdı.Evliliklərinin ardından Odyessia savaşa gedir və Penelopia 20 il boyunca yolunu gözləyir, bu 20 il ərzində həm oğluna baxır, ("Tüyleri yeni biten erkek çocuklar tam baş belası olabilirler ne de olsa.") həm haqqında o qədər deyilən sözləri eşidir ("Ateş olmayan yerden duman çıkmaz demişler, ama bu saçma bir iddia."), həm xidmətçiləri, qaynanası ilə uğraşır, həm də onunla "evlənmək" istəyənləri rədd etmək üçün bir şeylər edir.
20 ilin ardında isə Odyessia qayıdır və oğlu ilə birlikdə talipləri öldürüb, 12 xidmətçini isə asır.
Və bunlar haqqında xidmətçilər tərəfindən bəzi mahnılar (koro)oxuyaraq kitabı bitirir.
Pis anlatdığımı fərqindəyəm, incələməsi olsun istədim,mən oxumaqdan zövq aldım.
