FİLİSTİN VE ZWEİG - Modern Klasikler Dizisi -17-1000Kitap
Acaba 
Stefan Zweig şuan yaşasaydı ve o dünyalara sığdıramadığı masum, çaresiz, korkmuş yahudilerin (soydaşlarının), Filistinli çocuklara ve kadınlara yaptığı vahşetleri ve soykırımları görseydi, bu kitabı yazabilecek gücü bulabilir miydi kendinde???
Kitap boyunca hep bu soruyu sordum.
Eğer gerçekten kendi dediği gibi savaş karşıtıysa, Adolf Hitler’den çok kendi kanından insanlardan nefret ederdi diye düşünüyorum.
Sayfa 9’da dediği gibi;
Romalı Yahudiler bu karanlıkve tehlikeli talan günlerinde her akşam gece yarılarına kadar dua ettiler.
Daima kaba kuvvetin galip geldiği adaletsiz ve gaddar bir dünyada adil kişi (yahudiler), bulunduğu yerden kopup Tanrı’ya yönelmekten başka ne yapabilirdi ki?
Bu yıllardır böyleydi.
Filistin halkının duadan başka silahı varmı? 1000 yıl önce Yahudiler’e yapılanlar. Şimdi Yahudiler tarafından bütün dünya halklarına yapılıyor.
Lanet olsun sizlere ve sizinle bu yolda yürüyenlere!
Ama bu kitabın en TRAJİKOMİK cümlesi şuydu;
Sevgili yazarımız Yahudiler hakkında sayfa 87’de şöyle bir cümle kurmuş:
“Bu sınanmış halk huzur bulup bir yurda kavuşsa kim bilir nasıl gelişip, neler yapacaktır!”
Yaradan bu lanetli ama çalışkan kavime bu hakkı tanıdı. Maalesef 1949’da kurulan İsrail’in ve siyonist yahudilerin neler yaptığını bizler görüyoruz Zweig.
Soydaşların, o huzur ve barış arayan halkın bütün dünyayı kan gölüne çevirdi. 
Rahel Tanrı’yla Hesaplaşıyor kitabındaki Nuh’un barışı temsil eden güvercinini senin kanından insanlar öldürdü.
Objektif olarak kitaba yaklaşacak olursak, Yahudilik tarihini, ritüellerini ve yaşam biçimini (kadını değersizleştirme yahudilerde çok ağır bir şekilde uygulanır. Yahudilik’te kadının tek amacı soyun devamını sağlamasıdır) görmek açısından güzel bir kitap. Ve en değerlileri 7 kollu şamdanın (Menorah)
Stefan Zweig şuan yaşasaydı ve o dünyalara sığdıramadığı masum, çaresiz, korkmuş yahudilerin (soydaşlarının), Filistinli çocuklara ve kadınlara yaptığı vahşetleri ve soykırımları görseydi, bu kitabı yazabilecek gücü bulabilir miydi kendinde???
Kitap boyunca hep bu soruyu sordum.
Eğer gerçekten kendi dediği gibi savaş karşıtıysa, Adolf Hitler’den çok kendi kanından insanlardan nefret ederdi diye düşünüyorum.
Sayfa 9’da dediği gibi;
Romalı Yahudiler bu karanlıkve tehlikeli talan günlerinde her akşam gece yarılarına kadar dua ettiler.
Daima kaba kuvvetin galip geldiği adaletsiz ve gaddar bir dünyada adil kişi (yahudiler), bulunduğu yerden kopup Tanrı’ya yönelmekten başka ne yapabilirdi ki?
Bu yıllardır böyleydi.
Filistin halkının duadan başka silahı varmı? 1000 yıl önce Yahudiler’e yapılanlar. Şimdi Yahudiler tarafından bütün dünya halklarına yapılıyor.
Lanet olsun sizlere ve sizinle bu yolda yürüyenlere!
Ama bu kitabın en TRAJİKOMİK cümlesi şuydu;
Sevgili yazarımız Yahudiler hakkında sayfa 87’de şöyle bir cümle kurmuş:
“Bu sınanmış halk huzur bulup bir yurda kavuşsa kim bilir nasıl gelişip, neler yapacaktır!”
Yaradan bu lanetli ama çalışkan kavime bu hakkı tanıdı. Maalesef 1949’da kurulan İsrail’in ve siyonist yahudilerin neler yaptığını bizler görüyoruz Zweig.
Soydaşların, o huzur ve barış arayan halkın bütün dünyayı kan gölüne çevirdi. Rahel Tanrı’yla Hesaplaşıyor kitabındaki Nuh’un barışı temsil eden güvercinini senin kanından insanlar öldürdü.
Objektif olarak kitaba yaklaşacak olursak, Yahudilik tarihini, ritüellerini ve yaşam biçimini (kadını değersizleştirme yahudilerde çok ağır bir şekilde uygulanır. Yahudilik’te kadının tek amacı soyun devamını sağlamasıdır) görmek açısından güzel bir kitap. Ve en değerlileri 7 kollu şamdanın (Menorah)
Zweig okurken hep yoruluyorum nedense, cümleleri bana ulaşmıyor havada asılı kalıp dökülüyor yere sanki. Bu eserinde de yahudilerin en kutsalı sayılan yedi kollu şamdan Menorah'ın bir yağma sonucunda oradan oraya dolaşma serüvenini güzel ve edebî bir şekilde kaleme almış. Kitap güzel, yazar başarılı sadece 'not my cup of tea'
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Roma'nın Vandallar tarafından yağmalanmasıyla Yedi kollu Şamdan Hz. Süleyman'ın evinden çıkarılıp savaş ganimeti olarak alınır. Yahudiler için kutsal kabul edilen bu Menorah yani Yedi Kollu Şamdana kavuşmak üzere Yahudi Cemaatinin yaşlıları ve Benjamin denizaşırı yolculuğa çıkarlar.Yaşanılanların gelecek kuşaklara aktarılması için Benjamine büyük bir görev düşer.Menorahı son gören kişi Benjamin olduğu için Yahudilerin gözünde saygın bir konuma gelir. Benjamin 88 yaşına geldiğinde tekrar Yedi Kollu Şamdanı görmek ve onun kutsal toprak olan Kudüs'e götürülmesini sağlamak için yola çıkar.Bizansa gittiğinde İmparator Iustianos Menorahı Kudüs'teki bir Hrıstiyan kilisesine gönderdiğini söyler, ancak şamdan orda kaybolmuştur.
Zweig'in kendisi de Yahudi kökenlidir.Yazar kendi kurgusu dahilinde Şamdana yeniden kavuşma umudu içeren bir final yapmak istemiş.
Nazi Almanyasında yasaklanan bu eserle Zweig Hitlerin Yahudilere uyguladığı ırkçı ve ayrımcı politikaların geçmişte olduğu gibi yine Yahudilerin yaşadığı ülkelerde acı ve gözyaşıyla sürgüne gönderilmesiyle sonlanacağı öngörüsünde bulunup bu temayı seçiyor ve Yahudilerin bir toprağının olmaması bu şamdanın yüzyıllar boyunca el değiştirmesine bağlayarak eğer Şamdan Kudüs'te himaye altına alınırsa Yahudilerinde artık huzura ereceğini düşünüyor.
Yani Yahudilerin sürgün yaşamının sembolü olarak karşımıza çıkıyor şamdan.
Şuanda da İsrail devletinin resmi arması üzerinde ki amblemidir.
Kutsal sayılan o şey her neyse,hangi etnik grup, hangi din, hangi inanışa ait olursa olsun biz de uyandırdığı duygu herkeste aynı.Görünmeyen şeylerin varlığına inanıp gönülden güvenle bağlandığımız inancımız için, saygı ve hoşgörü şart.
Yedi kollu şamdan gibi inancımızı gömmek zorunda olmadan yaşayacağımız güzel yarınlara...
Puan vermedi
Beklentiler her zamanki gibi karşılandı. Yazar yine konuyu işleyiş ustalığını kullanmış, sıkmadan, yormadan okuttu kendini. Genel tarzından farklı olarak bu kitabında dini ögeler üzerinden ilerlemiş. Geçmişten gelen gerçek bir konuyu ele alıp bunun üzerinden kendince bir son yaratması bana Livaneli'yi anımsattı.
Kitabın baş unsuru olan Yedi Kollu Şamdan hakkında biraz bilgi vermek istiyorum. "Menora" ya da "Menorah" olarak adlandırılan, Yahudilerin en eski dini sembollerinden olan, Kudüs Tapınağı'nda ve Çadır Tapınak(Mişkan) 'ta zeytinyağı ile yakılan bir şamdan. Musa'nın Sina Dağı'nda gördüğü Yanan Çalı'yı simgeliyormuş. Tapınağın var olduğu zamanlarda Kohen tarafından günde iki kere Tanrı'nın dünyaya ışık saçmasını dilemek için yakılırmış. Ortadaki kol sağındaki ve solundaki üçer kolu yakmak için kullanılırmış. Yedi kolun anlamı konusunda da çeşitli iddialer ileri sürülmüş. Bunlardan birisi; yedi sayısının Tanrı'nın dünyayı yedi günde yaratmasından, diğeri de Mısır'dan çıkışla Sina Dağı'nda On Emir 'in alınışı arasında geçen 7 haftayı simgelemesinden öne gelmesi.
Kitap içeriğine gelecek olarsak; çok eski zamanlarda Süleyman'ın yaptığı kutsal tapınağın yıkılması ve yağmalanması neticesinde Yahudiler için önemli bir dini sembol olan Menora'nın çalınması, Kudüs'ten Babil'e oradan Roma'ya götürülüşü, inançları dolayısıyla bu insanların da sürekli onunla birlikte göç hayatı yaşaması anlatılıyor. Bir gün bu kötü talihin tekrar onları bulmasıyla şamdanın Roma'dan Vandallar tarafından yine çalınması ve Kartaca'ya götürülmesiyle birlikte bir kaç yaşlının yanlarına 7 yaşındaki Benjamin'i şamdanı son gören ve olayın tanığı olarak yanlarında götürmesiyle asıl hikaye başlar. Benjamin şamdanı almaya çalşırken kolunu kaybeder ve bir şey yapamazlar, şamdan götürülür.
Yahudi’lerde kutsal sayılan Menorah yani Yedi Kollu Şamdan’ın hikayesi. Şamdandaki mumlar Tanrı’nın yeryüzünü aydınlatması kabul edilerek günde iki kez yakılırmış. Ama tapınakları yıkıldıktan sonra şamdan altından yapıldığı için dünyanın farklı yerlerinde dolaşıp durmuş. Onu bulduklarında ise yabancıların elinde dolaşmasın diye gömülmüş. Bir gün Yahudiler bir araya toplanırsa onu oradan çıkarabilsinler diye. Hikayede alt metin olarak sürekli yersiz, yurtsuz bırakılan, tapınakları harap edilen bir millet görüyoruz. Bu arada yazar 1942’de intihar ediyor, İsrail devleti 1948’de kuruluyor. Biraz daha dayansa Yahudilerin bir yerde toplanabildiklerini görecekmiş. Yazarın yaşamı Nazi Almanya’sına denk geliyor ve milletçe korkunç şeyler yaşıyorlar. Tarihte hem çok fazla acı çeken hem de çok fazla acı çektiren başka bir din topluluğu, millet var mıdır? Stefan Zweig, incecik kitaplarda derin konulara değinen iyi bir yazar.
Polisiye sevdiğim bir tür hele ki tarihi konularla harmanlanınca ortaya çok daha güzel bir eser çıkıyor.Yazarın ilk eseri olmasına rağmen çok başarılı her detay titizlikle araştırılmış ve olaylar güzel kurgulanmış.Üslubu sade ve akıcıdır.
Yazarın kendi deyimiyle" yazılmayanı yazmak cesaret işidir"
Kitabın konusuna gelirsek
Romana ismini veren Yedi Kollu Şamdan yada diğer bilinen adlarıyla Menora yada Menorah, Yahudilik te kutsal sayılan som altından bir kandildir. Ve bu şamdan yüzyıllardır kayıptır .
Kayıp şamdanın peşinde olan gizli örgüt bu uğurda işlenen cinayetler
İstanbul da işlenen çifte cinayet ve İznik te bir kazı alanında bulunan ceset yüzünden bir başkomiser ile arkeoloğun yolları kesişir ve cinayetleri birlikte çözmeye çalışırlar.
Yer yer tarihte yolculuk yaparken gününüz olaylarına ustalıkla vurgu yapılmış.
Olaylar bir bir çözülürken geri planda yaşanan aşk ve intikam duyguları ,İstanbul'un kabadayıları ve arkeolojik keşifler romana ayrı bir güzellik katmış.
Kudüs,Roma ,İstanbul ve İznik arasında geçen muhteşem bir kurgu
Çok severek okudum tavsiye ederim.Yazarımızın kalemi daim , okuru bol olsun
