Merve Kaplan
@merilog
Bu adadaki herkesin tek bir tutkusu var, o da şöyle özetlenebilir: Ne kadar önemsiz olursa olsun, bir şeyleri başka herkesten iyi yapmak. Tabii bu herkesin ulaşabildiği bir hedef değil. Ama içinde bulunduğumuz modern dünyada önemli olan bir ideal sahibi olmak. O ideali elde etmek geri planda kalıyor.
Çok sık olarak, Oedipal sorunlar, fallik dönem öncesi sorunlarla (özellikle bağımlılık ve duygusal beslenme) ayrılmaz biçimde iç içe geçmiştir. Bu koşullar altında çocuk şefkat ihtiyacını algılandığında, buna kaygı ve acı beklentisiyle birleştirir. Düşmanlar arasında yaşadığını düşünür ve buna uygun olarak davranır. Öyle bir kısır döngü harekete geçer ki kişinin kötülüğü, sıkıştırıp duran ama şu anda bilinçdışı olan isteklerini ana babasından ya da bir başkasından karşılama olasılığını azaltır. Bu yüzyıllardır bilinen bir şeyin başka şekilde formüle edilmesidir: Sevemeyenler, sevilmezler.
Ruhsal yönden sağlıklı ve mutlu bir yaşam sürebilmemiz, öncelikle bilinçdışımızda kendimizi cezalandırmaktan vazgeçmekle sağlanabilir. Başka bir ifadeyle ruhsal açıdan ortaya çıkan ve kişi tarafından şikayet nedeni olan bir çok belirti, aslında bilinçdışında kendini cezalandırmaktır. Bilinçdışı olarak kendini cezalandırmaktaki amaç, aslında yine bilinçdışı olarak ve çoğunlukla çevreyi cezalandırmaktır.
Kitap boyunca o kasvetli havayı ve ince sızıyı hep hissettim. Mürşit’in ve Madenci’nin yaşadığı benzer ağrılarla başlayan dostluklarının bir anda bıçak gibi kesilmesi devamında dünya ağrılarıyla tanıştıkları travmatik olaylarla yüzleşmeleri, ve her ikisinin de yaşadıkları o vahim hadiseleri öylece unuttuktan sonra döngüsel bir mutsuzluğa ve boşluğa düşmeleri ta ki acılarıyla yüzleştiklerinde; kendilerini ettikleri o eziyetlere hak vermemek elde değildi. Yazar karakterler üzerinden hem mezhep ayrımını hem de kadın istismarını kitabın sonunda tokat gibi çarpıyor yüzümüze. Acıyı yaşamak kadar acıyla yüzleşemememin ağrısını da hissettiriyor.
“Hayat kayaç katmanları gibi parçalarına ayrılan değersiz bir kütledir… Ama gene de bir yerlerinde altın var “ sayfa 320
