Merve
@merveb
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Evet, size hitap etmek için şafaklardan renk, sabahlardan tazelik, yıldızlardan, mehtaplardan ışık, gecelerden hüzün, gizli sevdalardan üzüntü, baygın bakışlardan derin bir tesir, hassas kalplerden his, göklerden, deryalardan bir sonsuzluk, kısaca bütün varlıklardan bir ses, cennete ait seslerin yankısını toplayarak bunların uyumundan meydana gelen maneviyat yüklü yüce bir söz bulmak istiyorum!
Bugün yaşları müsait olanlar bilirler, bir çocuk ilkokula başladığı sıralarda, birçok “ileri görüşlü” anne baba çocuklarının adına telefona yazılırdı. “Telefona yazılmak” diye bir deyim vardı. Telefona yazılmak şu demekti: Bir telefon sahibi olmak için postaneye dilekçe verilir, cüzi miktarda bir para ödenir, kayıt yaptırılır ve telefona yazılanın önünde onyıllar sürecek bir bekleme dönemi böylece başlamış olurdu.
Uzun tren yolculuklarında, trenin geçtiği köylerin çocukları trene yanaşırlar ve “Gaste!” diye bağırırlar, yolcular okunmuş gazeteleri çocuklara atarlardı.
Tencerelerin bakır olduğu yıllarda tabaklar da porselendi. Her evde iyi-kötü porselen tabaklar ve kâseler bulunurdu. 70’lerde yaşanan melamin çılgınlığının zarif porselenleri tahttan indirdiği sanıldı. Melamin zaman içinde çatlasa ve kararsa da, porselen kadar kolay kırılmıyordu. Bu yüzden tutumluluk çağının kadınları melamine hemen ilgi göstermişlerdi. Önceleri uçuk pastel renklerde, tek tip melamin tabaklar çıkmış ve hızla yaygınlaşmıştı. Sonra buna desenli melaminler, kâseler, şekerlikler, çay tabakları, kayık tabaklar eklendi, ardından renkleri canlandı, parladı. Ancak bu malzemenin yeteri kadar zarif olmadığı orta ve üst sınıfa mensup olanlarca çok çabuk anlaşıldı, melamin pazarlara düştü, şık bir sofranın tahtına yine porselen çıktı, ama bu kez seramik ona eşlik ediyordu.