Merve
@merveb
"A: Bu daireyi sevdim.
B: Güzel olmasına güzel, ama büyüklüğü bir kişiye ancak yeter, ya da birbirine gerçekten yakın iki kişiye.
A: Birbirine gerçekten yakın iki tanıdığın var mı ki?"
Andy Warhol,
Andy Warhol Felsefesi
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
biraz da nostaljiEdebiyat
Küçükken kuzenlerimle oturur annem ve teyzemlere gençlik yıllarını anlattırırdık. Hem onların gençlikleri hem anneannemin sokağında oturan diğer herkesin o yıllarına dair bir şeyler duymak hoşumuza gider ve ilgimizi çekerdi. Sanki o zaman insanlar daha samimiymiş, ilişkiler daha gerçekçiymiş gibi gelirdi. Bazen de babam anlatır eski İstanbul’u, şimdi bir beton yığını haline gelen yerlerin o zamanlar boş olduğunu söyler; falanca yerde açık hava sineması varmış falanca yer boş arsaymış, çocuklar top oynarmış, bizim evimiz de dahil evler bahçeliymiş, karşı komşunun bahçesi çok özenli ve güzelmiş gibi.
‘’Bir Maniniz Yoksa Annemler Size Gelecek’’ de o keyifle dinlediğimiz anlatımlar gibi bir kitap. 90’larda doğmuş ve çocukluğu 2000’lerde geçmiş biri olan benim dahi yetiştiğim ve doğru böyle bir şey vardı dediğim şeyleri de kitapta okudum. Önce biraz kendi çocukluğumdan bahsetmek istiyorum, böyle bir kitaba böyle bir inceleme yazmak istiyorum.
İlkokul birinci sınıfı bitirdiğimde babam bana karne hediyesi olarak walkman yani kasetçalar almıştı. Bir sabah uyanmış ve başucumda bulmuştum, nasıl mutlu olmuştum. Kardeşime de sadece radyo çalanını almışlar, o küçük diye. :) Kasetin ön yüzü bitince arka yüzünü çeviriyordum. Kasetin ortasındaki deliği çevirince de şarkılar ilerletebiliyorduk, tabi sadece eğlenmek için çevirenler de oluyordu.
Tabletlerimiz yoktu ama tetrislerimiz vardı. Adı tetristi ama içinde yılan oyunu bile vardı. Sanal bebeklerimiz vardı, ben pek umursamazdım ama kuzenlerim geceye alarm kurup kalkıp sanal bebeklerini beslerlerdi. Atarilerimiz vardı, Mario’nun prensesi kurtarmasını sağlamaya çalışırdık. Annem çok güzel oynardı. Sürekli bir prensesi kurtartırdık ama ben değilim diyip dururdu. Bir de atarilerin tabancası olurdu, benim gibi evin içinde köpekmiş
Artık tamamen kaldırılmış olan zemini tahta Magiruslerde biletçinin oturduğu bölüm öylece durur, çekilmiş diş gibi bir boşluk duygusu yaratır, ama neşeli gençler buraya geçip otururlardı.
Çok güzel bir duygu tasviriEdebiyat
Ağlamayı sevmem fakat şimdi ne kadar üzgünüm görüyor musun? Artık gözyaşlarımı kalbime içiremiyorum. Bu elem damlaları elimde olmadan cereyan ediyor...
