Merve Sarıoğlu
@mervesarioglu
Hiçbir ütopya,toplumun bütün bireylerine sonsuza dek tatmin sağlayamaz.Maddi şartları iyileşen insanlık,gözünü daha yükseklere diker,bir zamanlar rüyasında bile göremeyeceği güç ve mülke burun kıvırmaya başlar.Dış dünya onlara her şeyi sunmuş olsa bile,insanların akıllarındaki sorular ve kalplerindeki özlem susmak bilmez.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsanların en zayıf tarafları,sormadan,araştırmadan,düşünmeden,kafalarını patlatmadan inanmak husundaki hayret verici temayülleridir.Dünyadaki yalancı peygamberleri yetiştirmek ve beslemek için en iyi gübre bu bilmeden inanmak için çırpınan kalabalıktır.
Platonun Şölen’indeki ünlü efsane aklına geldi ansızın:Tanrı onları ortadan ikiye ayırıncaya kadar bütün insanlar hermafroditti,o zamandan beri bu yarılar birbirlerini arayarak dünyanın dört bir bucağında gezinip duruyorlar.Aşk kaybettiğimiz yarıyı özleyişimizdi işte.
Farkına varmıştım zaten; benim var olmaya hakkım yoktu.Rastgele ortaya çıkmıştım;bir taş,bir bitki,bir mikrop gibi var olup gidiyordum.Hayatım her bakımdan önemsiz mutluluklara yöneliyordu.Kimi zaman ne idüğü belirsiz işaretler gönderiyordu,kimi zaman da sonuçsuz bir vızıltıdan başka bir şey duyulmuyordu.
...Aramızda bir yakınlık duygusu yok.Birbirimize benziyoruz sadece.Benim gibi o da yalnız,ama yalnızlığın içine daha çok batmış.Kendi bulantısını ya da ona benzer bir şeyi bekliyor olmalı.Demek beni tanıyan insanlar var artık.Yüzüme baktıktan sonra’”Bu da bizden,” diyen kimseler var...