Sevginin her zaman mantıklı olmadığını öğrendim. Sevgi bize çok aptalca bir şeyler yaptırabilir ama biz yine de onun peşinden gideriz...bizi nereye götürürse oraya
"Kader aleni suçludur"
Kader, çevremizde dolanarak sinsice bizi tuzağına çekmeye çalışan bir mahluktur. Bu mahluğu tanıyoruz diye gaflete düştüğümüz an kader o anı bilerek ilk ve son bir darbeyle basitçe sonumuzu getirir.
Belki de delikanlı, bedeninin acısını unutmak için onun sesine, nefesine ve bakışlarına muhtaçtı. Gerçi böyle şeylere muhtaç olmayan biri var mıdır ki ?