“ve ufuktaki gökyüzü, öfkeyle parlayan alevlerin de yansımasıyla artık karanlık değildi.”
Susmanın su kenarındayız bugün
Ne kadar sevgiyle konuşsak -konuşuyoruz da-
Korkuyoruz gözgöze gelince Hilmi Bey
Korkuyoruz
Sanki gözler rakiptir de birbirine -öyle değil mi-
Ve bir yokuştan iner gibi oluyoruz
Bir yokuştan bir yokuşa sürekli
– Nereye?
– Bilmem ki
“Bilerek mi yanına
almadın giderken
başının yastıkta
bıraktığı
çukuru”
“Artık,
En sıradan çiçeğin açması için bile dünyanın şiddetli doğum sancıları çekmesi gerekiyor...”
