İNCELEME DEĞİL İNCİNME: 8KİTAP 8KARAKTER, BEN TEK
Bölüm 1 - Dünyanın Ortasında Toplananlar
Ekvator çizgisinin geçtiği yerde, Ciudad Mitad del Mundo (Dünya'nın Ortası) geceleri bambaşka bir sessizliğe bürünüyordu. Gündüz turistlerin,
Bizim gönül coğrafyamızda ihlasla açılan kapılar kolay kolay kapanmaz; sevgimiz de itimadımız da bir çırpıda sarsılacak kadar sığ değildir. Bir kalbe misafir olduysanız, orada yeriniz kolay kolay
Reklam
“O bunları anlamaz” deyip kaç cümlemi rafa kaldırdığım olmuş,bunun adı da kendi dilimde “mesafe” olmuş…🍁
Benden yaşça büyük 10-15 yaş büyük veya daha da üstü erkeklere asla fırsat vermiyorum. Bunun sebebi bu tip kadınlarla olmak isteyen, yazıp kendine çekmeye çalışan erkeklerin pedofili zihniyetinden çokta farksız olmadıklarını düşünüyorum. Geçmişte beni kardeşi gibi görebilen olur da normal özelden tekrarlı arada olacak şekilde konuşabiliriz diye düşünmüştüm.
Yaşta büyük insanlarda sevdiğim tek şey konuşabilecek bir şeylerin olmasıydı.Bilgileri olduğu için konuşmak güzeldi. Çocukken de benden büyük kadınlarla, erkeklerle sohbet ederdim. Ama yanılmışım. Herkes çevremde tanıdığım erkeklerden değilmiş. Onun için anladım. Bir mesafe ve net çizgi her zaman iyidir. Hele "zekisin, çok özelsin, olgunsun,kardeşim" tipi dörtlüyü bir arada benden çok yaşça büyük bir erkekten duyduğum an artık özelden muhattap bile olasım gelmiyor. Net manipülasyon. Genç kadınların hepsini aptal sanıyorlar. Bir de güzel olduğunu zırvalarlar en son. Önce bir ben de senin gibiydim ayakları. Sonra çok benziyoruz dili. Oradan bakınca çıtır kadın avcılarını göremeyecek kadar salak mıyım ben? Bir de entel havası kendilerine verirler. Biraz da genç ruhlu profil çizerler. İçine girsen orta çağ. Gelmiş entelli dantel üstüne gençlik danteli işliyor. Sonra utanmadan 23 yaşa mesela neredeyse 30 diyor. Kendi yaşına da çok değil gözüyle bakarak normalleştiriyor. Hay, lanet olsun zihniyetinize!
Biliyor musun?
İnsan en çok sevdiğine kızamıyor. Ne kadar canını yakarsa yaksın, ne kadar yarım bırakırsa bıraksın... Kalbin bir köşesi hâlâ onun üşümemesini istiyor. Hâlâ geceleri mutlu uyusun diye dua ediyor.
İşte benim en büyük yenilgim buydu.
Seni kırgınlıklarımdan daha çok sevdim.
O yüzden ne zaman seni unutmaya kalksam, hatıraların gelip karşıma oturdu. Kahve fincanının buharında seni gördüm, yağmurlu camlarda seni gördüm, gecenin en sessiz saatlerinde kalbimin attığı her yerde seni gördüm.
Ve şimdi...
Aramızda dağlar kadar mesafe, söylenmemiş binlerce cümle ve geri dönmeyecek kadar uzaklaşmış zamanlar var.
Ama yine de bazı geceler gözlerimi kapatınca seni son kez sarıldığım yerde buluyorum.
Başımı omzuna yaslamışım.
Dünya susmuş.
Kalbim ilk ve son defa ait olduğu yerde atıyormuş gibi...
İkimiz de suçluyduk belki…
Sen sevip sahip çıkmayı başaramadın, ben de unutmayı.
Aynı hikâyenin içinde yarım kaldık ikimiz de. 💔
Reklam
Reklam