Melih kütüphanenin geniş koridorlarında yankılanan adımlarını durdurdu. “Eymen’in topacını döndürmeye çalışırken yaşadığı saf heyecan, topacın düştüğünde kahkahalarla gülmesi…
Bu, yaşamanın basit ama güçlü bir ifadesiydi. Hayatta düşmek ve tekrar denemek, gülmek ve bir sonraki adım için hazır olmak. Belki de yaşamak dediğimiz şey, bu küçük ama derin
anların farkına varmaktır.”