Oğuzhan Kartal
@meteor88
167 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir tarafta Hacı Murat, diğer tarafta Şeyh Şamil
Tolstoy'un en son eserlerinden biri olan Hacı Murat, okuduğum en etkileyici kısa romanlardan biri oldu. Hikaye gerçek bir olaydan yola çıkıyor: 1851-1852 yıllarında Kafkasya'da Ruslara karşı direnen Türk Avar komutan Hacı Murat'ın Rus tarafına geçmesini konu alıyor. Bi tarafta Hacı Murat, diğer tarafta Şeyh Şamil. Ama Tolstoy burada sadece bir savaş hikâyesi anlatmıyor; insanın onurunu, sadakatini, intikamını ve en önemlisi, hiçbir tarafa tam ait olamayan bir insanın trajedisini anlatıyor. Kitap, Tolstoy'un son dönemindeki o soğuk, acımasız ama aynı zamanda çok insani üslubuyla yazılmış. Hacı Murat'ın gözünden, Rus subayların gözünden, Çeçenlerin ve Tatarların gözünden, hatta bir köylünün gözünden aynı olaylara etraflıca tanık oluyoruz. Bu çok katmanlı bakış açısı, kitabı sıradan bir tarih romanından çıkarıp gerçek bir insanlık dramına çeviriyor. Çeviri harikulade. Mazlum Beyhan bu işin gerçekten ehli. Yine çok başarılı, dil akıcı ve Tolstoy'un o keskin, sade ama derin üslubunu kaybetmemiş. Tolstoy'un son dönem kitaplarındaki üslubu o kadar etkiliyor ki insanı. Keyifle okudum.
Tatar Türklerine Esir Düşen Rus Subayı
4 hikayeden oluşuyor. Hepsi de Kafkasya bölgesinde geçen asker anıları. İlk 3 hikayeyi çok beğenmesem de son hikaye kafkas tutsagi güzeldi. Tatar Türklerine esir düşen Jilin adlı bir subayın anılarından bahsediyor Tolstoy.
Savaş edebiyatının en ikonik örneklerinden
Tolstoy’un kaleminden çıkan bu üç kısa hikaye, okuduğum en gerçek, en sarsıcı savaş anlatılarından biri oldu. Kırım Savaşı’nın (1853-1856) tam ortasında, Sivastopol kuşatmasını yaşayan genç bir subay olarak Tolstoy’un gözünden yazılmış olması, kitabı bambaşka bir seviyeye taşıyor. Bu sadece bir savaş romanı değil savaşın insan ruhunu nasıl parçaladığını, kahramanlığın aslında ne kadar kırılgan olduğunu ve ölümün kokusunun nasıl her yere sindiğini çıplak bir dille anlatıyor.
Üç hikaye de farklı bakış açılarından ilerliyor.
Birincisi, askerlerin günlük yaşamını, korkularını, umutlarını ve yorgunluklarını öyle gerçekçi tasvir ediyor ki, okurken kendinizi o siperlerin içinde hissediyorsunuz.
İkincisi, subayların gözünden savaşı gösteriyor.
Üçüncüsü ise en vurucu olanı. Savaşın ortasında, ölümün eşiğinde insanın ne kadar küçük, ne kadar çaresiz kaldığından bahsediyor.
Tolstoy burada hiçbir şeyi süslemiyor. Kahramanlık yok, vatan sevgisi romantizmi yok. Sadece kan, çamur, korku ve acı var. Özellikle yaralıların, ölülerin tasvirleri o kadar canlı ki, sayfaları çevirirken burnuma barut ve kan kokusu geldi sanki. Kitabın en güçlü yanı Tolstoy’un savaşın anlamsızlığını sorgulaması. 1850’lerde yazılmış olmasına rağmen bugün bile geçerliliğini koruyor. Savaşın her türlüsü aynı acıyı, aynı boşluğu bırakıyor. Çeviri yine muhteşem. Dil akıcı. Tolstoy’un o keskin, dürüst üslubunu kaybetmemiş. Savaş edebiyatı bana çok hitap etmediği için çok bunalttı kitap beni. Okurken çok sıkıldım.