Ruhlar Evi
Ruhlar Evi, her okunuşta farklı bir yönü keşfedilebilecek çok katmanlı bir roman. Psikolojik açıdan hafıza ve travmayı, sosyolojik açıdan sınıf çatışmalarını ve toplumsal adaletsizlikleri, felsefi açıdan ise kaderi, özgür iradeyi ve insanın geçmişiyle ilişkisini sorgulamaya açıyor.
"Isabel Allende, Ruhlar Evi'nde yalnızca bir ailenin hikâyesini anlatmıyor; hafızanın, travmanın, iktidarın ve umudun kuşaklar boyunca nasıl aktarıldığını da gösteriyor."
Roman boyunca en çok Clara’nın bilgeliği ve Alba’nın direnci etkiledi beni. Clara, hayatını başkalarının beklentilerine göre şekillendirmeden kendi iç dünyasına sadık kalabilen bir kadın. Alba ise yaşadığı bütün acılara rağmen umudunu ve insanlığını koruyabilen bir karakter. Biri kök salmayı, diğeri ise fırtınada eğilip kırılmamayı öğretiyor.
Altını çizdiğim bir bölümü de bırakayım buraya. 189. sayfada Clara, kızı Blanca’yı yoksullara yardım dağıtmaya götürdüğünde ona şöyle diyordu:
"Vicdanlarımızı yatıştırmaya yarıyor bunlar, kızım; ama yoksullara bir faydası olmuyor. Onların hayırseverliğe değil, adalete ihtiyacı var."
Roman boyunca pek çok etkileyici cümle okudum ama bu söz, kitabın toplumsal vicdanını tek başına özetliyordu.
Roman, zengin ile yoksul, güçlü ile güçsüz arasındaki uçurumun yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda ahlaki ve insani sonuçları olduğunu gösteriyor.
Kitabı bitirdiğimde ise aklımda şu soru kaldı: İnsan gerçekten kendi hayatını mı yaşar, yoksa kendisinden önce yaşamış insanların tamamlanmamış hikâyelerini de taşır mı?
Belki de Ruhlar Evi'nin en güçlü yanı, okurunu tam da bu sorunun üzerinde düşünmeye davet etmesidir. Ve belki de bize hatırlattığı en önemli şey şudur: Geçmişle yüzleşmeyen toplumlar da insanlar gibi aynı acıları tekrar tekrar yaşamaya mahkûmdur
Dili aşırı ağır olmasından ötürü zor bir okuma süreci oldu benim için bazı yerleri anlamayıp tekrar tekrar okudum. Bazen de yayınevinden dolayı mı çevirisinden mi anlamadığım cümleler oldu.
Tamamen fikir odaklı kitapları okumayı severim ama bu kadar kısa olmasına rağmen okurken zorlandım diyebilirim.
"Kimse kimseye aslında ne olduğunu,ne hissettiğini de sormamaktadır.Şu var olan haliyle kitleler ,hiçbir şeyi temsil etmemektedir." Diyor ve çok güzel de açıklıyor bazı fikirleri o kadar güzel anlatmış ve bir dayanak noktası buluyor ki hak vermemek elde değil.
Yazar kitapta modern toplumun artık konuşmadığını, sadece izlediğini söylüyor.Ona göre bu sessizlik bir yenilgi değil bir direniş biçimidir. Çünkü yığınlar, hiçbir tepki vermeyerek sistemi çözümsüz bırakır. Konuşmazlar tepki vermezler ama her şeyi emerler. Belki de çağımızın en büyük gücü tam da bu sessizlikte saklıdır .
Eser toplumsalın yok olmasını yerinin kitleye bırakılmasını analtıyor.Anlatırken eleştiriyor, eleştirirken sorgulatıyor.
Bu arada 30 yaş üstüne öneriyorum.
1960'lı yılların Fransasını o dönemin fikir akımlarını yaşam tarzını düşünce yapısını anlatan sosyoloji kitabı diyebilrim.
Kısa ama içeriği yoğun bir eser almadan önce biraz araştırmanızı öneririm.
Keyifli okumalar dilerim.
Sessiz Yığınların Gölgesinde: Toplumsalın SonuJean Baudrillard · Doğu Batı Yayınları · 2019725 okunma
Reklam
Bir Direniş Öyküsü ve Sabahattin Ali'nin Yarım Kalan MirasıEdebiyat
Açıkçası bu kitabı okurken, yazarın diğer şaheserlerinde bulduğum o sarsılmaz bütünlüğü tam olarak hissedemedim ve çok da beğendiğimi söyleyemem. Kitap, Sabahattin Ali'nin geride bıraktığı yarım kalmış öykülerinden, şiirlerinden ve denemelerinden oluşan dağınık bir derleme olduğu için bende biraz parçalı ve karmaşık bir izlenim bıraktı. Metinler arasında o alışık olduğumuz akıcı, sarmalayan bütünselliği bulamadığımdan, okurken yer yer hikayeden koptuğumu hissettim. Zaten kitabın içinde yazarın ömrünün yetmediği, o yarım bıraktığı "Barsak" öyküsü de vardı. Haliyle o tamamlanamamışlık hissi tüm metne yansımış; akış zayıf, kopuk ve biraz zorlama ilerliyor gibiydi. Bu yüzden büyük bir edebi hayranlıkla okuduğumu söyleyemem, dürüst olmak gerekirse yer yer bitirmek için kendimi zorladım. Yine de her şeye rağmen yazarın o ham edebi dünyasını, masasının üzerinde kalan o ilk taslaklarını ve üslubunun gelişimini yakından tanımak açısından kütüphanede durması gereken önemli bir arşiv eseri olduğunu düşünüyorum.
Fakat tüm bu dağınıklığın, o parçalı bulutlu kurgunun içinde beni tam anlamıyla can evimden yakalayan ve kitaba adını veren o şahane “Çakıcı’nın İlk Kurşunu” öyküsü oldu. Hem yazarın o bildiğimiz muazzam anlatım gücü hem de ruhumda bıraktığı o sarsıcı etki açısından açık ara tüm kitabın en güçlü, en parlak metniydi bence.
Öykü, sadece bir adamın dağa çıkıp tetik çekmesini anlatan basit, sıradan bir intikam hikayesi kesinlikle değil. Hak dilediği o adaleti sistemde bulamayan bir insanın, o haksızlığa karşı içinden kopan o devasa isyanı anlatıyor bize. Babasının gözlerinin önünde haksız yere pusuda katledilmesi, genç Çakıcı’yı dağların kuytusunda sıradan bir katile ya da hayduda değil; o dönemin ezilen halkının gözünde bir umut ışığına, bir “adalet figürüne” dönüştürüyor
Uzaklardan haber var
Hiç bilmediğiniz şeyler öğrenmeye hazır olun.
Size kulaktan dolma bilgileri degil bizzat yaşanmış şeyleri günüyle saatiyle resimleriyle anlatqn bir inceleme
Bizlere Yaşadığımız hayatı ne kadar zor ve baskı altında özgürlüğümüz kısıtlanmış gibi görsekte
Doğu Türkistan da yasanan bilinçli sistemli asimilasyon ve nesli kırma olayları insanın tüylerini ürperiyor
Bu kadar da mi olur diyeceğiniz o kadar çok sey var ki
Mutlaka okunmalı
Spoiler içerir!!!·368 syf.·2026 Okuma Raporları
6/10
2026 120. kitabı
SPOILER!!!!!!!!!!!
Bu kitap 2022 korku kategorisinde 1. olmuş başlangıçta sıkıcı gelse de sonra sardı evet resimlerle ilerlemesi de evet ama onun dışında klasikti hatta basit bir hayalet hikayesine sardı. Hatta sonunda nasıl serbest kaldı kısmı hemencecik atlanmış gibiydi. Aktı mı evet ama dediğim gibi bir kategoride 1. olmuş kitap buysa o yılın diğer kitaplarıda mı basitti ya da pr olayı anlayamadım. Abartıldığını düşünüyorum.
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde kapağını kapatır ve rafınıza kaldırırsınız. Zygmunt Bauman’ın Akışkan Hayat’ı ise tam tersini yapıyor: Kapağı kapandığı an sizi kendi hayatınızın ortasında çırılçıplak, üstelik elinizde neoliberalizmin faturasıyla yapayalnız bırakıyor.
Bauman bu sarsıcı metinde, katı modernitenin o sığınak sığ güvenliğini (kalıcı meslekleri, köklü aidiyetleri, kurumları) nasıl birer birer eritip akışkanlaştırdığımızın otopsisini yapıyor. Artık hiçbir toplumsal formun, hiçbir ilişkinin veya kimliğin, içine yerleşmemize ve kök salmamıza izin verecek kadar uzun süre hayatta kalamadığı tuhaf bir panayırdayız. Bu panayırın tek bir mutlak yasası var: Hız. Durursan ıskartaya çıkarsın, bağlanırsan elenirsin, esnemezsen kırılırsın.
Kitabı okurken altını çizdiğim kavramlar, her gün sokakta, plazada ya da dijital ekranda içinden geçtiğimiz o görünmez dogmaları (doxa) birer birer deşifre etti. Bauman’ın kuramsal süzgecinden bugünün Türkiye manzarasına baktığımda parçalar korkunç bir netlikle yerine oturdu:
Bizler katılaşmaktan, yani sistemin hızını kaçırmaktan o kadar korkuyoruz ki, kendimizi sonsuz bir in statu nascendi (doğum anında olma) yanılsamasına mahkûm ediyoruz. Bir kimliğe, bir ahlaka ömür boyu sadık kalmak esnekliği bozduğu için, manevi pazardan işimize gelen parçaları koparıp melez can yelekleri dikiyoruz kendimize. Muhafazakar elitlerin lüks otellerdeki şatafatlı bebek mevlütleri (Mevlüt ile Baby Shower evliliği), kapitalizmin acımasız çarklarında ezilirken "bolluk bereketi esmalarla manifestleyen" o spiritüel lümpen proletarya, tam da Bauman’ın işaret ettiği o trajik "açık büfe dindarlığının" somut kanıtları. Sistem, yapısal sömürünün yarattığı anksiyeteyi, kişisel gelişim tezgahlarında uyuşturup bizi çarkların arasına geri fırlatıyor.
Bauman’ın
Reklam
Reklam