Kübra
@mindshelfdiary
Şu anda okuduğu kitap
Ruhunuz çoğu zaman bir savaş alanıdır.Edebiyat
Ermiş, bir kitap değil; insanın içine sessizce işleyen, yavaşça büyüyen bir uyanıştır.
“Ruhunuz çoğu zaman bir savaş alanıdır; burada aklınız ve yargılama gücünüz, tutkunuz ve iştahınıza karşı savaşır.”
İşte Ermiş tam olarak bu savaşın kitabı.
İnsanın içinde, akılla kalbin, arzuyla sabrın, yalnızlıkla ait olma isteğinin çarpıştığı o görünmez alanın hikayesi.
Kitap boyunca sevgi, özgürlük, evlilik, emek, acı, neşe gibi tüm büyük kavramların ardında aslında tek bir şey var: insanın kendi kendisini anlamaya çalışması.
“Yüreğime saklanırsan eğer, seni bulmak zor olmaz.
Ancak kendi kabuğunun ardına gizlenirsen, seni bulmaya çalışmak bir işe yaramaz…” Bu satırlar bence Cibran’ın en şefkatli tokadı. İnsan kaçtıkça bulanıklaşıyor, sustukça kayboluyor, kabuğuna çekildikçe kendine bile yabancılaşıyor. Ama bir kalbe saklanırsa -bir insana, bir sevgiye, bir inanca- bir anda bulunabilir oluveriyor.
“Şimdi de uyanışıma geliyorsunuz ki bu uyanış benim en derin rüyamdır.” Bu cümle, kitabın niyetini açığa vuruyor.
Halil Cibran der ki: Hakiki uyanışlar, uyanıklık anlarında değil; ruhun rüya gördüğü o derin sessizliklerde olur.
İnsan bazen gözleri açık gezer, ama kalbi uykudadır.
Bazen de gözleri kapalıdır, ama ruhu dünyayı en gerçek haliyle görür.
Ben Ermiş’i üç kez okudum çünkü bu kitap bir kez okunup bırakılacak bir kitap değil. Her okuyuş yeni bir kapı açıyor. İlkinde anlayamadığın bir satır, ikincide kalbini sıkıştırıyor. Üçüncüde bambaşka bir yerden vuruyor. Cibran, her okumada seni başka yerinden tutup başka yerine bırakıyor.
Neden bu kadar etkilendiğimi soracak olursanız cevabım Ermiş’in ne hikaye, ne de roman anlatıyor olması. Ermiş, insanın ruhunu okuyup geri veriyor. Ve her öğüt, her cümle, her satır aynı yere çıkıyor: İnsan olmak zor bir yolculuktur. Duygularınla savaşırken
Halil Cibran der ki: Hakiki uyanışlar, uyanıklık anlarında değil; ruhun rüya gördüğü o derin sessizliklerde olur.
İnsan bazen gözleri açık gezer, ama kalbi uykudadır.
Bazen de gözleri kapalıdır, ama ruhu dünyayı en gerçek haliyle görür.
Ben Ermiş’i üç kez okudum çünkü bu kitap bir kez okunup bırakılacak bir kitap değil. Her okuyuş yeni bir kapı açıyor. İlkinde anlayamadığın bir satır, ikincide kalbini sıkıştırıyor. Üçüncüde bambaşka bir yerden vuruyor. Cibran, her okumada seni başka yerinden tutup başka yerine bırakıyor.
Neden bu kadar etkilendiğimi soracak olursanız cevabım Ermiş’in ne hikaye, ne de roman anlatıyor olması. Ermiş, insanın ruhunu okuyup geri veriyor. Ve her öğüt, her cümle, her satır aynı yere çıkıyor: İnsan olmak zor bir yolculuktur. Duygularınla savaşırken
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İnsan yaşamak için yaşar, başka hiçbir neden yoktur.Edebiyat
Hayatta kalmak bazen yaşamak değildir; ama yine de nefes almak, bir direniştir.
Yaşamak’ın ilk sayfalarında, o baba figürüne ısınamadım. Zalimliği, sorumsuzluğu, bencilliği beni öyle itti ki… Onunla bir bağ kuramadım, yaşadıklarına üzülmek de kolay olmadı. Hatta kitabı yarım bırakmayı bile düşündüm. Çünkü herkesin bu kitabı yere göğe sığdıramayışını anlamamıştım. Ama sayfalar ilerledikçe, yazar yavaş yavaş kendini gösterdi. Hikayenin derinliği, o sıradan insanların acıları bir anda içime oturdu. Bir zamanlar kibirli, hoyrat, umursamaz bir adamın; kayıpların ardından nasıl yavaş yavaş insana, hatta ‘merhamete’ dönüştüğünü görmek çok ağır ama bir o kadar da gerçekti.
“İnsan yaşamak için yaşar, başka hiçbir neden yoktur.” diyor. Aslında bu hikaye bir adamın değil, insanlığın hikayesiydi. Acının, yoksulluğun, kaybın bile bir onuru var burada. Her şeyi kaybettikten sonra bile, yaşamaya devam etmenin bir anlamı.
Kitabın ikinci yarısında sevdiğim karakterler oldu. Onların umutla, inatla, sessizce hayatta kalışları kalbimi parçaladı. En çok da yaşayamadıklarına kahroldum… Çünkü hayatta bazen ölmüyorsun sadece yavaşça eksiliyorsun.
Savaş geldi, açlık geldi, kayıplar geldi. İnsanlar yaşamakla sürünmek arasındaki o ince çizgide yürümeye başladı. Hastalıklarının ilacı olmadığına sevinen insanlar var bu kitapta. Çünkü asıl zehir, ilaç olsaydı onu alacak paraları olmayacağı gerçeğiydi.
İşte tam orada Yu Hua’nın anlatmak istediği gerçeği bütün çıplaklığıyla gördüm: Yoksulluk, bazen yalnızca açlık değil; umut etme hakkının bile elinden alınmasıdır. Zaten kendisi de “Yoksulun derdi, iyileşememek değil; iyileşmeye gücü yetmemektir.” diye yazmış kitapta.
Kitaptaki en sarsıcı anlardan bir diğeri ise, küçük çocuğun, valinin karısı için kan verirken ölmesiydi. Bir çocuğun kanı, bir
Pek çok kez parmağımla kendi yaramı deştim, size daha fazla inanmak ve sizi daha fazla tanımak için.
