Miray Gürel
@miraykaisoo
Şu anda okuduğu kitap
Düşlüyorum öyleyse varım.Alıntı
Bir an o kadar üzüldüm ki hayatımın debdebeli bir döneminde okuduğum için bu kitabı. Elimde kaldı, yavaş yavaş okudum, bazen günde 5 sayfa. Sonrasında ise fark ettim ki bunun için hayıflanmamalıyım. Bu kitabı hızlı okursam belki de bu kadar derin hisler uyandırmayacaktı bende. Sindirerek okudum ve içerisinde kayboldum.
Kitap o kadar şahane detaylarla bezenmiş ki bir noktadan sonra olayı sizin düşlemeniz gerekiyor. Okuyucuya bu kadar fazla kapı aralayan sayılı kitap okumuştum ve tamamen eminim ki okuduklarımın en etkileyicisiydi. Olayı anlatıp zaman zaman sizi şaşkınlığa uğratıyor, meraktan ne olduğunu anlamak için akıp gidiyorsunuz ama olayı düşlemezseniz ne olduğunu öğrenemezsiniz. En az yazar kadar aktif olduğumuz bir şaheserdi ve muhteşem derecede memnun kaldım.
İncelemeyi yazarken acele etmemeliyim, biraz sindireyim diye düşünüyordum ama verdiği hissiyatı kaybetmeden bunları kelimelere dökmeyi ve kalıcılaştırmayı istedim. Kitap, bir olayı ve öyküyü anlatmıyor aslında. Kitapta resmen öyküler var. Bizi hayran bırakan diğer bir nokta da bu; "Kesişmeler."
Bir an bağımsız sandığımız bir olayı okurken bir anda ana olayla öyle güzel bağlanıyor ve kesişiyor ki kitabın bir ağaç misali dallanıp budaklandığını ve heybetlendiğini hissedebiliyoruz. Daha net bir cümle kurmak gerekirse, bir düş görür gibi kitabın içinde geziniyoruz. Sadece okumuyor, düşler alenine giriyoruz. Eğer kitabı okumadan önce bu yazıyı okuduysanız lütfen kaydedin, okuduktan sonra tekrar gelip bu cümleleri okuyun. Dediğimi çok iyi anlayacak ve hayranlıkla tebessüm edeceksiniz.
İçimizdeki SavaşAlıntı
Beckmann, savaşın iç yüzünün en büyük örneği ve sembolü. Sibirya'da 3 yıl boyunca savaşır ve döndüğünde aslında savaşın ne olduğunu o zaman anlar.
Becmann döndüğünde hayatı tamamen değişmiştir. Savaşa gitmeden önce elinde olan her şey kayıp gitmiştir ellerinden. Biçare her kapıya gider, yaşama sebebi arar. Tek bir gaye, tek bir sebep onun için yeterli olacakken her kapı yüzüne kapanır. Kapıların dışında, sancılar çekerek var olmaya çalışır. Her adımıyla hayata dair umutları tek tek parçalanır.
Kapıların dışında kalan Beckmann'i okurken, sadece savaşın iç yüzünü görmeyiz. Toplumsal yozlaşma ve çöküşe bir başkaldırıyı, isyanı okuruz. İnsan hayatının maddeler kadar değerli olmayışının verdiği hüsranı iliklerimize kadar hissederiz. Beckmann, aslında kötümser ve umutsuz değildir tamamen. Sosyal yapı Beckmann'i sırtından sinsice bu noktaya iter.
Belki de Emma aslında sensindir?Edebiyat
Emma... tamamen üstün ahlaki değerlerle süslenmemiş, dönemin kadın algısına zıt olaraka sadece fiziksel güzelliği ile ön plana çıkmayan, gerektiğinde güçlü gerektiğinde ise düşebilen, bazen bencil bazense bizcil bir karakter.
Tanıdık gelmiş olabilir. Emma tamamem sıradan bir insanı temsil ediyor. İçinizden birini. Hata yapıyor. Hatasını anlamadığı da oluyor ders aldığı da oluyor. Bazen kafasının dikine gidiyor, bazen ise insanları kendinden önce düşünüyor. Yani herkes gibi. Klasik edebiyatta feminizm detaylarında bunlara kolay kolay rastlanmaz. Kadın güçlüdür, kimseye ihtiyacı yoktur. Evet, bu böyle lakin Jane Austen sanki kadının da her şeyden önce bir insan olduğunu bizlere hatırlatmaya çalışıyor. Romanın başında karakter sizlere garip gelebilir bilakis bizler edebiyatta ana karakterin her bakımdan iyi resmedilmesine alışığız. Austen'ın kalemine alıştığımızda o tuhaflık kayboluyor. Çünkü Emma'yı sadece okumuyor, yaşıyoruz. Onun da bizim gibi olduğunu iliklerimize kadar hissediyoruz.
Emmayı yaşayın. Hatalarını görün. İçinin iyiliğini görün. Aşkını nasıl yaşadığını görün. Kesinlikle tavsiye ederim.
Dostoyevski ve insan psikolojisi...
Ana karakterimiz Golyadkin. Kitabın başında anladığım, sosyal fobisi olan bir karakter olduğu. Ana karakterimiz hayatını yaşarken tek tip bir düşünceyi benimsemiş: İnsanlar benim iyi ahlaklı olduğumu, iyi bir insan olduğumu bilmeli veya düşünmeli.
Bu düşünce zaten sosyal fobinin temelinde mevcut. Kahramanımızın hayatı böyle devam ederken aniden kendine tıpatıp benzeyen, ikizi gibi biri ile karşılaşıyor. Kendisinin tamamen zıttı bir karaktere sahip olan ikinci karakterimiz görünüş itibariyle tıpatıp aynı. Kitap boyunca ikinci karakter , Bay Golyadkin'e karşı kötümcük bir tavır içerisinde. Türlü planlar, sinsilikler, ahlaksız diye tasvir edilen şakalar...
Bay Golyadkin sinirlendiğinde okuyucu olarak "İşte şimdi kendini savunup buna bir son verecek!!" Diyorum. Burada da sosyal fobisi gündeme giriyor...
Kitap boyunca düşündüğüm tek şey ikinci bay Golyadkin'in gerçek olup olmadığıydı. Bay Golyadkin şizofreni miydi? Hepsi bir hayal miydi? Bilemiyoruz. Ama kitapta ilaçların cebinden düştüğü sahne beni bunun hakkında fazlasıyla düşündürdü.
İnsan psikolojisini derinlemesine yaşamak için bir başyapıt değerinde.
Kitap güzel başlıyor. Farkındalık oluşturuyor. Dikkatli okuduğumuzda içimizi keşfedip sorunlarımızı masaya yatırıyoruz. Çok başarılıydı.
İlerleyen bölümde ise bu sorunların aslında nasıl olduğu, nasıl çözümlenmesi gerektiği ele alınıyor. Bu kısım da başarılıydı lakin ben tekrara çok kapıldım. Sanki bu kısımı zaten benimsemiş ve okumuştum, tekrar karşına çıktı gibi olaylar yaşadım. Bu yüzden akıcılığından beni kopardı.
Okuduğum ilk kişisel gelişim kitabıydı. Tavsiye ederim.
